Meisjes van dertig staan met hun twee voeten stevig op de grond. De ene keer op naaldhakken, de andere keer op makkelijke sneakers. Ze weten wat ze willen. Toch staan ze soms te wankelen, voelt het als dansen op een slappe koord om het evenwicht te bewaren tussen gezin, carrière, en zichzelf. Ze lopen zichzelf soms voorbij. Maar al wiebelend en balancerend houden ze hun blik strak op hun doel gericht. Doorgaan met het lezen van “Meisjes van dertig”
Loslaten
Lieve schat,
Ik laat je los. Ook al stribbelt mijn hart tegen, toch laat ik je los. Ik moet wel. Mama zijn, dat betekent elke dag een beetje loslaten.
De eerste keer dat iemand anders dan je papa of ik je knuffelden. De eerste keer dat we je achterlieten bij familie. De eerste keer naar de crèche of naar school. De eerste keer naar de sportclub of een vakantiekampje. De eerste keer op schoolreis met de trein. Elke keer opnieuw moet ik je een beetje meer loslaten.
Ik laat je kleine handje los, en dat lukt de ene keer net iets vlotter dan de andere keer. Soms ben ik even enthousiast als jij over een nieuwe stap, andere keren lijk ik misschien enthousiast, maar sterf ik diep vanbinnen een beetje. Want dat loslaten doet soms verdomd veel pijn. Soms zou ik je kleine handje willen vastklemmen en je nooit meer loslaten. Zou ik je willen beschermen tegen de wereld. Hoe had ik ooit kunnen weten dat het zo moeilijk zou zijn, dat loslaten? Maar ik weet dat het erbij hoort, dat het moet. En dus laat ik je los.
Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, bij wat er allemaal kan mislopen. Ik probeer te delen in je enthousiasme, probeer je aan te moedigen wanneer je zelf je twijfels hebt bij een nieuwe stap. En terwijl ik je loslaat, moet ik terugvallen op vertrouwen. Moet ik erop vertrouwen dat ik het goed heb gedaan, en dat ik de juiste lessen heb meegegeven. Moet ik erop vertrouwen dat je voorzichtig zal zijn, dat het allemaal wel goedkomt. En ook al slaat de schrik me om het hart, ik laat je los.
Ik laat je los, want ik vertrouw je. Ik weet dat je je eigen weg moet zoeken, ik weet dat het alleen maar gezond is om je los te laten. En ik weet ook dat je dat goed zal doen. Het is waar wat ze zeggen: If you love someone, set him free.
Dus ga nu maar, kleine jongen. Ik zal je niet laten zien dat het me moeite kost. Ik slik mijn tranen wel weg. En ik laat je los …
Mama x
Papa ≠ mama
Mijn man is een nieuwe man, zoals dat dan heet. Hij kookt graag (en lekker!), is een aanwezige papa en deinst er niet voor terug om een pamper te verversen of spontaan de stofzuiger boven te halen. Slingers en confetti, hiep hiep hoera en een klein vreugdedansje, wat ben ik toch een bofkont!
Ja, ik ben een bofkont. In vergelijking met veel andere gezinnen heb ik alle reden tot feesten. Mijn man is de beste papa voor onze kindjes die ik me kan inbeelden, en dan nog een die regelmatig een handje toesteekt in het huishouden. Maar bij dat laatste wringt voor mij eigenlijk een beetje het schoentje.
Moeten we de loftrompet bovenhalen als mannen een handje toesteken? De term een handje toesteken impliceert op zichzelf al dat het huishouden de taak van de vrouw is, en dat zij al blij mag zijn dat haar man ook iets doet. Hij helpt haar een handje, en zij mag, wat zeg ik, moet blij zijn omdat haar taken verlicht worden.
Nee toch? Als een vrouw de was doet, is de man dan blij omdat ze hem een handje helpt? In de 21ste eeuw kunnen we toch verwachten dat man en vrouw gewoon elk hun deel doen, en dat dat de normaalste zaak van de wereld is? Wat mij betreft zitten wij dus in een alledaagse situatie, waarbij we allebei evenveel of eerder even weinig slingers en confetti verdienen. Uiteindelijk doen we maar gewoon elk ons deel van het huishouden, punt.
Toch blijft het grappig hoe mannen steevast een schouderklopje verwachten “omdat ze spontaan de vaatwas geleegd hebben”. Worden vrouwen bedolven onder de complimenten omdat ze de boodschappen of de was gedaan hebben dan?
Nog grappiger wordt het als ik papa’s hoor verkondigen “dat ze die avond moeten babysitten”. Hoezo, babysitten? Voor je eigen kinderen zorgen, bedoel je allicht. Of zijn wij mama’s eigenlijk ook veredelde babysits?
Los daarvan is er toch iets wat me telkens weer opvalt. Hoezeer een man ook zijn steentje bijdraagt, papa en mama, dat betekent toch niet helemaal hetzelfde.
Vakantieplanningen opstellen? Dat is volledig mijn taak. Ik mag al blij zijn dat hij op de juiste dagen zijn verlof heeft aangevraagd, bij wijze van spreken. Wie wanneer door wie wordt opgevangen, daar hoeft mijn wederhelft geen seconde van wakker te liggen.
Moeten er verse reservekleertjes mee naar school? Als ik ze niet klaar leg, dan heeft vaderlief ze niet mee. Kans is trouwens groot dat hij er zelfs dan nog eerder over valt dan ze effectief mee te nemen, maar ik weet dat dat niet uit slechte wil is ;-).
Is er een kindje ziek, dan zal mijn man er niet eens aan dénken om de school te verwittigen.
Moet de papa hen ’s morgens alleen klaarmaken voor school, dan moeten de kleertjes mooi klaarliggen, of ik haal ze ’s avonds in de gekste combinaties van school. En eigenlijk leg ik er dan best ook nog een handleiding bij, of het kan al eens gebeuren dat ze die longsleeve plots bóven hun hemd dragen. Wie weet wordt het nog een trend :-).
De sociale agenda beheren, zorgen dat we alles bij hebben als we op uitstap gaan, de koffers maken als we op reis gaan, weekmenu’s opstellen, en zo kan ik nog wel even doorgaan: da’s allemaal de taak van mama.
Eigenlijk komt het er dus op neer dat de huishoudelijke taken verdeeld worden, maar dat moeder de vrouw toch de manager blijft in het huishouden. Of is dat alleen bij ons zo?
Maar hey, wij vrouwen hebben speciale superpowers en kunnen keigoed multitasken. Als we dat tikkeltje extra stress hier of daar niet meerekenen, dan komt het dus uiteindelijk allemaal wel goed ;-).
MAMoiselle Blogt 