Ik heb altijd geweten dat ik graag kindjes wou. De vraag was dan ook niet “of” maar “wanneer” er kindjes zouden komen.
Toen ik zwanger werd, was ik euforisch. Maar sloeg de onzekerheid ook genadeloos toe. Zou het hartje nog wel kloppen? Zou alles ok zijn? Zouden wij dat wel goed doen, als mama en papa?
Toch wist ik het zeker, eens die kleine spruit er zou zijn, zou ik dolgelukkig zijn, en heel hard genieten van een roze wolk.
Na 9 lange maanden wachten (en nog iets langer, Muisje voelde zich duidelijk goed in mama’s buik), was het dan eindelijk zo ver: hij was er!
We waren meteen trots, en vertederd. Maar eerlijk? Ik kan niet zeggen dat we meteen dolverliefd waren. We werden niet op slag overspoeld door liefde. We kenden dat kleine mannetje totaal nog niet, we moesten hem nog helemaal ontdekken.
De befaamde roze wolk liet op zich wachten. De combinatie van hormonen en vermoeidheid deed zijn werk. Dan kwam de kersverse papa toe in het ziekenhuis, en kwamen de tranen piepen. Terwijl ik ondertussen zat te lachen “ik weet niet eens waarom ik huil?!”
De gedachte dat dat kleine wezentje volledig afhankelijk was van ons, werkte een beetje verlammend. Vanaf nu moesten we er altijd staan, elke minuut van elke dag. Ging ik te voet naar de winkel om er even uit te zijn, kreeg ik na 100m al telefoon: “hij heeft honger, ik denk dat je best terugkeert”. Beklemmend was dat…
Ik begon me af te vragen waar we in ’s hemelsnaam aan begonnen waren. Zouden we ooit ons “leven” terugkrijgen?! Waarom had ik dit zo graag gewild?!
De opmerkingen van bezoekers deden er ook geen goed aan. “Je kan je dat niet meer inbeelden he, een leven zonder dat ventje”. Bwa, ik kon me de vrijheid en frisheid van mijn vroegere leventje toch nog vrij vlot inbeelden…
Op slag voelde ik me een slechte moeder. Abnormaal zelfs. Niemand had me ooit verteld dat het zo ging, het moederschap.
Maar ondertussen leerde ik Muisje elke dag beter en beter kennen. Ik kon op hem inspelen, leerde hoe ik hem kon troosten, kon blij maken. Werd elke dag een beetje verliefder, een beetje trotser.
Het werd gemakkelijker, mijn baby kreeg wat regelmaat en ritme. Er ontstond interactie.
En op een dag moest ik vaststellen dat ze gelijk hadden: ik kon me mijn leven niet meer inbeelden zonder hem.
Elke dag dacht ik dat mijn liefde niet meer groter kon worden, om de dag erna vast te stellen dat die liefde toch nog een tikje gegroeid was.
Mijn zwangere buik had plaatsgemaakt voor iets nieuws: een warme golf mama-liefde.
Ik kan dus alleen maar meegeven aan nieuwe of toekomstige mama’s: hé, het is oké, als je niet instant op een roze wolk vertoeft na de bevalling.
Die roze wolken van tegenwoordig durven al eens de weg kwijt te raken, en met een beetje vertraging komen aanwaaien 😉
MAMoiselle Blogt 