Tag: gezin

3, 2, 1 … Jump!

Ik schreef het eerder al: meisjes van dertig durven zich al eens aan een carrièremove te wagen. En ik ben daar dus geen uitzondering op: vanaf maandag spring ik in het diepe en word ik volledig freelancer. Hoeraaa! En ook wel: help, waar ben ik aan begonnen?! 😉

Tot vandaag combineerde ik een job als bediende met freelancen in bijberoep. Maar die job als bediende heb ik vandaag dus vaarwel gezegd. Het afscheid was met gemengde gevoelens – 6 jaar veeg je natuurlijk niet zomaar uit, en afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Maar een mens moet zijn dromen durven na te jagen. En dus sluit ik vandaag de ene deur, om maandag een nieuwe te openen. Hopelijk liggen daar boeiende avonturen en heerlijke verhalen op me te wachten. 🙂

Natuurlijk ga ik sommige collega’s missen, en ik geef mijn zekerheid op; maar ik krijg er veel voor in de plaats. Ik ga een job doen die me 100% ligt en waar ik echt gelukkig van word, en dat alleen al maakt het de moeite waard. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er mijn hele leven van heb gedroomd om schrijfster/journaliste te worden, en dus ben ik over the moon dat het eindelijk zover is. Ik sta te trappelen van ongeduld om erin te vliegen. En ik vind mezelf one lucky girl dat ik deze kans krijg 🙂 .

Bovendien krijg ik er de flexibiliteit en vrijheid gratis bovenop. Thuiswerken, mijn uren zelf regelen … leve het freelance bestaan! Want laat ons eerlijk zijn, als mama is het een droom: voltijds werken, en toch 3 dagen in de week aan de schoolpoort kunnen staan om de kindjes op te halen. Welke mama zou dat niet willen? Natuurlijk impliceert dat ook dat ik ’s avonds nog vaak achter mijn bureau zit, maar ik ben blij dat ik die keuze kán maken. Want daarvoor krijg ik veel tijd met mijn patatjes in de plaats, en dat is onbetaalbaar.

Stiekem ben ik ook wel een beetje trots op mezelf. Ik heb zélf hard aan de weg getimmerd om hier te kunnen staan. Jaren heb ik er passief van gedroomd mijn geld te verdienen met schrijven, maar die jobs komen natuurlijk niet zomaar uit de lucht gevallen. Tweeënhalf jaar geleden begon ik met deze blog , ik ging op zoek naar opportuniteiten, en het resultaat is er. Ik heb er hard voor gewerkt, maar dat maakt de voldoening alleen maar groter. En het bewijst: als je iets wil, dan moet je er gewoon keihard voor gaan!

Ik haal dus diep adem, sluit mijn ogen, en ik spring. Hopelijk blijf ik drijven …

Lore2 reacties

Papa ≠ mama

Mijn man is een nieuwe man, zoals dat dan heet. Hij kookt graag (en lekker!), is een aanwezige papa en deinst er niet voor terug om een pamper te verversen of spontaan de stofzuiger boven te halen. Slingers en confetti, hiep hiep hoera en een klein vreugdedansje, wat ben ik toch een bofkont!

Ja, ik ben een bofkont. In vergelijking met veel andere gezinnen heb ik alle reden tot feesten. Mijn man is de beste papa voor onze kindjes die ik me kan inbeelden, en dan nog een die regelmatig een handje toesteekt in het huishouden. Maar bij dat laatste wringt voor mij eigenlijk een beetje het schoentje.

Moeten we de loftrompet bovenhalen als mannen een handje toesteken? De term een handje toesteken impliceert op zichzelf al dat het huishouden de taak van de vrouw is, en dat zij al blij mag zijn dat haar man ook iets doet. Hij helpt haar een handje, en zij mag, wat zeg ik, moet blij zijn omdat haar taken verlicht worden.

Nee toch? Als een vrouw de was doet, is de man dan blij omdat ze hem een handje helpt? In de 21ste eeuw kunnen we toch verwachten dat man en vrouw gewoon elk hun deel doen, en dat dat de normaalste zaak van de wereld is? Wat mij betreft zitten wij dus in een alledaagse situatie, waarbij we allebei evenveel of eerder even weinig slingers en confetti verdienen. Uiteindelijk doen we maar gewoon elk ons deel van het huishouden, punt.

Toch blijft het grappig hoe mannen steevast een schouderklopje verwachten “omdat ze spontaan de vaatwas geleegd hebben”. Worden vrouwen bedolven onder de complimenten omdat ze de boodschappen of de was gedaan hebben dan?
Nog grappiger wordt het als ik papa’s hoor verkondigen “dat ze die avond moeten babysitten”. Hoezo, babysitten? Voor je eigen kinderen zorgen, bedoel je allicht. Of zijn wij mama’s eigenlijk ook veredelde babysits?

Los daarvan is er toch iets wat me telkens weer opvalt. Hoezeer een man ook zijn steentje bijdraagt, papa en mama, dat betekent toch niet helemaal hetzelfde.

Vakantieplanningen opstellen? Dat is volledig mijn taak. Ik mag al blij zijn dat hij op de juiste dagen zijn verlof heeft aangevraagd, bij wijze van spreken. Wie wanneer door wie wordt opgevangen, daar hoeft mijn wederhelft geen seconde van wakker te liggen.

Moeten er verse reservekleertjes mee naar school? Als ik ze niet klaar leg, dan heeft vaderlief ze niet mee. Kans is trouwens groot dat hij er zelfs dan nog eerder over valt dan ze effectief mee te nemen, maar ik weet dat dat niet uit slechte wil is ;-).

Is er een kindje ziek, dan zal mijn man er niet eens aan dénken om de school te verwittigen.
Moet de papa hen ’s morgens alleen klaarmaken voor school, dan moeten de kleertjes mooi klaarliggen, of ik haal ze ’s avonds in de gekste combinaties van school. En eigenlijk leg ik er dan best ook nog een handleiding bij, of het kan al eens gebeuren dat ze die longsleeve plots bóven hun hemd dragen. Wie weet wordt het nog een trend :-).

De sociale agenda beheren, zorgen dat we alles bij hebben als we op uitstap gaan, de koffers maken als we op reis gaan, weekmenu’s opstellen, en zo kan ik nog wel even doorgaan: da’s allemaal de taak van mama.

Eigenlijk komt het er dus op neer dat de huishoudelijke taken verdeeld worden, maar dat moeder de vrouw toch de manager blijft in het huishouden. Of is dat alleen bij ons zo?

Maar hey, wij vrouwen hebben speciale superpowers en kunnen keigoed multitasken. Als we dat tikkeltje extra stress hier of daar niet meerekenen, dan komt het dus uiteindelijk allemaal wel goed ;-).

Lore3 reacties

De paradox van het ouderschap

Ik hoorde onlangs iemand zeggen dat het leven toch een pak gemakkelijker was geworden, nu haar kindjes iets groter en zelfstandiger waren.
Eerlijk gezegd had ik er nog niet echt bij stilgestaan, maar bij nader inzien moet ik het grif toegeven. Het wordt gemakkelijker met de jaren. Het sluipt er quasi ongemerkt in, en het gebeurt in kleine stapjes, waardoor je het nauwelijks opmerkt. Maar het gebeurt wel degelijk.

Waar we twee jaar geleden alleen maar konden dromen van een paar uur onafgebroken slaap, laat staan van een volledige nacht, zijn onderbroken nachten nu eerder de uitzondering dan de regel. Alleen als er eentje ziek valt moeten we er ’s nachts nog eens uit. (Helaas gebeurt het de laatste weken iets te vaak naar mijn goesting, dat er eentje ziek valt. Waar blijft die lente?!)
Waar we vroeger in het weekend vaak voor dag en dauw al half verdoofd in de zetel zaten, gebeurt het nu steeds vaker dat we pas wakker worden om 8u. Een sporadische keer slapen de kindjes zelfs echt uit, tot 9u of zo. En ik reken erop dat dat de komende jaren alleen nog zal toenemen. Bij dat idee mag ik al eens een gat in de lucht springen, niet?
Waar we de voorbije jaren continu de entertainers van dienst waren, kunnen ze nu al eens rustig zelf spelen. Ok, dat lukt niet altijd, want daar komt al eens ruzie van, en het duurt meestal ook niet zo lang, maar toch. Met een beetje geluk kan ik al eens koken zonder dat er eentje aan mijn been hangt, of kan ik rustig een toilet-bezoekje inlassen.

Pas op, je zal me niet horen verkondigen dat het nu plots allemaal peis en vree is. De leuke fases worden nog steeds afgewisseld met fases waarbij ik hen achter het behang zou willen plakken. Om maar een voorbeeldje te geven, vorige week dacht ik even snel te douchen toen ik alleen thuis was met de twee kabouters. Ze waren flink aan het spelen, en tegenwoordig zou dat al eens moeten lukken, toch? De jongste zag echter zijn kans schoon, en smokkelde een fles baby-shampoo mee naar onze kamer. Toen ik onraad rook en er naartoe snelde, gleed ik prompt uit over een zee van shampoo op de vloer. En toen ik terug recht krabbelde zag ik vanuit mijn ooghoek hoe hij vrolijk de rest van de shampoo over ons bed uitsmeerde. De bandiet!
Ach ja, dat worden dan anekdotes voor later zeker? 😉

Binnenkort beginnen we ook aan de potjestraining van de jongste. Nog zo’n fase waarbij mijn zenuwen (en gebrek aan geduld) het weer zwaar te verduren zullen krijgen. Maar hé, ondertussen weten we al dat die fases voorbij gaan, en kunnen we dat relativeren. En bovendien heb ik het gevoel niet meer helemáál te worden opgeslokt door het moederschap. Ik voel me weer mens (wat een goed nachtje slaap toch niet kan doen hé 😉), en heb ook weer een (beperkt) leven van mezelf. Want daar is nu toch net iets meer tijd en ruimte voor dan de voorbije jaren.

Natuurlijk is er ook een keerzijde van de medaille. Het wordt dan wel gemakkelijker, maar dat drukt me ook met de neus op de feiten: ik heb geen baby meer in huis. Ik lijk het niet altijd te beseffen, eerlijk gezegd.
Als ik aan de Dreambaby passeer, dan ben ik nog altijd geneigd om snel even rond te kijken. Om dan te beseffen dat ik daar eigenlijk niets meer te zoeken heb, want dat mijn kindjes die fase al ontgroeid zijn.
Als ik vriendinnen bezig zie met kleine boelekes, dan besef ik plots dat wij ondertussen al een hele weg hebben afgelegd, en dat er al een gigantisch verschil is tussen die boelekes en mijn patatjes.
Als ik bedenk dat mijn jongste over twee maanden ook al naar school gaat, als ik door mijn foto’s op mijn telefoon scroll en op een foto stuit van vorig jaar of nog langer geleden, als ik weer een stapel te kleine kleertjes aan de kant leg, of gewoon als ik mijn oudste zie staan en het me plots opvalt hoe groot die eigenlijk al is; elke keer weer drukt het me met de neus op de feiten. En elke keer weer moet ik toch even slikken. Zéker als ik bedenk hoeveel ik op die paar jaar tijd al ben vergeten. En hoe de tijd me tussen de vingers lijkt te glippen.

Is dat niet de paradox van het ouderschap? Aan de ene kant kan het soms niet snel genoeg gaan, in de hoop dat het daarna makkelijker wordt. Zeker tijdens bepaalde minder prettige fases. En  net die fases lijken soms eindeloos te duren ;-). Maar aan de andere kant proberen we uit alle macht wanhopig om de tijd tegen te houden. En worden we licht melancholisch wanneer we daar niet in slagen …

Maar makkelijker, dat wordt het dus in elk geval wel :-).

 

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.