Tag: mama

Allemaal beestjes

Kinderen zijn het hoogste goed. Maar zo af en toe kunnen ze ook vlotjes de vergelijking doorstaan met de eerste de beste weliswaar onschuldige muggensoort. Ze prikken dan wel geen bloed, maar van tijd tot tijd slagen ze er wonderwel in om alle energie uit je lijf te zuigen.

Door oeverloos door te drammen. Door eindeloos rond te springen, je zou al moe worden van er gewoon naar te kijken. Door net iets te veel decibels te produceren – een ingebouwde mute-knop zou af en toe toch wel heel handig zijn.

Je houdt er geen jeukende muggenbeten aan over. Maar wel een piepende tuut in de oren of een hoofd dat op springen staat. En het gevoel dat je na kinder-bedtijd alleen nog net voldoende energie overhoudt om in je zetel te ploffen en de zetelaardappel uit te hangen.

Het slechte nieuws: je kan geen anti-muggenspray of iets dergelijks gebruiken om je te beschermen. En een vliegenraam zal ook niet helpen. Het goeie nieuws: je hebt geen zware medicatie nodig om te genezen. Een zalig warm bad met geurend badschuim en een goed glas wijn, of de sportschoenen aantrekken en een uurtje alles geven tot je hoofd weer leeg is, meer is er niet nodig. Zo heb je weer voldoende energie om de volgende ochtend vol enthousiasme paraat te staan voor de rondstuiterende kroost. Want behalve energie-vretend, zijn die lieve kindertjes toch ook verslavend en onmisbaar 🙂

En als die lieve kindertjes de muggen van dienst mogen zijn, dan zou ik heel graag eens het vliegje van dienst willen zijn. Ik beloof dat ik geen vervelende, zoemende bromvlieg zal zijn. Ik zal me verdekt opstellen en gewoon observeren, je zal geen last van me hebben. Dan zou ik eens een dagje observeren in de crèche, en een dagje in de klas. Dat lijkt me wel wat. Eens bekijken wat ze daar allemaal uitspoken, hoe ze zich gedragen, hoe sociaal ze zijn, hoe goed ze luisteren. Zo een dag een vliegje zijn, als dat eens kon…

Op voorwaarde dat ik dan geen eendagsvlieg ben, en dat de vliegenmepper thuis blijft, dat wel. Want ik wil graag nog terugkeren om de mama-mug te zijn! 🙂

LorePlaats een reactie

Vijftig tinten mama

Aan mijn zonen…

Ik heb je gedragen in mijn buik. Gekoesterd. Gewiegd met elke stap die ik zette. Ik legde mijn hand beschermend op mijn buik, ja,  toen al wou ik je beschermen. Ik kende je al, nog voor ik je ooit had gezien.

Ik heb je gebaard. Ik heb gepuft, gekermd van pijn, geperst. Om je daarna ademloos te bekijken. Van kop tot teen, elk centimetertje van je heb ik in mijn hoofd geprent. Ik heb je in mijn armen genomen, gekoesterd, gestreeld. Heb met trotse blik om me heen gekeken. Trots op jou, vanaf de eerste seconde, trots om jouw mama te zijn, je aan de wereld te kunnen tonen. Ik heb je een naam gegeven.

Ik heb je gevoed. Maandenlang groeide je enkel en alleen door wat mijn lichaam je te bieden had. Ik heb je in slaap gewiegd, gestreeld, met je rond gewandeld. Kilometers heb ik met je rond gewandeld.

Ik heb naar je gelachen. Ontelbare keren, een keer of duizend per dag. Na een tijdje beantwoordde je mijn lach, en schonk je mij je betoverende glimlach. Wat later liet je me tot in mijn kleine teen genieten van je klaterende schaterlach. Nog elke dag voel ik me gezegend, want mama, die krijgt telkens weer jouw mooiste lach.

Ik heb voor je gezorgd. Ontelbare pampertjes heb ik al ververst, ontelbare badjes al gegeven. Ik heb je kleertjes gewassen, telkens opnieuw, ik heb je papjes gemaakt, je haartjes gekamd. Ik ging met je naar de dokter, ik gaf je medicijntjes. Ik heb je gesust, getroost, geknuffeld. Ik heb je warme lijfje tegen me aan genomen, wanneer je ’s nachts een nachtmerrie had, of een tandje dat kwam piepen.

Ik heb al zoveel tegen je gepraat. Heb liedjes voor je verzonnen en voor je gezongen. Heb met en voor je gedanst. Heb boekjes voor je gelezen, heb stemmetjes nagebootst. Ik heb kiekeboe met je gespeeld. Ik heb gekke bekken naar je getrokken. Ik heb foto’s van je getrokken. Duizenden foto’s, in de hoop jou, je identiteit, je zijn op papier te kunnen treffen, te kunnen vasthouden. Je voor een deeltje klein te kunnen houden voor eeuwig en altijd.

Ik probeerde geduld te kweken. Telde tot tien, en als het moest tot honderd. Probeerde een warme en veilige omgeving te creëren, probeer je het nodige zelfvertrouwen te geven. Probeerde je belangrijke zaken bij te brengen, zoals respect, of beleefdheid.

Ik heb gezucht. Ik heb geklaagd. Ik heb gegeeuwd, heb gevloekt. Ben mijn geduld verloren, meer dan een keer. Ik ben niet perfect. Maar ik probeer, elke dag opnieuw, om de best mogelijke mama te zijn, de mama die je verdient.

Ik laat je los. Ik moet je loslaten, beetje bij beetje, al kost me dat veel moeite en doet het me soms verdomd veel pijn. Ik sta versteld, hoe snel je groot wordt, hoe snel je verandert. Sta soms met open mond te kijken naar je kunnen.

Ik ben lief voor geweest, ben boos op je geweest. Je hebt me doen lachen, je hebt me doen huilen. Van ontroering. Maar ook van uitputting, van wanhoop. Je hebt me doen blinken van trots, doen zweven van geluk.

Ik bewonder je. Geniet van je enthousiasme, van je lach. Ik ben trots op je, steeds trotser. Ben ontroerd door wat je kan, wat je bijleert. Kan nauwelijks geloven dat wij zoiets prachtigs hebben gecreëerd.

Dankzij al het bovenstaande hebben we een ijzersterke band gecreëerd. Twee handen op een buik. Net zoals je samen met je papa een ijzersterk duo vormt. Niemand anders kan al het bovenstaande over je zeggen, niemand kent elke millimeter van je lijf, kent je mimiek, je woordenschat, zo goed als ik. Mama en kind, het is toch iets unieks. Geen moederdag-cadeau kan daar tegenop, gewoon het feit dat jij er bent, dat ik je mama mag zijn.

En bovenal heb ik je lief. Zo lief. Elke dag opnieuw, elke dag een beetje meer.  Tot aan de maan… En terug.

Lore1 reactie

De lege buik

Ons kleinste patatje was ziek vorige week. Een ferme keelontsteking en een beginnende oorontsteking. Ocharme, hij was heel zielig en had duidelijk pijn. En ook wij hebben het geweten,  de wallen stonden weer in de aanbieding en het gekrijs voerde ons mentaal enkele maanden terug in de tijd… Het ziek-zijn ging ondertussen naadloos over in het krijgen van 4 tandjes tegelijk – als hij iets doet, doet hij het meteen goed. Een nachtje ononderbroken doorslapen blijft momenteel dus weer even een utopie.

Zelf zijn we nogal fan van slapen. En we hebben onze uurtjes slaap ook echt nodig om deftig te kunnen functioneren. Jammer genoeg behoren wij niet tot de kleine groep gelukzakken die voldoende hebben aan 4-5u slaap per nacht. Dit stukje zelfkennis in combinatie met de wetenschap dat kleine kindjes en veel slaap niet goed samengaan, is voor ons voldoende om te besluiten dat we het toch beter bij twee kindjes houden. Dat, en omdat het praktisch en financieel beter haalbaar is voor ons, omdat ons huis eigenlijk ideaal is voor ons 4, en gewoon omdat ons gezinnetje perfect is zoals het is.

En toch…

Toch heb ik het er een beetje lastig mee, dat die periode nu echt wordt afgesloten. Nooit meer vol spanning naar een zwangerschapstestje kijken. Nooit meer zenuwachtig toeleven naar elke echo bij de gynaecoloog. Nooit meer schopjes voelen in mijn buik en pronken met die bolle buik. (Mijn buik en ik zijn door de band genomen niet de beste maatjes, dus het was een welkome afwisseling om wel eens trots de buik vooruit te kunnen steken). Nooit meer brainstormen over namen, geboortekaartjes en doopsuiker. Nooit meer die intense allereerste blik, nooit meer die eerste dagen in de materniteit en helemaal weg van de wereld om me heen. Nooit meer een klein hulpeloos wezentje dat heerlijk bij mama op de borst ligt te slapen.

Voor het gemak vergeet ik even dat ik eigenlijk helemaal niet zo graag zwanger was. Dat ik mijn koelkast niet kon opentrekken zonder over mijn nek te gaan, dat ik waggelde als een eend, dat ik me bij elke hap moest afvragen of ik dit of dat eigenlijk wel mocht eten, dat ik ’s nachts niet kon slapen omdat ik dat nu eenmaal liefst op mijn buik doe, en dat ik daarna niet kon slapen dankzij dat huilend hoopje geluk naast mijn bed. Dat vergeet een mens dus allemaal snel, en in een nostalgische bui denk ik alleen aan die zalige schopjes en de vreugde van het “in verwachting zijn”.

Wanneer ik nu een zwangere vrouw of zo’n heerlijk zacht klein baby’tje zie, dan gaat er een klein steekje door mij heen. Omdat ik het nooit meer zal meemaken of beleven. En omdat het allemaal veel te snel is gegaan. Omdat ik het eigenlijk nu al mis. Omdat ik het mijn hele leven al moeilijk heb gehad met loslaten, en nu eens te meer.

Pas op, ik wil hier niemand tegen de schenen schoppen. Ik besef maar al te goed dat ik eigenlijk geen recht van spreken heb, dat het voor sommige mensen helemaal zo evident niet is en ze willens nillens het idee moeten loslaten. Ik kan mij maar een fractie inbeelden van hoe zwaar dat moet zijn… Ik zou elke dag op mijn blote knietjes gaan zitten uit dankbaarheid voor mijn twee kindjes. Maar dat betekent niet dat het daarom gemakkelijk is om dat hoofdstuk af te sluiten.

‘Ga dan toch nog voor een derde’, hoor ik je al denken. Maar zo zit het niet in elkaar. Ooit komt er hoe dan ook een dag dat ik afscheid moet nemen van de magie van nieuw leven. Of dat nu na een tweede of na een twintigste is. Ooit stopt het. En hier stopt het voor ons, omdat het goed is zoals het is. Mijn perfect gezinnetje. Ik heb twee handen, een voor elk kindje. Alles is mooi in evenwicht nu. Het is goed zo. En toch… Toch zal ik altijd met een zweem van nostalgie kijken naar elke baby of bolle buik die ik tegenkom…

Lore2 reacties
Blog op WordPress.com.