Categorie: Mama

Een vreemde in eigen stad

Veertien jaar geleden zette ik voorzichtig mijn eerste stappen in het studentenleven, in een studentenstad op 50 km van thuis. Zeventien en nog groen achter de oren. Wist ik veel dat ik zoveel jaar later die vreemde stad als mijn nieuwe thuis zou beschouwen…

Na er vijf jaar op kot te hebben gezeten ging ik er gaan samenwonen. Ik trouwde er, kreeg er mijn kindjes, bouwde er een heel leven op. Ik had het er best moeilijk mee, om mijn eigen stad in te ruilen voor die van mijn man. Maar als ik moest kiezen tussen samen in zijn stad, of alleen in mijn stad, was de keuze snel gemaakt 🙂

En als ik heel eerlijk ben, dan weet ik niet of ik nog zou kunnen aarden als ik nu zou terugkeren. Behalve een handjevol heel belangrijke mensen, zijnde mijn ouders, broer en beste vriendin, is er nog weinig overgebleven dat me bindt met mijn thuisstad. Mijn netwerk heb ik intussen hier opgebouwd, en als ik even terug ben dan voelt het wel als thuiskomen, maar tegelijk voel ik me soms ook een beetje een vreemde in eigen stad.

Omdat ik niet elke dag terugga, zie ik de omgeving niet beetje bij beetje veranderen, maar lijkt het altijd heel plots. Plots is het ene gebouw weg en staat er een volledig appartementencomplex in de plaats, zo lijkt het wel. De bakkerij is veranderd van naam, de slagerij is verdwenen. Het vervallen gebouw naast de school werd vervangen door een moderne versie, en ga zo maar verder. Mijn dorp is niet meer het dorp dat ik kende als kind. En als ik er naar de supermarkt ga, dan zie ik nauwelijks nog bekende gezichten. Heimwee naar iets wat er niet meer is, als het ware.

En ja, ik voel me nu wel thuis in mijn nieuwe stad. Maar toch voel ik me ook hier soms de vreemde eend in de bijt, alhoewel ik niet bepaald de enige West-Vlaming ben die in Gent is blijven hangen, om het met een understatement te zeggen 😉Om te beginnen spreek ik de “taal” niet. Mijn rrrr rolt te veel, en ik vind niet alles vrie wijs. Best confronterend trouwens om te merken dat je eigen vlees en bloed er een heel ander accent op na houdt dan jijzelf… Ik supporter voor de verkeerde voetbalploeg, ken Pierke Pierlala alleen van naam, en kan “mee zijne vlieger” niet meezingen. Ik heb geen herinneringen aan Gentse Feesten op mijn 16de, kan niet meepraten in gesprekken over oude bekenden hier, en ben tout court niet een van hen. De paradox van het “migreren” zeker? Thuis op twee plaatsen, en tegelijk een vreemde overal. Zou het toeval zijn, dat veel vrienden mede-inwijkelingen zijn, die mijn gevoel wellicht perfect begrijpen?

Tegelijk beschouw ik mezelf als extra rijk. 8000 of 9000, allebei zijn ze mijn stad. De straatjes en steegjes, dat ene cafeetje hier, dat ander winkeltje daar, overal heb ik herinneringen, soms van een leven terug, soms heel recent. Ik ken beide steden op mijn duimpje, zou ik zeggen, maar aangezien ik niet echt uitblink in “mijn weg vinden” zal dat allicht worden tegengesproken. Ik ben trots op allebei. En wetende dat het hier over de twee mooiste steden van Vlaanderen gaat, ben ik best wel een lucky girl eigenlijk he?

LorePlaats een reactie

Hieperdepiep

Een jaar en acht maanden geleden was je niet meer dan een schimmige belofte, een speldenkop groot, een streepje op een zwangerschapstest. Een streepje dat overigens meteen vakkundig werd doorstreept door je broer, met rode stift. Hij was niet vanaf het eerste ogenblik enthousiast over je komst, die broer van je.

Een jaar geleden wist je ons uiteindelijk te verrassen, ruim twee weken voordat je verwacht werd lag je al in mijn armen. Je stond toen al een maand te trappelen van ongeduld om de wereld te ontdekken, je mama, papa en broer te leren kennen. Je had ons laten schrikken, maar kwam uiteindelijk blakend van gezondheid in ons leven. En nu sta je hier, kruip je rond, stap je rond de tafel, een en al enthousiasme, je lacht je zes tanden bloot. Dat het snel gaat, zeggen ze dan…

We moeten er niet onnozel over doen, het is een zwaar jaar geweest. De wanhoop staat geschreven op je gelaat, zong Clouseau, en een paar maanden geleden had het vlotjes over mij kunnen gaan. Maar kijk, ook die periode is, achteraf gezien, snel voorbij gevlogen, en vandaag lijkt het enkel nog een flard van een slechte droom. Ik kan me nog slechts een fractie inbeelden van de frustraties, de vermoeidheid en de eenzaamheid toen.

En gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Natuurlijk niet. Je maakt ons gezinnetje compleet, je bent ons zonnetje in huis (al durf je soms ook een brompotje te zijn, de verlatingsangst is in da house, hoera!). De golf mama-liefde in mijn buik is ondertussen uitgegroeid tot een hele oceaan.

De deugnieterij staat op je gezicht te lezen, je aaibaarheidsfactor is bijzonder hoog, of dat vinden je papa en ik althans. Je vastberadenheid is legendarisch; als je iets in het vizier krijgt dan geef je niet op tot het binnen handbereik is, in opperste concentratie met het tongetje uit je mond. Eten is wat je het allerliefste doet, je mag nog zo uit je hum zijn, als je een boterhammetje spot breekt er ogenblikkelijk een brede glimlach door op je gezichtje. Het gras is daarbij altijd groener aan de overkant – ook al ligt er krak hetzelfde op jouw bord, je zou halsbrekende toeren uithalen om een hapje van het mijne te pikken. Sinds een tijdje trek je jezelf recht, en dan zien we plots een guitig snuitje boven de tafel of de zetel verschijnen – het blijft heerlijk, en we moeten er nog altijd om lachen.

We verwonderen ons over de ondoorgrondelijke wegen der genetica. Je verschilt zo hard van je broer, en toch ook weer niet; het valt niet te ontkennen dat jullie broertjes zijn. Dezelfde blauwe oogjes, dezelfde blonde haartjes, dezelfde neusjes; en toch… een wereld van verschil.

Elke dag opnieuw herinner je ons eraan. Hoe wonderlijk, hoe schoon het leven. Hoe blij we mogen zijn, met onze twee kaboutertjes. Hoe trots we zijn op onze kroost. Je verrijkt ons leven, net zoals je broer dat doet.

Gelukkige verjaardag, mijn lieve beertje. Moge het leven je eeuwig en altijd toelachen, zoals het een echt zondagskind betaamt.

PS: Als je tijdens het kruipen plots een plasje mama tegenkomt, dan ben ik gewoon eventjes gesmolten. Het is maar dat je ’t weet.

Lore2 reacties

En het werd zomer

Vakantie is…

… Met de voetjes in het zand zitten. Of het nu in de zandbak in de tuin is, op een speelpleintje in de buurt of op een zonnig strand, zand zorgt altijd voor een instant zomergevoel. Het plakt ook, en het kruipt overal tussen, maar we focussen op dat zomergevoel 😉

… Op reis vertrekken, op een zaterdag in juli. De auto volgeladen, niet alleen met bagage maar ook met een verrassingskoffertje om de zonen bezig te houden, en een complete collectie Studio100-cd’s. En dan 9 uur moeten rijden in plaats van de verwachte 4 uur. Met een peuter op de achterbank die net heeft overgegeven. En dus op de pechstrook van de autosnelweg je kind staan omkleden. Dat instant zomergevoel was hier niet meteen van toepassing, dat spreekt.

… IJsjes eten, veel ijsjes. Of frietjes. Ja, tijdens de vakantie versoepelen we onze anders vrij strenge eetgewoontes voor de kindjes. Al wil ik toch even meegeven aan horeca-uitbaters: een kindermenu hoeft zich heus niet altijd te beperken tot kippennuggets met frietjes en een ijsje toe… 😉

… Flexibiliteit in het algemeen. We zijn niet alleen losser op het vlak van eten, maar ook op het vlak van dutjes bijvoorbeeld. Een keertje slapen onderweg in de auto of in de buggy kan echt geen kwaad. De dag erna lassen we dan wel een rustige dag in met tijd voor een extra lange dut. De oudste mag al eens wat langer opblijven. Of wat meer naar televisie kijken. Lossere regels dus.

… Zwemmen. Beremans heeft er zijn eerste zwempartijtjes opzitten, in het openluchtzwembad in de buurt. En in Center Parcs. En in het zwembadje in onze tuin. Spetteren in het water, dat vinden de broertjes leuk. En wildwaterbanen of glijbanen, pret verzekerd.

… Taart eten. En cupcakes bakken en versieren. Want er moeten 2 verjaardagen gevierd worden. Daar horen natuurlijk ook cadeautjes bij. En omdat we al zoveel speelgoed hebben, en ik voor de jongste al helemaal geen inspiratie meer heb, wordt er morgen een schommel in onze tuin geïnstalleerd, met glijbaan en klimtouw en een piraten-telescoop en -stuurwiel, alles erop en eraan. Een pimped out chromed out schommel zeg maar. Dus binnenkort is vakantie ook schommel- en glijbaanpret!

… Niet weten waar gekropen van de hitte. Om twee weken later onder een fleece-dekentje naar een film te kijken, omdat het al de hele dag regent. Het blijft België natuurlijk.

… Naar de Gentse Feesten gaan. Voor het eerst in 4 jaar, moet ik tot mijn schande vaststellen. Tja, twee van de afgelopen drie jaar was ik hoogzwanger, dat lijkt me wel een goed excuus te zijn.

… Geen bal op tv. Waardoor ik ’s avonds een boek lees. Of buiten zit, met een lekker drankje erbij, gezellig te keuvelen met de echtgenoot. Geen bal op tv is zo slecht nog niet eigenlijk 🙂

… Teenslippers dragen, en zomerse, luchtige jumpsuits. Geen hemden moeten strijken, want de man loopt hele dagen in een T-shirt rond in plaats van in het obligate hemd.

… Uitstapjes doen, en tijd voor het gezin. Twee volle weken tijd met ons viertjes, heerlijk. Pairi Daiza, Plopsaland, een speelplein in de buurt, het zwembad, het tuincentrum (ik vermoed dat onze jongens groene vingers zullen hebben, want ze vinden het dus geweldig tof om tussen de plantjes te lopen), gaan fietsen, … Zo vliegen de dagen voorbij. Gemakkelijk entertainment, noem ik het ook wel eens.

… Gewoon thuisblijven. Niet alleen uitstapjes staan op het programma, er zijn ook dagen waarop we in de tuin spelen. Of binnen schilderen, of boetseren, of gezelschapsspelletjes spelen. Het moet niet altijd spectaculair zijn om leuk te zijn.

… Buiten eten. Wat is er zaliger dan op het terras onder de parasol te zitten eten, en te genieten van onze eigen tuin. Bijkomend voordeel: de kruimeltjes onder tafel worden opgesmikkeld door de vogeltjes in plaats van door de stofzuiger. Vogeltjes blij, wij blij.

… Een ingewikkelde vakantieregeling opstellen, dag per dag. Oma’s en bonnie’s, crèche, mama in verlof, papa in verlof, allemaal samen in verlof, zomerkampjes. Het is bijna hogere wiskunde om de hele vakantie te coveren, en om genoeg afwisseling te voorzien zodat de verveling niet meteen toeslaat. En al ben ik niet echt wiskundig aangelegd, de ingewikkelde vakantieplanning is er, en voorlopig zonder hiaten.

… Vermoeiend. Het kan contradictorisch klinken, maar andere ouders met kleine kindjes zullen het vast beamen: drie weken verlof met twee kleine spookjes is behoorlijk vermoeiend. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat ter beschikking staan, entertainen, moeilijke vragen beantwoorden, het huishouden beredderen, leuke activiteiten bedenken, je zou er op den duur minstens even moe van worden als van gaan werken 🙂

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.