Tag: vakantie

Het griepmannetje en het magische mama-medicijn

Het is hier al de moeite geweest met ziek zijn de laatste tijd. In het najaar viel al de ene zieke na de andere, en na een januari zonder zieken, hebben we in februari alweer prijs. En meteen stevig: onze jongste heeft de griep. Of ‘de Griek’, zoals onze oudste het noemde. Helaas … Momenteel geen witte stranden of azuurblauw water, geen Akropolis, geen sirtaki of geen Ouzo voor ons. Wel een zielig mannetje dat nu al bijna een week lang getransformeerd is in een zielig vodje, een thermometer die bijna tilt slaat en soms meer dan 40 graden aangeeft, en liters snot…

Als ik zou kunnen, ik zou met veel plezier met hem van plaats wisselen. Met de glimlach zelfs, als ik hem op die manier dat ellendige gevoel zou kunnen besparen. Jammer genoeg werkt het zo niet, en kan ik mezelf alleen nuttig maken als verpleegster, trooster en knuffelaar.

Ik spoel zijn neusje en hou daarbij het midden tussen de ene keer een elegante ballerina die vlotjes en in een bijna onmerkbare pirouette haar taak vervult, en de andere keer een woeste krijger die al worstelend met het welpje dat wild om zich heen slaat haar opdracht probeert te volbrengen. Ik volg nauwlettend zijn temperatuur op en neem hem bij mij in bed als de koorts de pan uit swingt en ik me te veel zorgen maak. Ik haal alle truken uit de kast om hem voldoende te laten drinken.

En hij, hij wil alleen zijn mama. Hij zit daar zo kwetsbaar en breekbaar, met zijn gloeiende lijfje en zijn koortsige oogjes, te jammeren om mama. Zijn buikje dat normaal trots vooruit steekt is ondertussen plat, merk ik tot mijn schrik. Ik mag niet uit zijn oogveld verdwijnen, of het jammerende ‘mama’ weerklinkt nog een paar decibels luider. Het liefst zou hij de hele tijd tegen me aan zitten en mijn hand vasthouden. En als hij echt zou kunnen, hij kroop opnieuw in mijn buik.

Het lijkt wel alsof er een permanente maar onzichtbare navelstreng tussen ons bestaat, die dezer dagen weer wat strakker gespannen staat. Alsof zijn innerlijke kompas automatisch richting mama wijst, zijn veilige haven. Wonderlijk toch, hoe mama het beste medicijn blijkt te zijn. Hoe mijn aanwezigheid op zich al een zalvende en rustgevende werking heeft. Ik streel zijn hoofdje en probeer hem te sussen, en op één of andere manier brengt hem dat een beetje rust.

Het lijkt wel alsof ik, Mevrouwtje Geen Geduld, plots overspoeld word door een stroom aan eindeloos geduld. Ik zie hem afzien, en mijn grenzen verzachten. Ik schiet niet uit mijn sloffen. Wil hij een fruitsapje of chocomelkje, dan ben ik al blij dat hij überhaupt wil drinken. Een stukje chocolade? Hoera, het mannetje eet! En televisie of iPad? Als hij daardoor even verstrooiing heeft, tuurlijk dan! Al zal ik toch paal en perk moeten stellen aan dat oeverloze geduld, want de tijdelijke privileges worden op betere momenten al als verworven rechten beschouwd door het kleine heertje ;-).

Het lijkt wel alsof mijn hele lijf zich op hem focust, alsof ik scherpstel op zijn welzijn. Ja, er is te weinig slaap en er is werken en er is zoveel meer, maar alles verbleekt bij die ene prioriteit.

Het lijkt wel alsof hij en ik in een coconnetje leven momenteel. Hij en ik. Wij samen. Ik denk niet dat ik ooit genoeg kan krijgen van zijn handje dat de mijne vastgrijpt. Van het gevoel dat hij me zo nodig heeft. Van zijn warme lijfje op of tegen het mijne. Het is als een warm bad waarin ik me gretig onderdompel.

Ik troost me met de gedachte dat het ‘maar’ een griep is. En dat het over een paar dagen zo weer voorbij is. Dan zal het miserabele vodje snel vergeten zijn. Maar het gevoel van hij en ik, wij samen, dat blijft. Voor altijd.

Lore5 reacties

Uitgetest: leuke uitjes in de herfstvakantie 

Het is weer vakantie, tijd om leuke dingen te doen met de kroost. Maar daar knelt het schoentje maar al te vaak: wat kunnen we vandaag eens doen? Thuisblijven, het kan gezellig en leuk zijn, maar de ervaring leert ons dat de kinderen toch regelmatig eens moeten uitwaaien of er komen problemen van (wat maandag nog eens bevestigd werd 😉). Wij testten de voorbije dagen daarom een paar dingen uit, zodat jullie wat inspiratie kunnen opdoen!

Familiepark Harry Malter

Gisteren trok ik met de kindjes naar Heusden, naar het park Harry Malter. We waren er in de paasvakantie al eens geweest, en dat was toen voor herhaling vatbaar. Verwacht geen spectaculaire of duizelingwekkende attracties, maar anderzijds, is dat echt nodig om een kind gelukkig te maken? Harry Malter bewijst van niet, want de kinderen waren superenthousiast. En omdat ze de hele dag ogen tekort hadden, waren ze zo braaf als engeltjes!

Wat mag je dan wel verwachten? Kort samengevat is het een groot speelplein, een dierenpark en een circus in één. Je vindt er onder andere aapjes, een kameel, geitjes, herten, stokstaartjes, muisjes, cavia’s, papegaaien, … Twee keer per dag wordt er een leuke voorstelling gegeven in het circus, waarbij de kindjes hun ogen uitkijken. En daarnaast kunnen ze zich uitleven op het speelplein met reuzeglijbaan, springkastelen, en een paar kleinschalige attracties. Het lijkt een beetje alsof de tijd is blijven stilstaan, maar daar trekken de kinderen zich niets van aan. In vergelijking met veel andere parken is dit een heel betaalbaar park, en bovendien is het er nooit echt druk waardoor je nergens lang moet aanschuiven. Geweldig toch! Ook eten kan aan schappelijke prijzen (wat een verademing, om eens geen fortuinen kwijt te zijn!).

In de herfstvakantie wordt het park trouwens omgetoverd in Halloweensfeer. En ik moet zeggen, ze maken er hun werk van! Overal in het park hangen heksen, spoken, skeletten en meer van dat. In de namiddag lopen er ook heuse “monsters” rond die snoepjes uitdelen. Maar geen nood, aan de ingang zijn er “anti-monster” stickers te verkrijgen, zodat je kleintje geen schrik wordt aangejaagd. De mijne waren in elk geval onder de indruk!

Er was eens…, spiekpietjes en kermis in Oostende 

Vandaag trokken we naar Oostende. Het weer was ernaar, en net zoals vorig jaar heeft de stad aan zee werk gemaakt van een kindvriendelijk aanbod in de vakantie. Wij begonnen met een “spiekpietjeszoektocht”. Ken je de befaamde spiekpietjes? Die vertellen aan Sinterklaas alles wat ze zien: zijn de kindjes braaf geweest, of toch niet helemaal? Deze spiekpietjes werden verstopt in de etalages van tien winkels in Oostende. Bij de toeristische dienst kan je een kaart krijgen met daarop de verschillende winkels, en een antwoordformulier waarop je kan aanduiden hoeveel je er telkens gespot hebt. In ruil daarvoor krijgen de kindjes achteraf nog een kleine verrassing.

Een leuke activiteit voor kleine kinderen, vonden wij. De onze waren alvast in hun nopjes elke keer ze de spiekpietjes in het oog kregen, en stonden telkens weer te springen van enthousiasme. Bovendien konden we zo rustig door de stad wandelen zonder last te hebben van een andere soort pietjes, de welbekende zeurpietjes 😉

Daarna trokken we naar het Leopoldpark, dat deze week is omgetoverd tot een heuse sprookjeswereld: Er was eens… Het park was mooi aangekleed met lichtjes en sprookjesfiguren, en er waren tal van leuke activiteiten. Zo waren er toneeltjes, maar konden kinderen ook zelf schilderen of zich amuseren op een draaimolen/schommel. Er was best wel wat volk, maar al bij al viel het mee. En ook hier waren de kindjes enthousiast bij het zien van al dat moois.

Een toffe dag op kindermaat dus in Oostende. En mooi meegenomen: beide activiteiten waren helemaal gratis. Heb je nog wat tijd of geld over, dan kan je nog eens naar de kermis op het Wapenplein trekken, want dat is er ook nog. Geen tijd om je te vervelen dus, daar aan het zeetje 😉

LorePlaats een reactie

Mama in verlof

Mama zijn, dat is bekomen van een zware week (daarover later meer) en uitkijken naar een paar dagen verlof. Het is denken “Ha, even ontspannen en genieten van een zalig rustig dagje met de kinderen”. Het is leuke plannen maken, zoals nog even knuffelen in bed en rustig wakker worden, samen cupcakes bakken en samen spelletjes spelen. 

Mama zijn, dat is al heel snel merken dat die kleine mannetjes andere plannen hebben. Het begint al bij het ontbijt: ze krijgen een lekkere kom aardbeien; maar ze kunnen alleen klagen omdat de andere precies toch een aardbei meer heeft gekregen. En het blijft de hele tijd duren: gezeur, gezaag, geruzie, you name it.

Mama zijn, dat is tot de conclusie komen dat er van dat ontspannen niet veel in huis zal komen. Het is je stem vaker verheffen dan je lief is. En het is je afvragen waar je dat aan verdiend hebt, zo’n dag vol gezeur aan je hoofd. Verlof noemen ze dat dan! 

Mama zijn, dat is uiteindelijk toch bijdraaien en de kindjes schminken, omdat ze een halfuur lang bewezen hebben dat ze flink kunnen spelen zonder ruzie te maken (jawel, het volle halfuur, wonderbaarlijk he!). Het is behoorlijk zweten om er iets treffelijks van te maken, van die schmink, omdat je eigenlijk helemaal niet creatief aangelegd bent. En het is googlen om te snappen hoe je oudste nu precies geschminkt wil worden (Abomasnow van Pokémon, anyone? 😁). En het is uiteindelijk toch nog cupcakes bakken, maar ze niet meer versieren of opeten omdat  ze mama tegen dan alweer de kast op hebben gejaagd. Misschien morgen…

Mama zijn, dat is een foto trekken op dat ene moment dat ze vrolijk zijn en geen ruzie maken, en die op Instagram zetten. Alsof alles rozengeur en maneschijn is, en jullie het perfecte gezinnetje zijn. Niet dus 😜 Want op die foto zie je de vermoeide mama niet, en hoor je het gezeur en geruzie niet dat aan dat ene mooie moment voorafging. 

Mama zijn, dat is af en toe ook je lach inhouden terwijl je eigenlijk kwaad bent of zou moeten zijn. Bij het nieuwste dreigement van de jongste van drie bijvoorbeeld, die als hij zijn zin niet krijgt uitroept “dat hij ook naar een ander huis kan gaan hoor”. 

Mama zijn, dat is uiteindelijk toch weer een beetje smelten, als de jongens zeggen “mama is lief” en je komen knuffelen. Het is toch weer vertederd aan hun bed staan, no matter what. Want hoezeer ze het ook hebben uitgehangen, wat zien ze er toch lief uit als ze slapen! 

Mama zijn, dat is ondanks een niet bepaald ontspannend dagje verlof toch weer leuke plannen maken voor de volgende verlofdagen. Morgen een nieuwe kans, een nieuwe dag. Misschien loopt het beter als we er een hele dag op uittrekken. Want mama zijn, dat is bij een tegenvaller gewoon even slikken en weer doorgaan. 

En als het morgen ook tegenvalt, dan stuur ik de volgende keer gewoon een out of office naar de jongens als ik verlof heb. “Mama is er nu even niet. Uw vraag kan niet beantwoord worden. Met dringende vragen of suggesties kan u altijd bij papa terecht. Vriendelijke groeten!”

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.