Tag: mama

1+1=3

Ik hoor mama’s soms twijfelen over een tweede kindje. Zouden ze dat tweede wel even graag zien als hun eerste? Is hun hart groot genoeg? Kan die onmetelijke liefde ooit geëvenaard worden?
Eerlijk gezegd had ik daar zelf ook wat schrik voor – iedereen zegt wel dat je ook dat tweede kindje meteen in je hart sluit, maar zou dat wel echt zo zijn?

Awel, sinds dat tweede er is, heb ik er nog geen seconde over getwijfeld of ik mijn patatjes wel even graag zie. Uiteraard zie ik ze even graag! Mijn twee oogappels delen de eerste plaats, met de beste wil van de wereld zou ik je niet kunnen zeggen wie ik nu liever zie.

Natuurlijk geniet ik er wel eens van om wat tijd te kunnen doorbrengen met één van hen alleen. Pure quality time, al mijn aandacht geven aan eentje, samen spelen, knuffelen en lachen, heerlijk! Maar ik geniet net zoveel van die 1-op-1 tijd met de oudste als met de jongste.
Net zoals ik geniet van mijn tijd met hen samen. Want, cliché oh cliché, 1+1=3; de liefdevolle interactie tussen hen tweetjes maakt het extra mooi. Als ik zie hoe de jongste opkijkt naar de oudste, of hoe de oudste zich bekommert om de jongste… Zalig is dat!

Misschien zullen er dingen veranderen als ze ouder worden. Misschien zal ik samen met de jongste om andere dingen kunnen lachen dan met de oudste. Zal ik trots zijn om andere redenen, me ergeren aan andere dingen. Het zijn dan ook twee aparte individuutjes, met hun eigen grote en kleine kantjes, net zoals ik.

En ook al zouden hun karakters compleet blijken te verschillen van het mijne (of dat van elkaar), ook al zou het regelmatig blijken te botsen tussen ons, toch zullen ze altijd mijn zonen zijn, altijd mijn nummertjes één blijven.

Het moederschap is nu eenmaal doorspekt met allerlei emoties en gevoelens. Trots, liefde, frustraties, vermoeidheid, ergernissen, twijfels, ongeduld, onzekerheden, als mama ken ik ze allemaal. Afhankelijk van het moment en van het kind overheerst de ene keer de trots, de andere keer de vermoeidheid of het ongeduld. Maar uiteindelijk zijn dat emoties van korte duur. Laagje per laagje kan je het moederschap ontleden, reduceren tot wat echt belangrijk is en terugbrengen tot de essentie.

Ergernissen vergeet je snel. De vermoeidheid blijft niet duren (of dat mag ik althans hopen). Frustraties ebben weg, en achteraf kan je er maar al te vaak om lachen. Twijfels en onzekerheden zullen er misschien altijd zijn, maar hopelijk kan ik op een dag terugkijken en denken: “ik was misschien geen perfecte mama, maar wel een goeie. De beste die ik kon zijn, naar mijn vermogen.” En als ik met trotse blik naar mijn zonen kijk, dan verdwijnen al mijn twijfels naar de achtergrond en denk ik dat ik het nog zo slecht niet doe.

Als je het mama-zijn ontdoet van alle ballast, als je het moederschap stript tot op het bot, dan blijft er alleen liefde over. Pure liefde, universele liefde. Een liefde die losstaat van plaats of tijd, die  alle grenzen overschrijdt. Waar zij ook zijn, waar ik ook ben, die liefde zal er altijd zijn.

Het is het soort liefde dat gewichtloos door het heelal zweeft. Pure mama-liefde staat boven de zwaartekracht en tart alle wetten van de fysica. Het geeft een mama vleugels, zonder dat er redbull aan te pas komt.

En die liefde, die is er voor hen allebei. In overvloed.

LorePlaats een reactie

Zou hij het weten?

Mama worden, het doet iets met een mens. Niet alleen begin je jezelf constant in vraag te stellen, je begint je ook de vreemdste dingen af te vragen. Wanneer ik naar een van mijn kindjes kijk, dan schieten me soms allerlei overpeinzingen door het hoofd.

Zoals:

Als ik mijn geduld verlies en uitvlieg tegen mijn zoon, zou hij dan weten dat ik er 2 minuten later al spijt van heb? Dat ik me schuldig voel, en oprecht wou dat ik meer geduld had?

Zou hij weten dat ik elke avond nog eens aan zijn bedje sta, en met verliefde blik naar zijn slapende lijfje sta te kijken? Zou hij weten dat ik zijn dekentje dan nog eens herschik, zodat hij het zeker niet koud zou krijgen? En dat ik soms heimelijk moet lachen, omdat ik hem weer in een vreemde houding aantref – met zijn hoofd op het nachtkastje bijvoorbeeld, of met zijn beentjes opgetrokken en zijn poep in de lucht. 

Zou hij weten dat ik zelf soms ook liever met hem zou meespelen dan weer te moeten staan strijken of was op te plooien? En zou hij weten dat ik er meestal heel erg van geniet om samen met hem te spelen of boekjes te lezen, maar dat ik soms ook liever op mijn gemak in de zetel zou willen zitten? 

Zou hij weten hoe vermoeiend hij soms kan zijn? Met zijn snaveltje dat geen seconde stilstaat, zijn energie waarmee hij rond dribbelt, zijn 1001 vragen, de strijd om alles en om niets de hele dag door. Zou hij weten dat dat allemaal heel erg leuk is, maar ook dodelijk vermoeiend?

Zou hij weten dat mama en papa ook slapen ’s nachts, en dat we niet gewoon zitten te wachten tot hij wakker is?

Zou hij beseffen dat ik als mama veel dingen tegen mijn zin moet doen, voor zijn eigen bestwil? Dat ik dat maskertje van de aërosol echt niet op zijn snoet zet om hem te pesten, maar omdat dat nu eenmaal moet voor zijn gezondheid? Dat hij zijn tanden elke dag moet poetsen omdat dat nodig is, en niet omdat ik hem wil ambeteren? Dat het uit bezorgdheid is omdat hij zou vallen dat ik hem voor de honderdste keer zeg dat hij niet in de zetel mag springen, en niet om vervelend te doen?

Zou hij ons echt geloven, als we zeggen dat hij nu niet naar Plop kan kijken op televisie, omdat die nu ook moet gaan slapen? Zou hij ons geloven als we zeggen dat het nochtans een Bumba-burger is, wanneer hij zijn vleesje niet lekker vindt? Zou hij ons geloven als we zeggen dat hij goed zijn tanden moet poetsen, omdat er anders allerlei diertjes in zijn mond achterblijven, en dat we hier nog een eekhoorn zien, en daar een kangoeroe? 

Zou hij beseffen hoezeer mijn geduld soms op de proef wordt gesteld? Zoals ’s morgens, wanneer zijn boterham eerst in kleine stukjes moet, waarna hij heel boos wordt omdat we die stukjes niet weer aan elkaar kunnen plakken. Of zoals wanneer hij maar niet wil luisteren en ons staat uit te dagen, zou hij beseffen dat we dan echt tot tien moeten tellen om rustig te blijven?

Zou hij weten dat ik soms heel hard op mijn tong moet bijten om niet te lachen en om boos te kunnen kijken, als hij iets ondeugends heeft gedaan? Dat ik me soms moet omdraaien als papa hem een uitbrander geeft, omdat ik het stiekem wel grappig vind wat hij heeft uitgespookt?

Zou hij weten hoe grappig ik sommige van zijn uitspraken vind? Ik probeer ook dan mijn lach in te houden, want ik zou niet willen dat hij denkt dat ik hem uitlach, maar het is moeilijk om een poker-face op te zetten als hij spreekt over het flapond of over zo’n vogel, een takoen. 

Zou hij het in mijn ogen zien, dat ik soms smelt, en hem bijna zou opeten in al zijn schattigheid? Zoals wanneer ik zijn mutsje opzet, dat heerlijke drakenmutsje dat net iets te groot is, en dat vijf minuten later lichtjes over zijn oogjes valt waardoor hij er wat hulpeloos bij zit. 

Zou hij weten hoe trots ik op hem ben? Wellicht wel, aangezien ik het hem vaak genoeg vertel. Maar zou hij het ten volle beseffen, dat mijn hart soms overloopt en bijna ontploft als ik naar hem kijk, dat ik zo verschrikkelijk trots ben op wie hij is en wat hij doet?

Zou hij weten dat mijn liefde voor hem alles overstijgt? Dat mijn dag begint en eindigt met de gedachte aan hem? Dat alles wat ik doe, geïnspireerd wordt door die liefde? Dat hij me vleugels geeft, dat ik veel sterker in mijn schoenen sta sinds hij er is? 

Zou hij weten dat ik voor hem door het vuur ga? 

Waarschijnlijk weten mijn zoontjes sommige van die dingen wel, maar beseffen ze geen enkel puntje voor de volle 100%. Ach ja,  dat deden wij indertijd ook niet. Misschien komt dat nog, over een jaar of 20-30, als ze zelf aan de andere kant staan 🙂

Lore2 reacties

Hieperdepiep

Een jaar en acht maanden geleden was je niet meer dan een schimmige belofte, een speldenkop groot, een streepje op een zwangerschapstest. Een streepje dat overigens meteen vakkundig werd doorstreept door je broer, met rode stift. Hij was niet vanaf het eerste ogenblik enthousiast over je komst, die broer van je.

Een jaar geleden wist je ons uiteindelijk te verrassen, ruim twee weken voordat je verwacht werd lag je al in mijn armen. Je stond toen al een maand te trappelen van ongeduld om de wereld te ontdekken, je mama, papa en broer te leren kennen. Je had ons laten schrikken, maar kwam uiteindelijk blakend van gezondheid in ons leven. En nu sta je hier, kruip je rond, stap je rond de tafel, een en al enthousiasme, je lacht je zes tanden bloot. Dat het snel gaat, zeggen ze dan…

We moeten er niet onnozel over doen, het is een zwaar jaar geweest. De wanhoop staat geschreven op je gelaat, zong Clouseau, en een paar maanden geleden had het vlotjes over mij kunnen gaan. Maar kijk, ook die periode is, achteraf gezien, snel voorbij gevlogen, en vandaag lijkt het enkel nog een flard van een slechte droom. Ik kan me nog slechts een fractie inbeelden van de frustraties, de vermoeidheid en de eenzaamheid toen.

En gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Natuurlijk niet. Je maakt ons gezinnetje compleet, je bent ons zonnetje in huis (al durf je soms ook een brompotje te zijn, de verlatingsangst is in da house, hoera!). De golf mama-liefde in mijn buik is ondertussen uitgegroeid tot een hele oceaan.

De deugnieterij staat op je gezicht te lezen, je aaibaarheidsfactor is bijzonder hoog, of dat vinden je papa en ik althans. Je vastberadenheid is legendarisch; als je iets in het vizier krijgt dan geef je niet op tot het binnen handbereik is, in opperste concentratie met het tongetje uit je mond. Eten is wat je het allerliefste doet, je mag nog zo uit je hum zijn, als je een boterhammetje spot breekt er ogenblikkelijk een brede glimlach door op je gezichtje. Het gras is daarbij altijd groener aan de overkant – ook al ligt er krak hetzelfde op jouw bord, je zou halsbrekende toeren uithalen om een hapje van het mijne te pikken. Sinds een tijdje trek je jezelf recht, en dan zien we plots een guitig snuitje boven de tafel of de zetel verschijnen – het blijft heerlijk, en we moeten er nog altijd om lachen.

We verwonderen ons over de ondoorgrondelijke wegen der genetica. Je verschilt zo hard van je broer, en toch ook weer niet; het valt niet te ontkennen dat jullie broertjes zijn. Dezelfde blauwe oogjes, dezelfde blonde haartjes, dezelfde neusjes; en toch… een wereld van verschil.

Elke dag opnieuw herinner je ons eraan. Hoe wonderlijk, hoe schoon het leven. Hoe blij we mogen zijn, met onze twee kaboutertjes. Hoe trots we zijn op onze kroost. Je verrijkt ons leven, net zoals je broer dat doet.

Gelukkige verjaardag, mijn lieve beertje. Moge het leven je eeuwig en altijd toelachen, zoals het een echt zondagskind betaamt.

PS: Als je tijdens het kruipen plots een plasje mama tegenkomt, dan ben ik gewoon eventjes gesmolten. Het is maar dat je ’t weet.

Lore2 reacties
Blog op WordPress.com.