Tag: kids

Dat het soms een beetje dubbel is

Zelden zoveel tegenstrijdige gevoelens gehad als in mijn leven als mama. Het is zo mooi, maar ook zo zwaar. De lastige periodes gaan zo traag, maar tegelijk vliegt het ook voorbij. Ik ben zo trots om mijn zoontjes te zien groeien en ontwikkelen, maar ik vind het ook zo lastig om ze los te laten. En zo kan ik nog wel even doorgaan …

Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen, een periode vol mijlpalen, maar ik word er behoorlijk melancholisch van. En trots, dat dus ook ;-). 

Neem nu de jongste. Sinds vrijdag is hij geen peuter meer. Begrijp me niet verkeerd, ik ben supertrots om te zien hoe hij groeit en vooruitgaat, hoe hij ontwikkelt en hoeveel hij bijleert. Hij is helemaal klaar voor de eerste kleuterklas. Maar toch … 

Sinds zaterdag slaapt hij ook  in een groot bed. Geen babybed meer voor mijn klein meneertje. Slik … Dat babybedje, dat was echt het allerlaatste stukje baby dat me nog restte. Nu is het officieel gedaan. Dag babytijd … En meteen ook: dag peutertijd, hallo kleutertijd!

En dan de oudste … Die gaat in september al naar de derde kleuterklas. Bij hem nemen we volgend jaar dus zelfs al afscheid van de kleutertijd. En hoe trots ik ook ben, hoezeer ik er ook oprecht van geniet om te zien hoe groot en zelfstandig hij wordt en hoeveel hij bijleert … toch vind ik het ook behoorlijk confronterend.

Want eerlijk? Dat kan toch helemaal niet?! Het lijkt alsof we hem gisteren pas op de wereld verwelkomden. Dat het een fractie van een seconde geleden is dat hij een kleine hulpeloze baby was. Het lijkt alsof we gewoon even met onze ogen knipperden en dat hij ondertussen zijn eerste stapjes zette, zijn eerste woordjes sprak en quasi ongemerkt evolueerde naar de vijfjarige die hij bijna is. Onvoorstelbaar! 

Iedereen had me ervoor gewaarschuwd, maar toch slaat de realiteit me in het gezicht. Nooit had ik kunnen denken dat het zó snel zou gaan allemaal. Ik ben er helemaal nog niet klaar voor, om afscheid te nemen van de babytijd, de peutertijd of godbetert de kleutertijd. Ik heb gelukkig nog een jaar de tijd om aan dat idee te wennen. Maar toch … 

Deze mama moet geregeld eens serieus slikken …

Lore1 reactie

Loslaten

Lieve schat,

Ik laat je los. Ook al stribbelt mijn hart tegen, toch laat ik je los. Ik moet wel. Mama zijn, dat betekent elke dag een beetje loslaten.

De eerste keer dat iemand anders dan je papa of ik je knuffelden. De eerste keer dat we je achterlieten bij familie. De eerste keer naar de crèche of naar school. De eerste keer naar de sportclub of een vakantiekampje. De eerste keer op schoolreis met de trein. Elke keer opnieuw moet ik je een beetje meer loslaten.

Ik laat je kleine handje los, en dat lukt de ene keer net iets vlotter dan de andere keer. Soms ben ik even enthousiast als jij over een nieuwe stap, andere keren lijk ik misschien enthousiast, maar sterf ik diep vanbinnen een beetje. Want dat loslaten doet soms verdomd veel pijn. Soms zou ik je kleine handje willen vastklemmen en je nooit meer loslaten. Zou ik je willen beschermen tegen de wereld. Hoe had ik ooit kunnen weten dat het zo moeilijk zou zijn, dat loslaten? Maar ik weet dat het erbij hoort, dat het moet. En dus laat ik je los.

Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, bij wat er allemaal kan mislopen. Ik probeer te delen in je enthousiasme, probeer je aan te moedigen wanneer je zelf je twijfels hebt bij een nieuwe stap. En terwijl ik je loslaat, moet ik terugvallen op vertrouwen. Moet ik erop vertrouwen dat ik het goed heb gedaan, en dat ik de juiste lessen heb meegegeven. Moet ik erop vertrouwen dat je voorzichtig zal zijn, dat het allemaal wel goedkomt. En ook al slaat de schrik me om het hart, ik laat je los.

Ik laat je los, want ik vertrouw je. Ik weet dat je je eigen weg moet zoeken, ik weet dat het alleen maar gezond is om je los te laten. En ik weet ook dat je dat goed zal doen. Het is waar wat ze zeggen: If you love someone, set him free.

Dus ga nu maar, kleine jongen. Ik zal je niet laten zien dat het me moeite kost. Ik slik mijn tranen wel weg. En ik laat je los …

Mama x

LorePlaats een reactie

En de award voor bodyshaming bij kleuters gaat naar …

You need to eat more. Dat staat te lezen op de verstelbare taille van een broek van mijn zoontje van 4. Als de broek helemaal verkleind moet worden, wordt de tekst volledig leesbaar. Het was me nooit eerder opgevallen, maar toen ik afgelopen weekend aan het strijken was, viel mijn oog er plots op. Eerlijk? Ik was lichtjes geshockeerd.

Proficiat CKS, jullie hebben zonet de hoofdprijs in de wacht gesleept in de categorie bodyshaming bij kleuters!

Want serieus, CKS? Wat een boodschap… Eet maar een beetje meer, want zo mager, nee, dat is maar niks. Wat dacht je van “Moei je in je eigen bord” en “Baas over eigen lijf”?

Serieus, CKS? Zetten jullie op iets wijdere broeken dan ook You need to eat less? Of vinden jullie dat not done? Ik zie nochtans het verschil niet.

Serieus, CKS? Wat een vooroordelen… Denken jullie echt dat magere kindjes altijd te weinig eten, en dikkere kindjes te veel? Zal ik mijn zoontje anders eens langs sturen? Hij eet je arm, maar zijn broeken moeten wel altijd maximaal verkleind worden, wil hij niet plots met zijn broek op zijn enkels staan.

Serieus CKS? Gaan jullie een kind van 4 al complexen aanpraten? Gelukkig kan hij op een paar letters na nog niet lezen, laat staan in het Engels. Maar dit staat wellicht óók te lezen in de broeken van kindjes die een paar jaar ouder zijn. En die het dus maar al te goed snappen.

Serieus, CKS? Is het niet de bedoeling dat kinderen opgroeien tot zelfzekere volwassenen, als het enigszins kan met een positief zelfbeeld? Hoe kan dat ooit lukken, als kledinglabels zelfs kleuters fcol al wijzen op hun onvolmaaktheden? Jij bent te mager, jij te dik. Jouw neus staat scheef en jouw oren zijn te groot. Oh wee als kinderen elkaar zouden durven pesten. Maar een kledinglabel? Laat je gaan!

Serieus, CKS? Hoe verknipt is deze maatschappij eigenlijk? Bodyshaming is tegenwoordig doodnormaal. Fatshaming, slimshaming, als we maar commentaar kunnen geven op elkaars lijf, laat ons dat dan vooral doen! Dat een mens daar onzeker van wordt, ach, who cares.
Wat een foute evolutie. Triest.

Maar om die evolutie tegenwoordig al door te trekken tot kleuters, dat is toch écht wel een brug te ver? Waar zijn we dan mee bezig?
Dat een kledinglabel als CKS vrolijk inspeelt op dergelijke foute trends, daar kan ik met de beste wil van de wereld niet bij. Jullie moeten je schamen …

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.