Tag: familie

Leve de vakantie!

Vakantie is leven zonder klok. Opstaan wanneer je wakker bent (of wanneer de kindjes wakker zijn), eten wanneer je honger hebt, en bedtijd wanneer het uitkomt. Geen race tegen de klok maar rust, relaxen en leuke dingen doen. Vakantie betekent dat zelfs de jongens uitslapen, vaak zelfs tot 9u! (Vorig jaar was dat nog maar een vage droom, dus nu hebben we er extra van genoten 😎) Chill!

Vakantie is heel hard genieten van tijd met elkaar. Tijd om samen te ontbijten, om te babbelen met elkaar, om leuke dingen te doen. Tijd om te reizen, om uitstapjes te maken en om te luisteren naar elkaar. (En soms ook tijd om ruzie te maken met elkaar, om de zeurpietjes, verwende nestjes of peuterpubertjes uit te hangen en om vervelend te doen, maar ssssst, dat heb je niet van mij!) Na ruim drie weken wordt het afkicken van al die kwali-tijd. Het kan zo’n deugd doen om gezinsvitamientjes bij te tanken, voor alle partijen!

Vakantie is op reis gaan. Het is de grens oversteken en aankondigen dat we in Frankrijk zijn, om vervolgens de jongste tien keer te horen zeggen “Maar mama, ik zie Frankrijk helemaal niet?!” 😜
Het is nieuwe plaatsen ontdekken, het is verwonderd zijn over prachtige natuur, pittoreske dorpjes en prachtige steden. Het is puffen van de warmte, plonzen in het zwembad of in een riviertje. Vakantie is die verwondering kunnen delen met elkaar, want dat maakt het allemaal nog veel mooier. ❤

Vakantie is lekker eten. Genieten van een dagelijks aperitiefje met een heerlijk fris wijntje. Het is vingers en duimen aflikken bij plaatselijke lekkernijen. (Waarom heb ik trouwens die lekkere tapenade niet meegenomen naar huis, verdorie toch!) Vakantie betekent ijsjes eten voor de kindjes, bijna elke dag. En een fruitsapje drinken of frietjes eten, veel vaker dan thuis. Ach ja, het is vakantie, dan zijn we wat minder streng!

Vakantie is de geur van lavendel. (Hoera, die heb ik stiekem wel in mijn valies gesmokkeld. Hoera voor de geur van lavendel en de geur van vakantie in heel het huis!)

Vakantie is thuiskomen van reis en uitstapjes doen met het gezin. Plopsaland, Planckendael, maar ook gewoon gaan fietsen en even rondwandelen in de stad. En een poging doen om naar de Zandsculpturen te gaan, maar terug huiswaarts keren wegens een uur later nog geen parking gevonden…

Vakantie is eventjes de tijd stopzetten. Eventjes weg van het jachtige leven en tijd om in slow motion te leven. Héérlijk!

Mag de vakantie nog even blijven duren, pretty please?
(Ik ben vandaag opnieuw beginnen werken, en boy, wat hou ik toch van mijn job! Maar dat leven in slow motion en zonder horloge, het zou ook wel wennen 😉)

 

LorePlaats een reactie

Ze zijn zo lief meneer

Soms kunnen die kleine monstertjes (of moet ik zeggen fuckertjes? 😉) het echt wel uithangen.
Ik heb de indruk dat het altijd in periodes verloopt. De ene periode heb je een engeltje in huis, dat lief is, en beleefd. Een flinke kleuter die goed eet, en enthousiast speelt. Een toffe kerel, die luistert, en honderduit vertelt over zijn dag. Een braaf mannetje, op wie je trots bent, en met wie je overal kan komen. Een schattige kabouter, over wie je niets dan complimenten krijgt, net omdat hij zo schattig en lief is. Je hart zwelt van liefde en trots, en je kan er met je verstand niet bij dat je zoiets geweldigs hebt voortgebracht.
En dan plots, zonder enige aankondiging, zwelt er onheilspellende filmmuziek aan, en verschijnt er een dreigende schaduw over je huis. En dan verandert dat (b)engeltje in een duiveltje.

Dat duiveltje schijnt zijn oortjes te zijn verloren onderweg. Luisteren zit er niet meer in. Beleefdheid, dat is een onbekend begrip geworden. Mooi spelen? Broertje pesten, met speelgoed gooien of als een ongeleid projectiel in het rond springen, dat is veel leuker mama!
Bij alles wat je hem voorschotelt, klinkt het beslist: “Nee! Dat wil ik niet!” En bij alles wat je hem NIET voorschotelt klinkt het beslist: “Mamaaaaa! Ik wil WEL een snoepje/koekje/fruitsapje/chocolaatje/…”
De kleren die je had klaar gelegd worden sowieso afgekeurd. Liefst van al wil hij in zijn verkleedpakje als leeuw naar school. Of als Bumba, of als Minion.
En ook al leg je de cd op die hij wil horen, je laat gegarandeerd het verkeerde liedje horen. “Neeeeeeee!!!”
Dat bengeltje stelt geen vragen, hij stelt alleen eisen. En liefst twintig keer na elkaar.

Als dat duiveltje moe begint te worden, dan is het hek helemaal van de dam. Dan begint hij te hyperen, springt hij in het rond, roept hij (vaak in een zelfverzonnen taal, wat hij zelf hi-la-risch vindt) en gooit hij alles in het rond. Hij slaat, schopt, en als je je kwaad maakt, dan lacht hij je uit.
Wat je hem ook zegt of vraagt, zijn antwoord begint altijd met “ja, maar….!”
Je wordt wanhopig, en je kan er met je verstand niet bij dat je zoiets hebt voortgebracht. Dat moet ie van zijn papa hebben 😛

En net wanneer je denkt dat je een klein monstertje op de wereld hebt gezet, en dat je opvoeding jammerlijk heeft gefaald. Net als je je afvraagt waar je de mist bent in gegaan en waar het is fout gelopen. Net als je een permanente tuut in je oor begint te horen, als gevolg van het gejengel en het geroep. Net dan verschijnt er onder die wolfskleren een lief klein schaapje. Een schaapje dat je komt knuffelen, of dat een beetje bang is in het donker; een schaapje dat liefjes zucht dat het zo’n mooie dag was vandaag. Een schaapje dat zijn broer een zoentje geeft en je spontaan komt helpen.

En dan kan je niet anders dan hem stante pede al zijn gezaag en gejengel te vergeven. Dan wordt alles toegedekt onder de mantel der liefde. En ook al ga je daarna helemaal aan het eind van je Latijn in de zetel zitten met een groot glas wijn om te bekomen, toch heb je het gevoel een beetje te zweven. Want de draak is getemd, de donkere wolken zijn verdreven, en de lieve snoet van je kabouter is terug. En dus sta je even later verliefd aan zijn bedje naar dat slapende lijfje te kijken.
Want ze zijn toch zo lief meneer…

LorePlaats een reactie

Over grote broers

Gisteren stond de hele dag in het teken van ‘nagelbijtend afwachten op nieuws over de broer.’ Die is bezig aan een extreme survival-wedstrijd in Chili, en tegen de ochtend hadden we vernomen dat zijn team uit de wedstrijd lag, om pas 10u later meer nieuws te krijgen. Het bleek gelukkig alleen maar om materiaal-pech te gaan, maar tijdens die lange uren voor dat verlossende nieuws waren er al allerlei rampscenario’s door mijn hoofd geschoten. Oef! Die spanning moet hij ons toch niet elke week aandoen 😉

Ik heb dan ook een broer uit de duizend. Als kind kibbelden we elkaar de oren van het hoofd. En toch was onze band altijd al sterk: tegen hem was tegen mij, en omgekeerd. Als kind maakten we plannen om als vrijwilliger naar het buitenland te trekken. Eigenlijk zou hij als vrijwilliger naar het buitenland gaan, en mocht ik met hem mee om daar zijn potje voor hem te koken :). Tijdens wandelingen op reis liep hij voorop als verkenner. Hij zocht toen al het avontuur op. En ook het sportieve zat er toen al in, dan speelden we Olympische Spelen met de vriendjes in de buurt. 

Wanneer ik in het middelbaar ruzie had met vriendinnen, of toen ik gepest werd, was hij de eerste tegen wie ik mijn verhaal mocht doen toen we thuis kwamen van school. Hij is er altijd voor me geweest. Hij was de eerste om voor me op te komen. Helemaal zoals het een grote broer betaamt. Tijdens de examens namen we samen pauze, om bijvoorbeeld een potje te vogelpikken. 

Ook later vroegen we elkaar raad, over oa relaties. We hadden dan ook hetzelfde ijzersterke duo waar we naar op keken, hetzelfde voorbeeld dat we relatie-gewijs wilden volgen. We zaten samen op kot, vooral omdat dat befaamde ijzersterke duo dan iets minder zou piekeren over hun 17-jarige dochter die het plots alleen moest zien te redden in de grote stad 🙂 En ook toen stond hij me bij met raad en daad. Zo herinner ik me een scheer-incident net voor een mondeling examen, waarbij het bloeden maar niet wou stoppen. Broerlief kwam toen met het lumineuze idee op de proppen om een inlegkruisje rond mijn been te tapen. Snel nog even het kleedje ingewisseld voor een broek, en ik kon rustig naar het examen vertrekken. Altijd paraat, die grote broers 🙂

Ondertussen is hij peter van onze oudste (en samen met de andere peter en die van de jongste de best mogelijke peter mag ik wel zeggen), en wordt hij binnenkort zelf papa. We zijn dus volop bezig om ons eigen warm nest te creëren, en hopen daar even goed in te slagen als ons grote voorbeeld. Hij is nu een sportman met een palmares om u tegen te zeggen, van Iron Mans over BK’s en WK’s, tot extreme wedstrijden zoals de Norseman of 100km door de bergen in China lopen. Hij is coach, eentje die zijn job met ongekende passie en plezier uitoefent. En ik ben een van zijn trouwste en grootste supporters geworden. Het is telkens weer nagelbijten als hij meedoet aan een of andere wedstrijd, de een al extremer en zotter dan de andere. En het is telkens weer opgelucht ademhalen en onnoemelijk trots zijn omdat ie het weer heeft geflikt.

Al was het niet altijd even simpel. Opgroeien met zo’n sportieve, sociale en vlotte grote broer, voelde soms ook wat aan als opgroeien in de schaduw van. Ik herinner me nog levendig het enthousiasme van de leerkrachten LO in het begin van het schooljaar, als ze hoorden dat ik de zus was van. En het tanende enthousiasme slechts enkele weken later… 😉 In je eerste kan een zware tweede zit hebben is ook niet evident, als je broer het jaar voordien zijn eerste jaar met onderscheiding afrondde. Of die keer dat ik de derde prijs won op een poëzie-wedstrijd, net in het weekend dat broer Belgisch kampioen werd. Waarna ik de maandag uitbundig gefeliciteerd werd op school, omdat hij het toch zo goed had gedaan… Maar ik was in de eerste plaats en bovenal natuurlijk apetrots op hem! 

Ik kan alleen maar hopen dat mijn eigen zonen ook zo’n sterke band zullen krijgen, en voor elkaar door het vuur zouden gaan. En ik hoop dat mijn broer en ik er allebei in zullen slagen een even warm nest te creëren voor onze kindjes als dat waarin we zelf zijn opgegroeid. 

Terwijl ik dit schrijf zitten we zalig in het zonnetje op het terras. Grote broer blaast bellen en speelt in de zandbak. Kleine broer kijkt met grote ogen en in volle aanbidding naar zijn grote voorbeeld. Hij lijkt al even gelukkig met zijn grote broer als mama met de hare…

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.