Ik voel aan mijn mannetjes dat het echt tijd is voor vakantie, en voor rust. Ze lopen op de toppen van hun tenen, en het zal hen deugd doen om even energie bij te tanken. Lees: de avonden gaan hier de jongste weken maar al te vaak gepaard met drama. Je weet wel, zo van die gigantische drama’s waarbij elk greintje rationaliteit onbestaande lijkt. Vermoeidheid, het doet wat met een kleuter ;-).
De oudste kwam vandaag al thuis met een afscheidskaartje met een mooie foto en een ontroerend tekstje. Hop, daar was de krop in de keel alweer. (Yep, ik beken, ik ben een grote bleitsmoel, en dat zal nooit veranderen waarschijnlijk 😉)
Het is op scharniermomenten als deze dat we nog eens extra geconfronteerd worden met hoe akelig snel het allemaal wel gaat. Het lijkt alsof ze gisteren pas allebei voor het eerst naar school gingen. En nu zit het eerste schooljaar van de jongste er alweer op en gaat de oudste al naar de derde kleuterklas. En voor ik het weet … Nee, daar wil ik zelfs nog niet aan denken!
De voorbije maanden heb ik mijn kleintjes zien groeien en openbloeien. Elke dag stonden ze allebei enthousiast klaar om naar hun vriendjes op school en naar hun lieve juffen te gaan. Ze vertelden honderduit, en ik stond vaak versteld van de praat die uit die kindermondjes kwam. Dankzij school veranderden ze in sociale diertjes die uitbundig babbelen tegen iedereen die ze tegenkomen. De ene kwam thuis met zijn eerste knutselwerkjes, en bij de andere evolueerden onherkenbare kriebels en krabbels quasi ongemerkt in herkenbare figuurtjes. Straf vind ik dat, om die evolutie te zien.
Ik vermoed dat ze morgen allebei met pijn in het hart afscheid zullen nemen van hun juffen. Ze konden het dan ook niet beter getroffen hebben. Zouden (kleuter)juffen (of meesters) beseffen welke impact ze hebben op die jonge leventjes? Goeie juffen, zoals die van mijn zoontjes, zorgen voor een vliegende start in hun schoolcarrière. En je weet wat ze zeggen: goed begonnen…
Die goeie juffen leren hun kindjes niet alleen hoe ze zelf hun jasje kunnen aandoen, hoe ze een ventje kunnen tekenen of hoe ze hun naam moeten schrijven, ze leren hen niet alleen liedjes of gedichtjes aan. Ze geven hen ook het nodige zelfvertrouwen. Ze stimuleren hun creativiteit en hun sociale vaardigheden. Ze luisteren vol interesse naar alles wat hun kleutertjes te vertellen hebben, zin én onzin. Ze staan klaar voor hen, elke dag opnieuw. En als ik mijn geduld al eens durf te verliezen met mijn twee kleutertjes, dan verdient een kleuterjuf die dag in dag uit rustig en geduldig omringd wordt door pakweg 25 exemplaartjes gewoon de Nobelprijs 😉
Daarom een welgemeende merci aan alle gepassioneerde juffen, meesters, leerkrachten, … Geniet van jullie verdiende vakantie! Tot in september, vol hernieuwde energie. Er zullen er alvast twee staan trappelen van ongeduld 🙂
MAMoiselle Blogt 