Tag: mama

Van de hel naar de hemel

Hoog tijd om nog eens een update te geven over onze twee patatjes.

Een tijdje geleden schreef ik hier dat onze jongste reflux heeft, maar dat we dankzij de juiste medicatie op goeie weg waren. Helaas bleek dat nogal voorbarig te zijn. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: we hebben vrij helse weken/maanden achter de rug. Een kleintje dat veel huilt, pijn heeft, slecht slaapt, het kruipt niet in de koude kleren…

Ik durf gerust toe geven dat ik vrij diep heb gezeten. Op den duur kan je het gehuil niet meer horen. Het haar op je armen komt al recht bij de minste piep, de stress slaat in je buik.
De frustratie, omdat je dat arme bolletje niet kan helpen. Je weet dat er iets scheelt, maar wat? De frustratie ook omdat het niet gemakkelijker wordt, zoals je had verwacht. Van de ene dokter naar de andere osteopaat. Telkens de hoop op beterschap. Hoop die twee dagen later alweer als een zeepbel uit elkaar spat omdat je terug bij af bent. Zweven tussen hoop en wanhoop…
Je schuldig voelen, omdat je hem niet kan helpen. Omdat je je geduld op den duur verliest.
Doodmoe zijn, want van blokjes slaap van een uur of maximum 2 uur word je écht niet vrolijker…
Het gevoel dat er een bom onder je gezinsleven ligt, want van al die vermoeidheid en frustratie krijgt een mens lange tenen.
Het gevoel dat je alleen nog maar zaagt. De plaat die blijft hangen op “ik kan niet meer, ik ben op…”
Je weet wel dat het ooit beter wordt. Maar wat is ooit? En hoe lang hou je nog vol?

Ondertussen kreeg Beertje al de zwaarste medicatie voor zijn reflux. Maar er waren ook vermoedens van voedselintoleranties. En dus volgde ik een dieet. Een loodzwaar dieet mag ik wel zeggen: tarwe, rogge, spelt, suiker, koemelk, sojamelk, prei, ajuin, koffie, look, paprika, en kabeljauw werden van het menu geschrapt. En toch bleef hij last hebben… Ik maakte me de bedenking of hij niet beter af zou zijn met kunstvoeding, zodat we 100% zicht zouden krijgen op wat hij binnenkreeg. Maar de speciale melk was niet lekker, en even later weigerde meneertje elke fles, zelfs als er gewoon moedermelk in zat. Nog een bron van frustratie erbij…
Misschien moesten we eens met rijstmelk proberen, werd er gesuggereerd. Goed idee, maar nogal moeilijk wanneer baby halsstarrig elk flesje weigert.

En plots was het op. Na een nachtje met weer maar eens 3u slaap in totaal zat ik niet meer tegen mijn grens, maar erover.
Gelukkig heb ik fantastische ouders, die baby toen een weekendje zijn komen halen. De pediater had de tip gegeven om het flesjes-gebeuren op die manier aan te pakken, omdat hij bij mij “the real stuff” rook, en daardoor nog minder geneigd zou zijn om flesjes te drinken. We hoopten dat hij op 2 dagen de klik zou maken.

Ondertussen was ik emotioneel een wrak. Gehuild dat ik heb! Ik voelde me zo gefaald… Ik kon mijn eigen zoon niet helpen. Het voelde alsof ik hem wegstuurde, hem strafte (alhoewel hij bij oma en opa natuurlijk ongelooflijk in de watten werd gelegd). Het leek zo hardhandig allemaal. Maar rationeel wist ik dat er iets moest gebeuren…

Met engelengeduld slaagde opa erin om hem van een flesje te laten drinken. In het begin alleen terwijl hij in zijn relax zat, en alleen bij opa, maar hij dronk… Beetje bij beetje ging het vlotter. En belangrijker: na twee dagen kreeg ik een compleet ander kind terug. Ik ben mijn ouders dan ook mijn eeuwige dank in het kwadraat verschuldigd, mijn reddende engeltjes!

De eerste nacht dat hij weer thuis was, sliep hij de hele nacht door. De tweede dag moest ik hem zelfs wakker maken of de oudste was te laat op school. Ongezien! Ondertussen heeft hij meestal nog 1 nachtvoeding nodig, maar die geef ik hem met veel plezier. Ook los van het slapen, is het nu een droom van een baby. Wanneer ik ’s morgens zijn kamer binnenkom, is hij een en al lach. Het is echt een zonnetje in huis nu. Ik zou hem wel kunnen opvreten, en plat knuffelen, zo’n lief manneke! Van de hel naar de hemel, op een weekend tijd 🙂

Het is nu een vrolijk kirrende baby, die verwoede pogingen doet om te zitten. Voorlopig valt hij nog vrij snel om, niet altijd even elegant, wat ik stiekem best grappig vind.
Zijn eerste tandje zit te duwen, dus binnenkort zal zijn stralende glimlach er anders, maar minstens even schattig uitzien met zijn ene tandje.

Er blijft een bijna panische angst dat het tij toch nog weer zal keren. Maar we zijn nu toch al twee weken op de goeie weg!

Na dat emotionele en bewogen weekend stond er nog een emotioneel puntje op de agenda: de eerste schooldag van de oudste. Tijdens het wen-moment een week eerder had hij tranen met tuiten gehuild, dus ik vreesde het ergste. Maar niets was minder waar! Hij keek rustig even rond in zijn klasje, werd toen bij de juf genomen, en zwaaide nog eens naar mama en papa. Hij keek wat overdonderd, dat wel, maar geen traantje te bespeuren. Toen we hem in de namiddag weer gingen ophalen, kregen we een enthousiaste peuter mee naar huis.

Hij heeft een juf uit de duizend. Ik hoorde andere ouders die enorm positief over haar waren, en kan hen alleen maar gelijk geven. Tussen haar 28 (!) peuters blijft ze de rust zelve (niet echt evident denk ik zo). Nog elke dag vertrekt hij nu met een enthousiaste lach op zijn snoet naar school.

Mijn vrees dat hij niet of nauwelijks zou eten wegens te veel indrukken bleek ook ongegrond. Blijkbaar was hij de enige die zijn spruitjes op at, en er zelfs bij vroeg 😀

Toen zowel zijn juf als die van de middagbewaking hem de hemel in prezen dat hij zo flink was (ik citeer: “Zo’n lief manneke! Zo zouden ze mij er 40 in de klas mogen geven!”) barstte ik bijna van trots. Blijkbaar doen we het nog zo slecht niet in onze opvoeding 🙂

Ondertussen is hij al toe aan zijn eerste schoolvakantie. En wij zijn opgelucht dat de overgang zo vlot is verlopen. En bovenal apetrots!

Na regen komt er dus effectief zonneschijn, het is nog maar eens bewezen.

Groetjes van een gelukkige, glunderende en genietende mama!

PS: mijn excuses voor het hoog stoefgehalte van deze post, maar ik ben nogal euforisch, na die zware maanden 😉

Lore1 reactie

Over leeuwinnen, kwetsbaarheid en schuldgevoelens

Ik heb twee leeuwtjes in huis. Mijn twee zonen zijn allebei geboren in augustus, hoewel de ene was uitgerekend voor juli en de andere voor september.
De oudste vond het zo gezellig in mama’s buik dat hij tot augustus bleef zitten. De jongste stond dan weer te popelen om op verkenning te gaan. Half juli waagde hij al een eerste poging, maar dankzij weeënremmers en mama die moest platliggen konden we hem nog een maandje langer in de buik houden, tot er half augustus geen houden meer aan was.
Twee eigenzinnige zonen dus, en twee leeuwen. Wat mij, als mama van die twee welpjes, automatisch tot leeuwin maakt.
Iedere mama zal wel als een leeuwin vechten als het om haar kinderen gaat, maar bij mij staat het dus ook in de sterren geschreven 🙂

De komst van mijn zonen heeft me echter niet alleen tot leeuwin gebombardeerd. De dag dat ik mama werd, kwam er ook een ongekende kwetsbaarheid in mijn leven. En die kwetsbaarheid zal ik nooit meer kwijtraken. Ik heb nu een overduidelijke zwakke plek. Raak je aan mijn kinderen, dan komt de leeuwin van daarnet in me boven. En ik kan, wil en durf zelfs niet te denken aan het feit dat er ooit iets zou kunnen gebeuren met mijn kinderen. Het zou voelen alsof ze mijn hart uit mijn lijf zouden rukken…
Zo kwetsbaar word je dus, als mama. Kwetsbaarder dan ooit tevoren.

Het moederschap bracht nog meer onverwachtse gevoelens met zich mee. Plots stond mevrouwtje Schuldgevoel voor de deur. Als ongenode gast maakte ze het zichzelf schaamteloos gemakkelijk, en ze is duidelijk niet van plan om nog weg te gaan. Te pas en te onpas komt ze zich moeien. Reageer ik te ongeduldig naar de kindjes, dan tikt ze me op de schouder. Ben ik te veel bezig met de oudste, waardoor ik het gevoel heb de jongste te verwaarlozen, of omgekeerd, dan gaat haar wijsvingertje vermanend omhoog. Probeer ik wat tijd te besteden aan mezelf of aan mijn relatie, dan wordt me de les gespeld. Nochtans dacht ik dat een gelukkige mama een goeie mama is, en het lijkt me ook geen slecht idee dat mama en papa het goed hebben samen en er bijgevolg een goeie sfeer in huis hangt.

En ik weet wel dat mevrouwtje Schuldgevoel een bemoeizieke oude zaag is, en dat ik haar beter kan negeren. En ik weet wel dat perfectie niet bestaat als mama. En toch laat ik me keer op keer vangen.
Ik weet niet of het eigen is aan het moederschap, of dat ik gewoon een softie ben, maar ik voel me dus maar al te vaak schuldig.
Omdat ik tijd maak voor vriendinnen, en er dan niet ben voor de kindjes, en omdat ik de papa dan voor hen laat opdraaien. Of omdat ik net te weinig tijd maak voor die vriendinnen.
Omdat ik soms mijn geduld verlies tegen de kindjes, of omdat ik niet die creatieve mama ben die vanalles in elkaar knutselt met de kindjes, of omdat ik soms de strenge mama moet zijn die wil dat ze opruimen, hun bord leegeten of hun tanden poetsen, in plaats van de fun-mama die ik zou willen zijn.
Omdat er weinig tijd overblijft voor quality time met de wederhelft.
Omdat ik niet perfect kan functioneren en mezelf niet in 10 ‘ikkes’ kan opsplitsen, als mama, en als partner, en als dochter of zus, en als vriendin, en als collega, noem maar op.
Het is als constant dansen op een slappe koord, en zo goed en zo kwaad mogelijk het evenwicht zien te bewaren.

Tijd dus om te leren loslaten.
Niet te veel stilstaan bij de kwetsbaarheid, zodat die niet de bovenhand neemt. Zonder die kwetsbaarheid had ik ook geen twee schatjes van patatjes, dus ik kan me beter op hen focussen dan op wat er zou kunnen gebeuren.
Me niet schuldig voelen, maar gewoon tevreden kunnen zijn met het feit dat ik mijn best doe, en dat dat misschien goed genoeg is. En inzien dat kinderen geen perfectie verwachten. Dat het gezond is voor hen om te zien dat ook mama fouten maakt en mag maken.
Er is nog werk aan de winkel, maar we gaan ervoor. Als een echte leeuwin 😉

Lore2 reacties

Brief aan mijn zoon

Lieve zoon,

Maandag is het exact 2,5 jaar geleden dat je op mijn buik werd gelegd, en we elkaar voor het eerst écht ontmoetten. De eerste keer dat we elkaar in de ogen keken, en je me meteen betoverde.

Ondertussen ben je ongelooflijk gegroeid. Niet alleen fysiek, al ben je 40 centimeter groter dan toen. Je leerde alleen zitten, kruipen, staan, stappen. En ondertussen stap je niet meer, maar loop je rond, vol goesting in het leven. Zou er een loper in je zitten, zoals je peter en je opa?

Je zei je eerste woordjes, mama, papa, en ondertussen spreek je in volzinnen als de beste. Je kwebbelt er op los, dat mondje van je staat geen seconde stil. Het duurt soms behoorlijk lang voor je boterham ’s morgens op is, omdat er zoveel interessante verhalen te vertellen zijn.

Je speelt, met auto’s, dieren, blokken, boekjes, … en verliest je daarbij soms in je eigen fantasiewereld. Dan ben jij Plop, en ben ik Kwebbel, en broer is Lui (tja, je hebt gelijk, je broer slaapt soms ook van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in jouw ogen). En dat hou je dan de rest van de dag vol. Heerlijk, die fantasie!

Je veroverde verschillende harten. Al minstens die van mij en van papa. Maar ik heb een zwaar vermoeden dat je ook je grootouders, peters, tante en veel vrienden rond je vingertje kan draaien.

Je knutselt erop los. Je tekent, stempelt, en boetseert dat het een lieve lust is.

Je werd grote broer. Een zorgzame, lieve broer. Elke dag wordt je broer bedolven onder de kusjes, streeltjes en knuffels. Soms iets te enthousiast, maar dat is gewoon je karakter. Zou je dat enthousiaste van mij hebben?

Maandag is het tijd voor weer een nieuwe stap in je jonge leventje. Naar school.
Vandaag is het je laatste dag in de crèche. Het voelt raar, om wat de voorbije twee jaar je tweede thuis is geworden, voorgoed de rug toe te keren. Om te weten dat je nu voor het laatst met je vriendjes aan het spelen bent, en je vanaf maandag nieuwe vriendjes zal moeten maken.

Ik kan je niet beloven dat het gemakkelijk zal zijn, die eerste dagen. Maar ik beloof je wel dat het boeiend wordt, om de wereld beetje bij beetje te verkennen. Ja, het wordt misschien even moeilijk, om weg te gaan uit je vertrouwde omgeving. Niet meer elke dag naar “de kindjes”. Maar elk einde betekent ook een spannend nieuw begin.

Zoals ik je ken, vermoed ik dat je je aan mij zal vastklampen. Dat je verlegen zal zijn, de kat uit de boom zal kijken. Maar eens je loskomt, zal je dansen, springen, en honderduit vertellen, met energie voor tien.

Ik zal mijn best doen om maandag mijn tranen te verbijten, lieve jongen, zodat mijn tranen je niet onzekerder en nerveuzer maken. Maar weet dat ik diep vanbinnen even hard huil als jijzelf (al hoop ik natuurlijk dat er geen traantjes aan te pas zullen komen). Dat ik met een krop in de keel je handje zal loslaten, en je zal moeten toevertrouwen aan de grote, boze buitenwereld.

Je kan erop vertrouwen, liefje, dat ik er straks na school weer sta. En dat ik er altijd zal zijn voor je. Om te luisteren naar al je verhalen. Om je te troosten bij kleine en grote verdrietjes. Om enthousiast te supporteren bij alles wat je onderneemt.

Weet dat ik nu al ongelooflijk trots ben op wie je bent. En dat ik niet kan wachten om je te zien opgroeien, en te zien tot welke fantastische jongeman je zal uitgroeien.

Ga nu maar, lieve schat. Ontdek de wereld, verover de wereld. En behoud ondertussen alsjeblieft dat enthousiasme in je, dat vuur in je ogen.

Mama zal hier wachten op je. Altijd.

Lore3 reacties
Blog op WordPress.com.