Ik moet het toegeven, ik bevind me momenteel een beetje in mijn eigen wereldje, ook wel baby-land genoemd. Het is alsof ik eventjes rondzweef in een parallel universum, in geleende tijd, weg van dagelijkse stress en deadlines, maar ook ver van avondjes uit of restaurantjes. Weg van de “gewone wereld”.
Je zal het ongetwijfeld al gemerkt hebben, ook mijn blog bulkt momenteel van de baby- en kinderberichtjes.
En ja, ergens kriebelt het wel, om weer meer onder de mensen te komen, terug aan het werk te gaan en mijn wereld weer te verruimen. Anderzijds gaat het me verrassend goed af, zo’n tijdje thuismama zijn. Laat me maar even doen, laat me maar even in mijn kleine wereldje dat volledig in het teken van de kindjes staat.
Een huishouden met kleine kindjes is chaotisch, absoluut. Een zoon die volop bezig is met zijn potjestraining vraagt geduld. Veel geduld. En een krijsende baby is niet altijd leuk, en leidt soms tot wanhoop.
Maar op een of andere vreemde manier heeft het ook iets louterends, en iets rustgevends, om me volledig te kunnen concentreren op mijn gezinnetje. Om mijn organisatorische vaardigheden alleen boven te halen om te beslissen wat we vandaag gaan eten, en of ik vandaag of morgen die witte was zou doen. Om een hele dag in pyjama te mogen rondlopen, als ik daar zin heb.
Tijdens de dutjes van zoonlief pak ik vervelende karweitjes aan die er anders niet van komen. Zo is mijn kleerkast eindelijk eens onder handen genomen. Opgeruimde geest, weet je wel.
Geen ochtendrush. Geen klanten, bazen of collega’s die tevreden moeten gesteld worden. Geen uitpuilende sociale agenda. Geen dagelijkse strijd tegen de klok, geen ratrace. Tijd om even op adem te komen.
Het voelt alsof ik tijd heb gekocht door tijdskrediet te nemen. Tijd om even te resetten, zen te worden en mentaal tot rust komen. Zodat we weer met frisse moed verder kunnen.
Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat het niet altijd even zen verloopt. Na 10 keer de trap op te lopen om een tutje terug te geven ben ik minder zen. Maar dat zijn details en daar werken we aan 😉
En wees gerust, I’ll be back! Binnenkort ga ik weer aan het werk, en wordt mijn kleine wereldje weer een stuk groter. En niet alleen mijn eigen wereldje, ook dat van mijn zonen.
De oudste begint over drie weken op school. Ik probeer voorlopig nog heel hard om niet te denken aan dat kleine mannetje met zijn te grote boekentas in een veel te grote school… Aan mijn hand die zijn kleine handje moet loslaten, zodat hij zelf de wereld kan gaan ontdekken. Het wordt ongetwijfeld boeiend, maar ik vrees dat mijn moederhart het zwaar te verduren zal krijgen, die eerste dagen.
Ondertussen zal kleine broer de plaats van grote broer innemen in de crèche. Ook zijn eerste ‘stapjes’ in de grote wereld dus. En ook daarbij zal mama wellicht een traantje moeten wegpinken.
Maar tot dan trek ik me nog even terug in baby-land. En ondertussen wens ik het iedereen toe voor 2015: even tijd om op adem te komen.
MAMoiselle Blogt 