Categorie: Mama

De fabel van de verwende jongste

Als we de volkspraatjes mogen geloven, dan zijn de jongste vaak de meest verwende kindjes. Het ligt misschien aan mij, maar ik snap niet helemaal in welk opzicht ze dan precies zo verwend zijn. En dan bedoel ik dat vanuit het standpunt van een mama, en niet als kind; ik ben zelf de jongste thuis en naar mijn gevoel waren we allebei even verwend 😉

Onze oudste was twee jaar lang enig kind, oftewel, de kleine prins in huis. Meer nog, aan beide kanten van de familie was hij het enige kleinkind. Licht uit, spots aan: alle aandacht was op hem gericht, en hij liet zich die, uiteraard, welgevallen. Deze onverdeelde aandacht viel (of valt) mijn jongste slechts zelden te beurt.

Tijdens mijn zwangerschapsverlof kon hij natuurlijk wel genieten van al mijn aandacht, terwijl grote broer in de crèche en later op school was; maar zelfs dan was hij slachtoffer van de rangorde binnen het gezin. Terwijl de kleine prins op zijn eentje het volledige dagritme had bepaald, zoals het een echte prins betaamt, werd kleine broer veel sneller in het keurslijf van het dagelijkse leven gedwongen, en werden zijn voedingen en dutjes netjes afgestemd op de schooluren van grote broer.
En terwijl ik bij die kleine prins nog een onzekere mama was die bij elke kik meteen opveerde (of snel terugkeerde van het toilet, terwijl ik mijn broek nog omhoog aan het hijsen was tijdens de korte sprint) en in no time bij die kleine baby stond, was ik bij de jongste al veel relaxter. En dus moest hij maar twee minuutjes geduld hebben, terwijl ik mij rustig fatsoeneerde in het toilet, of terwijl ik ook die laatste t-shirt nog opvouwde.

Voor de geboorte van de kleine prins werd er een uitgebreide baby-uitzet aangeschaft. Sommige dingen kochten we weliswaar tweedehands, maar alles was in prima staat. Toen numero 2 eraan kwam, zetten we een paar kleinigheden op de geboortelijst, maar verder kon het baby-gerief gerust nog een rondje mee. Ook al had broerlief hier al zijn tandjes eens in gezet en daar eens al te enthousiast mee in het rond geklopt.
Ook op het gebied van kleertjes, moet kleine broer zich maar al te vaak tevreden stellen met de afdankertjes van grote broer. Dat komt ervan, met twee jongens in huis. Al maak ik daar graag een uitzondering op, kleine broer mag ook al eens iets nieuws krijgen, toch?

Toen de kleine prins nog een kleine baby was, trokken we duizenden foto’s. Elke minuscule verandering werd met het grootste enthousiasme en de grootste be/verwondering onder de loep genomen en toegejuicht met toeters en bellen. Ook bij de jongste nam ik vrij veel foto’s (ik ben dan ook een echt foto-mens), maar het zullen er toch een pak minder geweest zijn. En al bleven we enthousiast bij elk stapje vooruit, we hadden gewoon minder tijd om er al te lang bij stil te staan. Eerlijk is eerlijk, de échte verwondering is toch net iets kleiner als het niet de eerste keer is. Al blijven we enthousiast en verwonderd over hoe snel zo’n klein wezentje verandert, al blijven die veranderingen magisch, de eerste keer lijkt het gewoon nóg spectaculairder.

Sorry, kleine schat. Sorry dat je je vaak tevreden moet stellen met de kleertjes en het speelgoed van je grote broer.  Dat je het woord delen al met de paplepel meekrijgt; aandacht, kleren, speelgoed, je weet niet beter dan dat je altijd alles moet delen. Je weet niet beter dan dat je dat autootje of dat boekje stevig in je kleine vuistje gekneld moet houden om te voorkomen dat grote broer ermee wegloopt.
Sorry lieve jongen, dat we misschien niet altijd tijd voor je hebben. Dat je je zo goed alleen kan bezig houden, omdat je nu eenmaal niet altijd onze volle aandacht hebt.
Sorry liefje, dat je de spotlights altijd moet delen met je broer. Dat je nooit zal weten hoe het voelt om dé prins in huis te zijn.
Nochtans ben je even uniek, ben je een even groot wonder, en zijn we even gek op jou. Je had alleen de “pech” als tweede op de wereld te komen. Je hebt misschien minder exclusieve aandacht gekregen, maar bent daarom niet minder exclusief. Jij bent net zozeer ons prinsje!

Maar natuurlijk is het niet allemaal kommer en kwel. Dat kleinste prinsje heeft bakken vol speelgoed: alles van zijn broer komt goed van pas, en daarbovenop krijgt hij ook al eens iets nieuws. Idem voor zijn kleerkast. En het allerbeste van al, bij elke grote stap heeft hij zijn grote broer die met hem mee stapt. Ik heb grote broer bijvoorbeeld ingeschreven voor een zomerkampje in de vakantie, waar hij waarschijnlijk niemand zal kennen. Het is met een klein hartje, en het is van moeten (ik heb écht geen 9 weken verlof, jammer genoeg), maar grote broer zal dus stoer moeten zijn en alleen zijn mannetje moeten staan. Terwijl kleine broer vanaf volgend jaar gewoon een handje kan geven aan die stoere grote broer, en niet alleen hoeft te vertrekken. Net zoals op zijn eerste schooldag, wanneer grote broer zonder twijfel een oogje in het zeil zal houden. Verwend zou ik hem er niet door noemen, maar een liefhebbende grote broer die je begeleidt bij elke stap op je weg, dat is toch goud waard ❤️

LorePlaats een reactie

Give it up voor alle single mama’s (en papa’s)!

Deze week ben ik eventjes een single mom. De papa is een weekje weg voor het werk, en dus moet ik de boel hier in mijn uppie draaiende houden. Eerlijk gezegd keek ik er niet naar uit…

De ervaring heeft me ondertussen geleerd dat hét sleutelwoord in zo’n week “organisatie” is. Het is allemaal een kwestie van georganiseerd te werk te gaan en voorbereid te zijn: ’s avonds wordt alles minutieus klaar gezet, van kleertjes tot boekentas. ’s Morgens worden de kindjes pas uit hun bed gehaald als ik zelf helemaal klaar ben, mijn tas voor het werk klaar staat, de ontbijttafel uitnodigend staat te wachten, en de fles melk opgewarmd is. Minpunt aan die planning: mama moet extra vroeg uit de veren… Geeuw!

Op die manier valt het wel allemaal beter mee dan gedacht. Ik voel me zelfs een klein beetje Superwoman, wanneer de kindjes op tijd op school of in de crèche geraken en mama op tijd op haar werk is, wanneer iedereen vers gewassen, gekleed en gevoed is, wanneer de kindjes ’s avonds op tijd in hun bed liggen, wanneer het huishouden draaiende wordt gehouden en het er hier niet uitziet alsof er een bom is ontploft… Schouderklopje voor mezelf 😉

Ik wil dan ook even mijn diepste respect betuigen aan alle alleenstaande ouders. Ik ga nederig op mijn knietjes zitten en maak een diepe buiging. Het mag deze week dan wel zijn meegevallen, het blijft toch een hele klus. Het is lastig om zo’n strakke planning te moeten aanhouden om alles onder controle te houden. Het is lastig om te moeten plannen wanneer je je haar kan wassen, want ’s morgens is daar geen tijd voor. Het is lastig om je ene zoontje uit het bad te halen en af te drogen, terwijl je je andere zoon uit het bad hoort roepen dat hij naar het toilet moet.  Het is lastig om rustig te blijven wanneer je in de keuken eten staat te maken en je ene zoon met uitdagende blik zijn fles melk op de grond zit uit te gieten terwijl je andere zoon zeurt om een boekje te lezen (en hij vervolgens doodserieus zegt dat hij dat van die melk wel een goed grapje vond van broerlief). Het is lastig als je je ene zoon in zijn pyjama helpt, en je vanuit je ooghoek ziet hoe je andere zoon de tandpasta met behulp van zijn tandenborstel vakkundig uitsmeert over de badrand. En ja, elke ouder heeft van die lastige momenten waarop hij of zij er alleen voor staat, maar het lijkt me toch net iets anders als je ALTIJD, op elk moment van elke dag, op jezelf aangewezen bent. 

En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat je niemand hebt om op terug te vallen als je ziek bent. Dat je ook op jezelf bent aangewezen wanneer je ’s nachts wakker wordt en water hoort stromen, en je met je voeten in het nat staat wanneer je beneden een kijkje gaat nemen, omdat de regenwaterfilter in de berging het heeft begeven, en het water er gewoon uit spuit (dat overkwam me twee jaar geleden, toen ik – zwanger en met een peuter – een weekje alleen zat. Om 3u ’s nachts water staan dweilen, er zijn leukere dingen!) Dat je niemand hebt om samen belangrijke knopen mee door te hakken, maar dat je alles zelf moet beslissen. Niemand om de mooie moment mee te delen. Dat het zo stil is in huis eens de kindjes slapen, en je niemand hebt om tegen te ventileren. Mijn diepste respect voor alleenstaande ouders, uit de grond van mijn hart. Tienduizend schouderklopjes voor jullie!

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de papa deze week kon overstelpen met foto’s en filmpjes van de kindjes, zodat we samen konden genieten van hun fratsen. We maakten gretig gebruik van FaceTime, zodat de kindjes enthousiast konden zwaaien naar papa. En ondertussen vroeg papa hen nog eens om extra lief te zijn voor mama 🙂

Natuurlijk zijn er ook pluspunten aan een weekje vrijheid. Geen sokken die de weg naar de wasmand niet vonden, geen rondslingerende schoenen in de living. Een hele week mijn favoriete gerechten op het menu. Een hele week mijn favoriete programma’s op tv. Geen rekening houden met iemand anders dan mezelf (en de kindjes).  Heel leuk voor een weekje, maar ik zal toch blij zijn als hij terug is.

Voor hij terug is, staat er mij echter nog een extra uitdagende ochtendshift te wachten – morgen moet ik de kindjes niet zomaar klaarstomen voor school en crèche, maar moeten ze ook nog eens verkleed zijn voor carnaval. De generale repetitie liep niet van een leien dakje – de ene bleek water in zijn kelder te hebben (maar dat heb ik ondertussen vestimentair kunnen oplossen), de andere kreeg een driftbui omdat hij niet verkleed wou worden. Dat voorspelt niet veel goeds… Duim je mee dat het toch vlot verloopt, en ik de Leeuwenkoning en Bumba op tijd kan afleveren op respectievelijk de school en de crèche? 😉

Lore1 reactie

Nergens beter dan Thuis?

Mijn naam is Lore, en ik moet jullie iets bekennen. Ik ben een trouwe kijker van Thuis. Toen ik jaren geleden ging samenwonen, begon ik mee te kijken met mijn wederhelft, en voor ik het besefte, volgde ik het reilen en zeilen van Frank, Simonneke, Rosa, Peggy en co op de voet.

De scenarioschrijvers van Thuis zijn niet vies van taboes doorbreken. Transgenders, drugsverslavingen, homosexualiteit, adoptie, scheidingen, allochtonen, … You name it, en het kwam in Thuis al aan bod. Met bijna dagelijks meer dan een miljoen kijkers, lijdt het geen twijfel dat er door de programma-makers baanbrekend werk wordt geleverd om het pad te effenen voor taboes.

Zonder te willen overkomen als een azijnpisser, blijf ik op het vlak van baby’s de laatste weken echter wat op mijn honger zitten. De mede-fans van Thuis zullen het ongetwijfeld weten: sinds Kerstmis zijn Tim en Sam de trotse ouders van baby Hanne. Net een maand oud dus, dat kleine schatje. Met groeiende verbazing zagen we de afgelopen weken de opmerkingen van de jonge ouders en hun entourage. Dat de mama er toch wat moe uitziet precies. Dat die baby ’s nachts weent verdikke. Dat een nachtje doorslapen nu toch wel eens zou mogen. Dat de ouders nu pas fut hebben om een feestje bij te wonen. Het kind is begot 4 weken oud. Hoezo, doorslapen? Hoezo, nu pas (?!) een feestje?

Pas op, ook in de echte wereld sta ik er soms van te kijken. De eerste vraag die gesteld wordt aan nieuwbakken ouders is steevast “En? Slaapt de kleine goed?” Het is me nooit helemaal duidelijk wat er dan precies bedoeld wordt. Toen mijn zoontjes enkele weken oud waren sliepen ze in blokjes van 3-4u, van voeding tot voeding. Dus ja, in principe sliepen ze goed. Maar wellicht bedoelde de vraagsteller eerder “slaapt hij/zij al door?” Geen idee waar die maatschappelijke fixatie op doorslapen vandaan komt, bij kindjes die nauwelijks de moederschoot hebben verlaten. Natuurlijk zijn er baby’s die op 2 weken al doorslapen. Niets mis mee, uiteraard. Maar laat ons eerlijk zijn, ze zijn toch eerder de uitzondering dan de regel. Zo zullen er evenzeer voorbeeldbaby’s zijn die overdag vooral dutten en hun ouders rust en tijd gunnen, maar de meeste ouders zijn de eerste weken toch vooral moe, en zijn al blij dat ze tijd vinden om te douchen, laat staan dat hun hoofd naar feestjes staat.

Het helpt natuurlijk als je daarop voorbereid bent. Het helpt als je weet dat je de eerste maanden niet moet rekenen op veel nachten met 8 uur slaap of meer – als je dan toch met je gat in de boter bent gevallen is het des te leuker als je daar niet op had gerekend. Het helpt als je er op voorhand al van uit gaat dat je de eerste weken of maanden niet veel tijd zal hebben voor jezelf, je relatie, of je vrienden, en dat feestjes wellicht het laatste zullen zijn waar je mee bezig bent. En net daarom vind ik het jammer dat een programma zoals Thuis niet echt helpt om een realistisch beeld te scheppen. Dat de meer geroutineerde “mama’s” in de serie niet aangeven dat het doodnormaal is dat baby huilt en niet doorslaapt, dat mama en papa niet veel tijd hebben, en dat het allemaal wel beter wordt met tijd en boterhammen. Dat ze integendeel verbaasd reageren dat mama er zo moe uitziet, dat houdt de rozewolkenmythe alleen maar in stand, alsof die vermoeidheid niet doodnormaal is…
Ik weet het wel, het is en het blijft televisie, en dus moeten we het zoutvat altijd binnen handbereik houden – ik heb in het echte leven ook nooit geweten dat een baby ter wereld komt zonder 1 spatje bloed. Maar een serie dat geen taboe uit de weg gaat, kan toch ook een realistischer beeld schetsen van de kraamtijd? We moeten niet verschieten dat nogal wat jonge ouders flink schrikken van de realiteit, als de maatschappij vaak een vertekend beeld ophangt; en niet in het minst de media. 

En dan moet er me nog iets van het hart. Er ging een klein steekje door me heen toen ik zag dat baby Hanne vanaf dag 1 flesjes kreeg. Begrijp me niet verkeerd, het is geenszins mijn bedoeling om een polemiek te starten over wat nu het beste is voor een kind, flesjes of borstvoeding. Voor mij was borstvoeding de evidente keuze, maar ik begrijp dat voor andere mama’s misschien flesjes de evidente keuze zijn. Elke mama moet doen waar ze zich goed bij voelt, nietwaar.
Feit is echter wel dat borstvoeding nog al te vaak moet opboksen tegen bepaalde vooroordelen. Het heeft nog al te vaak een geitewollensokken-imago. Bovendien is borstvoeden in het openbaar tot de dag van vandaag nog steeds not done  voor veel mensen. Net daarom vind ik het leuk om af en toe op foto’s te botsen van celebrities die een lans breken voor borstvoeding en het in één beweging een hipper imago aanmeten; denk maar aan Alyssa Milano, P!nk of Doutzen Kroes. En net daarom vind ik het een beetje een gemiste kans dat dit taboe niet wordt doorbroken in Thuis. Dat er automatisch voor flesjes wordt gekozen en dat borstvoeding zelfs niet ter sprake komt.

Nogmaals, elke mama kiest zelf wat zij het beste vindt voor haar kindje, respect voor elke keuze. Het zou alleen wel eens leuk zijn voor de verandering om een mama in de spotlights te zien, echt of gespeeld, die kiest voor borstvoeding. Om te zien dat borstvoeding niet alleen in theorie wordt gepromoot, maar ook in de praktijk. Het doet me wat denken aan Kind & Gezin, waar borstvoeding uit volle borst (no pun intended) wordt aangeprezen, maar waar je na drie maanden al heel nadrukkelijk moet herhalen dat je inderdaad nog altijd (?) borstvoeding geeft, en nog altijd voltijds. Waarna je huiswaarts keert met de vermelding van de meest geschikte poedermelk in het kind-boekje, “voor het geval dat”. Je moet al sterk in je schoenen staan en echt overtuigd zijn van borstvoeding om dan gewoon vrolijk verder te doen. Net zoals je al sterk in je schoenen moet staan om je kindje de borst te geven in het openbaar, en daarbij de nieuwsgierige/afkeurende blikken te negeren of trotseren. Theorie versus praktijk… Alle campagnes om borstvoeding te promoten ten spijt, een rolmodel in de praktijk spreekt veel luider dan 1000 woorden. 
Ik kan me natuurlijk wel inbeelden dat borstvoeding gewoon minder praktisch in beeld te brengen is, maar borstvoedend Vlaanderen ware Thuis dankbaar geweest voor die inspanning…

Dit gezegd zijnde, ik blijf elke avond trouw op post 😉

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.