We zijn met onze jongste alweer een hele tijd in een sukkelstraatje beland. Het begon met een zware keelontsteking en een beginnende oorontsteking. Maar toen de antibiotica-kuur was uitgenomen, bleef hij ’s nachts vaak wakker worden en huilen.
Terug naar de dokter dus, in de vrees dat zijn oortjes hem nog last bezorgden. Dat bleek niet het geval te zijn, waarschijnlijk had hij last van verschillende tandjes die zaten te duwen. En hij zat ook op een leeftijd waarop kindjes wel eens kuren durven te vertonen, wellicht liet hij het hem welgevallen dat mama of papa hem in slaap wiegde toen hij ’s nachts ziek en met pijn wakker werd en wou hij dat nu ook.
De dagen en weken gingen voorbij, en de nachtelijke kuren bleven aanhouden. Verschillende keren stonden we bij de dokter, en telkens werd er verwezen naar tandjes, verlatingsangst, of andere vage symptomen. Uiteindelijk kwamen er inderdaad tandjes, en wel 4 op een week tijd. Maar of hij daar nu effectief zoveel weken last van heeft gehad; ik heb er mijn twijfels bij. Want ook toen de tandjes waren doorgekomen verbeterde het niet. Ik voelde aan mijn kleine teen dat er iets scheelde.
Mijn zonnetje in huis veranderde soms in een donderwolkje, want echt uitgeslapen was hij natuurlijk niet. Toen hij maandag alweer anderhalf uur in zijn bedje lag te huilen, zelfs met pijnstilling, was de maat vol. Ik was moe, ik was het gehuil moe, maar ik was het vooral moe om me machteloos te voelen en mijn mannetje niet te kunnen helpen. Ik was het moe om telkens weer zo’n dubbel gevoel te hebben: enerzijds uit alle macht willen genieten van mijn kleintje, mijn laatste baby, en anderzijds mezelf betrappen op het feit dat ik soms aftel naar zijn eerste verjaardag, omdat de zwaarste maanden dan hopelijk achter de rug zijn…
En dus trok ik naar de spoeddienst. Vastbesloten om me deze keer niet met een kluitje in het riet te laten wegsturen. Gelukkig werd ik serieus genomen, ook al vond de kleine man het wel een leuk avontuur daar in het ziekenhuis en was hij een en al lach – je zal het nooit anders zien natuurlijk. De pediater volgde mijn idee: tandjes, verlatingsangst, het kan allemaal op deze leeftijd, maar het is vooral een gemakkelijke diagnose als er niet meteen iets anders wordt gevonden. We moesten eerst uitsluiten dat er iets anders aan de hand is.
Dus gingen zoonlief en mama gisteren “op hotel” in het ziekenhuis. Zoonlief werd binnenstebuiten gekeerd en aan allerlei onderzoeken onderworpen. Zijn bloed en urine werden gecheckt, er werd een echo van zijn buik genomen, en er werd een ph-metrie gedaan om de zuurtegraad in zijn slokdarm te meten om reflux op te sporen. Op de resultaten van allergietesten is het nog even wachten, maar de echo van zijn buikje was alvast goed en er werden geen infecties gevonden. Uit de ph-metrie kwam er echter zware verborgen reflux naar voor. Terug aan de medicatie dus, want die hadden we een hele poos geleden afgebouwd. Stom misschien dat we zelf niet zover hadden gedacht, gezien zijn verleden, maar hij gedroeg zich helemaal anders dan een paar maanden geleden. Hij was niet meer continu aan het slikken, overstrekte zich niet meer, en dus legden we de link niet meteen.
Toen ik de diagnose hoorde, was ik opgelucht. Ik zou bijna durven zeggen blij zelfs. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk ben ik niet blij dat mijn zoon nog steeds reflux heeft. Maar ik ben wel blij dat ik hem nu kan helpen, en niet meer machteloos moet toekijken hoe hij “ergens” last van heeft. Blij dat mijn moedergevoel me niet heeft bedrogen, en ervoor gezorgd heeft dat ik terecht aan de alarmbel heb getrokken. Blij omdat mijn twijfels ongegrond bleken. Want ja, op den duur ga je twijfelen aan jezelf. Dramatiseren we de situatie? Zijn het misschien effectief tandjes waar hij enorm veel last van heeft? Vergelijken we te veel met grote broer die een goeie slaper is? Zwart op wit zien staan dat er echt iets scheelt is dus een opluchting. Ik ben geen overbezorgde mama, mijn gevoel zat juist, en ik moet niet langer machteloos aan de zijlijn staan toekijken.
Als ik één goeie raad mag geven aan kersverse en minder kersverse mama’s: volg je gevoel. Want mama weet het écht altijd beter. Dat is bij deze nog eens bewezen.
MAMoiselle Blogt 