Categorie: Mama

Over grote broers

Gisteren stond de hele dag in het teken van ‘nagelbijtend afwachten op nieuws over de broer.’ Die is bezig aan een extreme survival-wedstrijd in Chili, en tegen de ochtend hadden we vernomen dat zijn team uit de wedstrijd lag, om pas 10u later meer nieuws te krijgen. Het bleek gelukkig alleen maar om materiaal-pech te gaan, maar tijdens die lange uren voor dat verlossende nieuws waren er al allerlei rampscenario’s door mijn hoofd geschoten. Oef! Die spanning moet hij ons toch niet elke week aandoen 😉

Ik heb dan ook een broer uit de duizend. Als kind kibbelden we elkaar de oren van het hoofd. En toch was onze band altijd al sterk: tegen hem was tegen mij, en omgekeerd. Als kind maakten we plannen om als vrijwilliger naar het buitenland te trekken. Eigenlijk zou hij als vrijwilliger naar het buitenland gaan, en mocht ik met hem mee om daar zijn potje voor hem te koken :). Tijdens wandelingen op reis liep hij voorop als verkenner. Hij zocht toen al het avontuur op. En ook het sportieve zat er toen al in, dan speelden we Olympische Spelen met de vriendjes in de buurt. 

Wanneer ik in het middelbaar ruzie had met vriendinnen, of toen ik gepest werd, was hij de eerste tegen wie ik mijn verhaal mocht doen toen we thuis kwamen van school. Hij is er altijd voor me geweest. Hij was de eerste om voor me op te komen. Helemaal zoals het een grote broer betaamt. Tijdens de examens namen we samen pauze, om bijvoorbeeld een potje te vogelpikken. 

Ook later vroegen we elkaar raad, over oa relaties. We hadden dan ook hetzelfde ijzersterke duo waar we naar op keken, hetzelfde voorbeeld dat we relatie-gewijs wilden volgen. We zaten samen op kot, vooral omdat dat befaamde ijzersterke duo dan iets minder zou piekeren over hun 17-jarige dochter die het plots alleen moest zien te redden in de grote stad 🙂 En ook toen stond hij me bij met raad en daad. Zo herinner ik me een scheer-incident net voor een mondeling examen, waarbij het bloeden maar niet wou stoppen. Broerlief kwam toen met het lumineuze idee op de proppen om een inlegkruisje rond mijn been te tapen. Snel nog even het kleedje ingewisseld voor een broek, en ik kon rustig naar het examen vertrekken. Altijd paraat, die grote broers 🙂

Ondertussen is hij peter van onze oudste (en samen met de andere peter en die van de jongste de best mogelijke peter mag ik wel zeggen), en wordt hij binnenkort zelf papa. We zijn dus volop bezig om ons eigen warm nest te creëren, en hopen daar even goed in te slagen als ons grote voorbeeld. Hij is nu een sportman met een palmares om u tegen te zeggen, van Iron Mans over BK’s en WK’s, tot extreme wedstrijden zoals de Norseman of 100km door de bergen in China lopen. Hij is coach, eentje die zijn job met ongekende passie en plezier uitoefent. En ik ben een van zijn trouwste en grootste supporters geworden. Het is telkens weer nagelbijten als hij meedoet aan een of andere wedstrijd, de een al extremer en zotter dan de andere. En het is telkens weer opgelucht ademhalen en onnoemelijk trots zijn omdat ie het weer heeft geflikt.

Al was het niet altijd even simpel. Opgroeien met zo’n sportieve, sociale en vlotte grote broer, voelde soms ook wat aan als opgroeien in de schaduw van. Ik herinner me nog levendig het enthousiasme van de leerkrachten LO in het begin van het schooljaar, als ze hoorden dat ik de zus was van. En het tanende enthousiasme slechts enkele weken later… 😉 In je eerste kan een zware tweede zit hebben is ook niet evident, als je broer het jaar voordien zijn eerste jaar met onderscheiding afrondde. Of die keer dat ik de derde prijs won op een poëzie-wedstrijd, net in het weekend dat broer Belgisch kampioen werd. Waarna ik de maandag uitbundig gefeliciteerd werd op school, omdat hij het toch zo goed had gedaan… Maar ik was in de eerste plaats en bovenal natuurlijk apetrots op hem! 

Ik kan alleen maar hopen dat mijn eigen zonen ook zo’n sterke band zullen krijgen, en voor elkaar door het vuur zouden gaan. En ik hoop dat mijn broer en ik er allebei in zullen slagen een even warm nest te creëren voor onze kindjes als dat waarin we zelf zijn opgegroeid. 

Terwijl ik dit schrijf zitten we zalig in het zonnetje op het terras. Grote broer blaast bellen en speelt in de zandbak. Kleine broer kijkt met grote ogen en in volle aanbidding naar zijn grote voorbeeld. Hij lijkt al even gelukkig met zijn grote broer als mama met de hare…

LorePlaats een reactie

Ik ben twee en ik zeg nee…

In mijn blog probeer ik zoveel mogelijk het positieve te belichten, omdat ik geloof dat een positieve ingesteldheid het leven heel wat aangenamer maakt.  Maar natuurlijk is het niet altijd even geweldig en fantastisch allemaal. Een klein peuterpubertje in huis is bijvoorbeeld een van de minder leuke dingen.

Toen muizemans anderhalf was, brak een periode van driftbuien aan. Als er iets niet naar wens was, kon hij compleet over de rooie gaan. Een Time Out was dan echt nodig om hem te kunnen bedaren. Die wetenschap kwam er natuurlijk pas na de nodige trial en error. Ik probeerde hem te negeren (moeilijk, als je met een peuter zit die een uur later nog steeds zit te stampvoeten en te krijsen). Probeerde op hem in te praten om hem tot rede te brengen, zowel door lief te zijn als door kwaad te zijn (moeilijk, als je publiek niet luistert). Door hem in de gang te zetten bleek uiteindelijk dat hij weer rustig werd. En als het nodig was, begon ik met zijn speelgoed te spelen zodat hij zou beseffen dat we een veel leukere dag zouden kunnen hebben dan wat driftig te zitten wezen.

Ik herinner me een tafereel dat recht uit de film leek te komen. We waren in de schoenwinkel en hij had pantoffels van Plop gespot (uiteraard zetten ze dat op peuterhoogte, bedankt Brantano!). Felroze en met blinkers. Het zinde meneertje niet dat hij ze terug moest zetten, en dus eindigde dit in papa die zoonlief over zijn schouder zwierde, terwijl de kleine man voor de hele winkel “Plooooooooopjeeeeeeeeeeeeeh” bleirde. Best grappig achteraf gezien, en vooral een kwestie van consequent blijven en niet toe te geven.

Gelukkig is alles een fase bij kleintjes, en de fase van de driftbuien bleek niet zo lang te duren. Toch hield ik mijn hart al vast voor de beruchte leeftijd van twee. Het gezegde zou wel niet voor niets “Ik ben twee en ik zeg nee” zijn zeker?

Maar zijn tweede verjaardag kwam en ging. Hij werd 2,5 en alles was nog steeds rustig. Ik begon te denken dat we de dans ontsprongen waren. Helaas oh helaas, te vroeg gejuicht… Toen begon hij naar school te gaan, moest hij de hele dag flink zijn en was hij doodmoe, en plots kwam het tweejarige monster boven. Mijn lief zoontje gedroeg zich plots als een ettertje. En als hij iets doet, doet hij het meteen goed. En dus zegt hij altijd en overal nee. Want hij is al twee!

Het meest gehoorde zinnetje de laatste weken is “Ik wil het niet!” Meneertje wil dit niet eten, die kleren niet aandoen, niet uit dat bord eten of uit die beker drinken. Meneertje wil niet plassen, wil niet slapen, wil niet in de buggy maar wil ook niet stappen, … Om horendol van te worden. Ik zei het eerder al, een portie extra geduld zou wel van pas komen… Als iemand tips heeft over hoe je best omgaat met een weerbarstige peuter die niet op het potje wil wanneer je 5 minuten later naar school moet vertrekken (adem in adem uit), hou je vooral niet in 😉

Consequent is hij wel, want nee is standaard het antwoord tegenwoordig. Dus kunnen wij het niet laten om hem wat te plagen. “Dan wil je vast ook niet naar Plopsaland?” “Neeeeee!” Stilte. Gelach van onze kant. De euro die valt. “Jawel! Ik wil toch naar Plopsaland!” 😀

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Op den duur zou je vergeten dat dat kleine monstertje eigenlijk ook nog een lief klein mannetje is. Eentje dat helemaal enthousiast is omdat de paashaas geweest is. Dat compleet onder de indruk is omdat zijn grote idool Plop passeert,  en een hele dag door het dolle heen rondloopt in Plopsaland en er superflink is. Dat met open mond en grote ogen naar de acrobaten en clowns kijkt in het circus. En dat lief komt knuffelen met mama. Nog 4 maanden, en dan is hij geen twee meer. Zou hij dan ook minder nee zeggen?

Lore1 reactie

Bloemen verwelken, schepen vergaan

Vanavond gaan we nog eens uit eten met mijn beste vriendin en haar man. Ik kijk er naar uit, het is al eventjes geleden dat we nog de kans hadden om met ons vieren te babbelen en te lachen zonder continu door een van onze kindjes te worden onderbroken 🙂

Jaren geleden waren we twee giechelende pubermeisjes die bij elkaar in de klas zaten. Vandaag zijn we twee dertigers, getrouwde vrouwen, mama’s van twee kindjes. Maar nog steeds “BFF’s” zoals dat dan heet. 

Ons verhaal leest als een roman, maar dan eentje in het echt. We leerden elkaar kennen op school, zaten in dezelfde klas vanaf het derde middelbaar. Een jaar later werden we vriendinnen. Zestien jaar geleden al – we worden oud!

We waren het prototype van de giechelende bakvissen. Waren fan van de Backstreet Boys (en ik had het absolute voorrecht om onder haar BSB-donsdeken te slapen wanneer ik bij haar bleef slapen). Zongen luidkeels (en vals, moet ik toegeven) liedjes van Destiny’s Child. Lagen dubbel als er iets ook maar dubbelzinnig léék. Kregen regelmatig onder onze voeten in de les omdat we weer te veel aan het babbelen waren. Over de middag gingen we samen fitnessen. Al zaten we meer te tetteren dan effectief te sporten, als we heel eerlijk zijn. Maar we peigerden ons op woensdag wel samen af in de zumba of de tae bo.

Ik herinner me schoolfuiven, avondjes uit in foute en ondertussen ter ziele gegane danscafé’s (zoals l’obcédé, voor de Bruggelingen onder ons – fout, ik zei het al). We vierden samen 100-dagen. Vriendjes kwamen en gingen, al dan niet met goedkeuring van de ander 🙂

De eerste jaren na het middelbaar gingen we naar de reünie-praatavonden op school. Tot we opmerkten dat we daar eigenlijk vooral met elkaar stonden te babbelen. En dus pasten we, het jaar daarop.

Zonder het erom te doen, beslisten we hetzelfde te gaan studeren. We gingen op ontdekking in Gent, en ook al hadden we niet vaak samen les, de vriendschap bleef. Na die vier jaar wilden we allebei hetzelfde bij studeren, alweer toeval (of misschien ook niet, aangezien we dezelfde interesses hebben). Toen we allebei onze diploma’s vertaler Engels-Spaans én journalistiek op zak hadden, gingen we aan de slag. In dezelfde sector, wat had je gedacht. Ondertussen ben ik professioneel andere oorden gaan opzoeken, terwijl zij carrière heeft gemaakt in diezelfde sector. Maar de parallellen in onze levens, die zijn er steeds opnieuw.

We waren tegelijk zwanger, en bevielen met 12 weken verschil van onze oudste kindjes. Ondertussen zijn die twee dikke vrienden. Twee jaar later waren we opnieuw samen zwanger, en onze jongste schatjes schelen 5,5 week. Ze weten het nog niet, maar over 25 jaar gaan zij trouwen. 😉 Ik ben meter van haar oudste, zij is meter van mijn jongste. Wat dus impliceert dat zij over 25 jaar zijn meter én schoonmoeder wordt, lekker schizofreen 😀 

Ik was getuige op haar huwelijk. En we organiseerden elkaars vrijgezellenfeest. Uiteraard.

Doordat we op hetzelfde punt in ons leven zitten, kunnen we altijd bij elkaar terecht. Willen we stoefen over onze fantastische kindjes, of ventileren omdat we die monstertjes achter het behang willen plakken, willen we zagen over het gebrek aan slaap of over zwangerschapskilo’s die zijn blijven plakken, één adres 🙂

Gelukkig klikt het ook tussen onze mannen en kindjes. En dus wisselen we af tussen dates met ons tweetjes, double dates met ons vieren en family time met ons achten. En ook al wonen we intussen 50km uit elkaar en hebben we het allebei druk, toch proberen we elkaar elke maand te zien. En daar doen we allebei moeite voor, zoals dat hoort in een echte vriendschap.

We gaan samen shoppen, en bij gebrek aan Jani, Trinny of Susannah proberen we dan maar zelf stylist te spelen. We relaxen samen in de sauna,  we wisselen leestips uit of durven al eens samen een filmpje meepikken. Dan kunnen we ons nog eens die pubers van weleer wanen, en zwijmelen bij de remake van Titanic of bij Twilight. (Moeten we trouwens binnenkort niet eens op date met Mr. Christian Grey?! 😉 )

We gingen op schoolreizen naar Italië en Griekenland, maakten samen Spanje, Frankrijk en New York onveilig, genoten van weekendjes weg in de Ardennen en Center Parcs. Binnenkort staat er een weekendje Maastricht op het programma, samen met twee andere vriendinnen. En ik hoop dat er ons nog veel mooie, verre reizen staan te wachten. 

We hebben samen gelachen, gehuild, en gehuild van het lachen. En hoe lang we elkaar ook zien, het lijkt altijd te kort om alles te kunnen vertellen wat we hadden willen vertellen. 

Het is het soort vriendschap dat ik iedereen toewens. Het soort allesomvattende vriendschap: een babbel, een lach en een traan, steun, troost, enthousiasme, medeleven, alle ingrediënten zijn er. Maar het is vooral die lach, die telkens weer zeer aanwezig is 🙂 

En ik gok dat er ook vanavond geen gebrek aan gelach zal zijn. Al hoop ik dat we ons deze keer niet in ons dessert verslikken, en dat we in de toekomst nog een tweede keer naar datzelfde restaurant durven te gaan. Zonder ons dan te moeten schamen omdat we er de eerste keer collectief de slappe lach hadden en de moelleux er langs onze neus weer uitkwam 😉

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.