Tag: mama

De paradox van het ouderschap

Ik hoorde onlangs iemand zeggen dat het leven toch een pak gemakkelijker was geworden, nu haar kindjes iets groter en zelfstandiger waren.
Eerlijk gezegd had ik er nog niet echt bij stilgestaan, maar bij nader inzien moet ik het grif toegeven. Het wordt gemakkelijker met de jaren. Het sluipt er quasi ongemerkt in, en het gebeurt in kleine stapjes, waardoor je het nauwelijks opmerkt. Maar het gebeurt wel degelijk.

Waar we twee jaar geleden alleen maar konden dromen van een paar uur onafgebroken slaap, laat staan van een volledige nacht, zijn onderbroken nachten nu eerder de uitzondering dan de regel. Alleen als er eentje ziek valt moeten we er ’s nachts nog eens uit. (Helaas gebeurt het de laatste weken iets te vaak naar mijn goesting, dat er eentje ziek valt. Waar blijft die lente?!)
Waar we vroeger in het weekend vaak voor dag en dauw al half verdoofd in de zetel zaten, gebeurt het nu steeds vaker dat we pas wakker worden om 8u. Een sporadische keer slapen de kindjes zelfs echt uit, tot 9u of zo. En ik reken erop dat dat de komende jaren alleen nog zal toenemen. Bij dat idee mag ik al eens een gat in de lucht springen, niet?
Waar we de voorbije jaren continu de entertainers van dienst waren, kunnen ze nu al eens rustig zelf spelen. Ok, dat lukt niet altijd, want daar komt al eens ruzie van, en het duurt meestal ook niet zo lang, maar toch. Met een beetje geluk kan ik al eens koken zonder dat er eentje aan mijn been hangt, of kan ik rustig een toilet-bezoekje inlassen.

Pas op, je zal me niet horen verkondigen dat het nu plots allemaal peis en vree is. De leuke fases worden nog steeds afgewisseld met fases waarbij ik hen achter het behang zou willen plakken. Om maar een voorbeeldje te geven, vorige week dacht ik even snel te douchen toen ik alleen thuis was met de twee kabouters. Ze waren flink aan het spelen, en tegenwoordig zou dat al eens moeten lukken, toch? De jongste zag echter zijn kans schoon, en smokkelde een fles baby-shampoo mee naar onze kamer. Toen ik onraad rook en er naartoe snelde, gleed ik prompt uit over een zee van shampoo op de vloer. En toen ik terug recht krabbelde zag ik vanuit mijn ooghoek hoe hij vrolijk de rest van de shampoo over ons bed uitsmeerde. De bandiet!
Ach ja, dat worden dan anekdotes voor later zeker? 😉

Binnenkort beginnen we ook aan de potjestraining van de jongste. Nog zo’n fase waarbij mijn zenuwen (en gebrek aan geduld) het weer zwaar te verduren zullen krijgen. Maar hé, ondertussen weten we al dat die fases voorbij gaan, en kunnen we dat relativeren. En bovendien heb ik het gevoel niet meer helemáál te worden opgeslokt door het moederschap. Ik voel me weer mens (wat een goed nachtje slaap toch niet kan doen hé 😉), en heb ook weer een (beperkt) leven van mezelf. Want daar is nu toch net iets meer tijd en ruimte voor dan de voorbije jaren.

Natuurlijk is er ook een keerzijde van de medaille. Het wordt dan wel gemakkelijker, maar dat drukt me ook met de neus op de feiten: ik heb geen baby meer in huis. Ik lijk het niet altijd te beseffen, eerlijk gezegd.
Als ik aan de Dreambaby passeer, dan ben ik nog altijd geneigd om snel even rond te kijken. Om dan te beseffen dat ik daar eigenlijk niets meer te zoeken heb, want dat mijn kindjes die fase al ontgroeid zijn.
Als ik vriendinnen bezig zie met kleine boelekes, dan besef ik plots dat wij ondertussen al een hele weg hebben afgelegd, en dat er al een gigantisch verschil is tussen die boelekes en mijn patatjes.
Als ik bedenk dat mijn jongste over twee maanden ook al naar school gaat, als ik door mijn foto’s op mijn telefoon scroll en op een foto stuit van vorig jaar of nog langer geleden, als ik weer een stapel te kleine kleertjes aan de kant leg, of gewoon als ik mijn oudste zie staan en het me plots opvalt hoe groot die eigenlijk al is; elke keer weer drukt het me met de neus op de feiten. En elke keer weer moet ik toch even slikken. Zéker als ik bedenk hoeveel ik op die paar jaar tijd al ben vergeten. En hoe de tijd me tussen de vingers lijkt te glippen.

Is dat niet de paradox van het ouderschap? Aan de ene kant kan het soms niet snel genoeg gaan, in de hoop dat het daarna makkelijker wordt. Zeker tijdens bepaalde minder prettige fases. En  net die fases lijken soms eindeloos te duren ;-). Maar aan de andere kant proberen we uit alle macht wanhopig om de tijd tegen te houden. En worden we licht melancholisch wanneer we daar niet in slagen …

Maar makkelijker, dat wordt het dus in elk geval wel :-).

 

Lore1 reactie

Back to school

1 september. Een van die dagen waarop het dubbel zo hard opvalt hoe snel het allemaal wel gaat. Nauwelijks anderhalf jaar geleden zette hij zijn eerste aarzelende stapjes in zijn schoolcarrière, die oudste van mij. Het lijkt wel gisteren. En vandaag mocht ik hem gaan afzetten in de tweede kleuterklas. Slik! Dit schooljaar zal ook de jongste al volgen. Alweer slik! 

Hij had er wel zin in, weken geleden riep hij al “hoeraaa!” als het over die terugkeer naar school ging. Vollenbak spelen, dingen bijleren, en elke dag je vriendjes zien. What’s not to like? Ik kan alleen maar hopen dat dit enthousiasme ook de volgende 18 jaar aanhoudt (een mens mag optimistisch zijn, toch?) én dat het schoolvirus ook overslaat op zijn broer. Ze moeten lang genoeg naar school, dan kunnen ze er net zo goed een feestje van maken 😊 

Als het aan de jongste had gelegen, dan was hij ook meteen op school gebleven. Hij ondernam moedige pogingen om uit de buggy te ontsnappen, want dat speelgoed zag er toch wel heel tof uit allemaal. Hij moet nog 6 maanden wachten (het gaat al snel genoeg…), maar dan gaat er ook voor hem een nieuwe wereld open. Eentje waarbij hij het geluk heeft zijn grote broer aan zijn zij te hebben. 

Ik wens alle kindjes, mama’s en papa’s en juffen en meesters in elk geval een vlotte start. Hopelijk komen de kindjes elke dag naar huis met een boekentas vol boeiende verhalen. Hopelijk kunnen de mama’s en papa’s elke dag een enthousiaste zoon of dochter aan de schoolpoort afzetten. En hopelijk zijn de batterijtjes van de juffen en de meesters helemaal opgeladen om weer een heel schooljaar het beste van zichzelf te geven, en hun leerlingen verder te laten groeien en bloeien. We zullen jullie dankbaar zijn 😉. 

Op naar een boeiend nieuw jaar 👍.

LorePlaats een reactie

Nooit had ik het kunnen weten …

Wat ik altijd heb geweten, is dat ik graag kindjes wou. Ik zou de prins op het witte paard tegenkomen, we zouden in het huwelijksbootje stappen en daarna zouden we een paar lieftallige prinsjes en/of prinsesjes op de wereld zetten. En daarna zouden we nog lang en gelukkig leven op onze roze wolk. En zo ging het, min of meer toch, zo ongeveer …

Maar nooit had ik kunnen weten dat ik 9 maanden misselijk zou zijn, en zwanger zijn eigenlijk niet zo geweldig zou vinden. Nooit had ik kunnen weten dat ik niet vanaf dag 1 op een roze wolk zou zitten, maar dat ik toch wel eventjes zou moeten bekomen van al die heftige emoties.

Nooit had ik kunnen weten dat ik soms zo hard nood zou hebben aan een minuutje voor mezelf. Een minuutje om even rustig naar het toilet te gaan. Zonder dat er een klein mannetje aan de deur staat te bonzen en te roepen waar ik ben en wat ik aan het doen ben.
Of vijf minuutjes misschien zelfs (een mens mag ambitieus zijn, toch?), om rustig te douchen, in alle stilte.

Nooit had ik kunnen weten hoe geweldig ik de uitspraken en de fratsen van mijn kindjes zou vinden. Hoe ontroerd ik zou zijn als ik het zelfportret van mijn oudste zou zien, en zou merken dat hij zijn kleine broer ook op de tekening heeft gezet omdat die nu eenmaal bij hem hoort.

Nooit had ik kunnen denken dat ik na een dag met de kindjes uitgeput zou rondkijken, en me zou afvragen wat ik nu eigenlijk precies gedaan heb die dag. Het huis lijkt wel ontploft, we hebben niets speciaals gedaan, en toch staat daar nog een kop thee van die ochtend, omdat ik de kans niet kreeg die op te drinken terwijl die nog warm was.

Nooit had ik kunnen weten dat ik op een andere dag gelukzalig naar mijn kindjes zou kijken, dat ik ervan zou genieten om vroeg op te staan en tegen de middag al vanalles te hebben gedaan. Hoe ik ervan zou genieten om rustig te ontwaken in de zetel, samen met de kindjes onder een dekentje, terwijl de rest van de wereld nog ligt te slapen.

Nooit had ik kunnen vermoeden hoe intensief opvoeden is. Hoe moeilijk het soms is om consequent te zijn, en hoe lastig het soms is om je kindjes te proberen groot te brengen als respectvolle, beleefde jongens.
Nooit had ik kunnen denken hoe ongelooflijk trots ik zou zijn als ik te horen zou krijgen wat voor flinke kereltjes mijn mannetjes zijn, hoe ik letterlijk 10 cm zou groeien van zulke complimenten.

Nooit had ik kunnen denken dat het moederschap echt het mooiste is wat er is, maar dat ik  een fractie van een seconde later zou denken ‘maar ook het meest vermoeiende’.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik dankzij mijn kindjes en door mijn rol als mama sterker in mijn schoenen zou staan. Dat ik mezelf veel beter zou kunnen en durven ontplooien. 

Nooit had ik kunnen weten dat ik mijn kleintje met dichtgeknepen keel zou afzetten op een zomerkampje, en ik de tranen zou moeten wegslikken. Dat ik zo trots zou zijn op hoe moedig hij is om enthousiast te vertrekken naar een plek die hij niet kent en waar hij  niemand kent. Maar hoe moeilijk ik het ook zou vinden, om hem daar moederziel alleen achter te laten.

Nooit had ik kunnen weten dat het zo heerlijk is, om de slappe lach te krijgen met mijn kindjes. Om samen gekke gebouwen te maken in Duplo, of helemaal uit de bol te gaan op K3. Hoe ik ervan zou genieten om bellen te blazen in de tuin, en de verwondering op hun gezichtjes te zien.

Nooit had ik kunnen weten dat het zo vermoeiend is allemaal, en dat ik me soms afvraag of ik ooit nog bijgeslapen geraak. Hoe ik aan de ene kant de tijd wil doorspoelen naar een moment waarop mijn kindjes minder afhankelijk van mij zijn, en ik meer tijd voor mezelf heb; en ik aan de andere kant de tijd wanhopig wil tegenhouden.

Nooit had ik kunnen denken dat de tijd effectief zo ongelooflijk snel gaat. En dat ik het een verschrikkelijk idee vind dat mijn kleine jongens veel te snel groot worden. Dat ze nooit meer die kleine baby’s zullen zijn, dat ze binnenkort niet meer op mijn schoot zullen willen zitten en mijn hand niet meer zullen willen vasthouden als we op stap zijn.

Nooit had ik kunnen weten hoe dubbel het zou voelen allemaal. Dat ik geen genoeg kan krijgen van de baby-tijd, en het heel lastig heb met het afscheid van dat tijdperk. Maar hoe opgelucht ik me tegelijk voel, omdat het leven toch net iets makkelijker wordt naarmate ze ouder worden.

Nooit had ik kunnen weten hoe onmenselijk veel geduld een mama nodig heeft. Hoe intens en intensief het allemaal kan zijn.

Nooit had ik ooit kunnen weten dat ik zo verliefd zou worden op mijn boys, dat ik ze soms letterlijk zou willen opvreten. Dat mijn adem soms stokt van die overweldigende liefde die ik voel.

Ik wist het allemaal niet.  Maar ik weet wel dat ik het voor geen geld ter wereld had willen missen …

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.