Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Vrouw zkt geduld

Geduld is een schone deugd, naar ’t schijnt. Zeker ouders kunnen er niet genoeg van hebben. Helaas stond ik achteraan in de rij toen het geduld werd uitgedeeld…

Een paar dagelijkse situaties waarbij geduld nochtans van pas kan komen. Laat ons starten met ‘groentepap voor beginners’. Baby’s die tot dan toe alleen melk dronken, zijn er niet zo happig op om plots hun mond open te doen voor een lepel met vreemde substantie voor hun neus. Gaat het mondje dan toch eindelijk open, dan gaat het daarna ongeveer even vlot als de processie van Echternach. Meer dan de helft van wat in het mondje gaat, wordt pakweg een nanoseconde later weer vakkundig met de tong naar buiten geduwd. Wanneer de volgende lepel zijn richting uit komt, vindt baby dat het uitgelezen moment om met zijn hoofdje te beginnen schudden, waarna de lepel tegen zijn wang belandt. Met een mond vol pap worden de medeklinkers ingeoefend. Pfffffffrrrrrrrr. Hilarisch vindt hij dat, baby-humor van de bovenste plank. Oeps, even niezen, bij voorkeur met de mond vol. Lekker het vuistje in de mond duwen. Om daarna enthousiast met spinazie-handjes in de ogen te wrijven. Het hoeft geen betoog zeker dat je beter wacht tot ná de patatjes vooraleer je het huis poetst, je haar wast, of verse kleren aantrekt? Ik spreek uit ervaring… 😉 Eerlijk is eerlijk, ondertussen is onze baby er min of meer mee weg (als hij goesting heeft), maar die eerste weken beschik je maar beter over stalen zenuwen!

Scenario 2. De wandeling van school naar huis met de oudste. We wonen op zo’n 250 meter van school. En toch duurt die dagelijkse wandeling een kwartier. Of soms ook een halfuur. “Kijk mama! Een steen” … “Oh kijk! Nog een steen!” “En een auto!” Alles heeft hij gezien, elke tekening op school, elke tegel, elk kindje dat we passeren. Gelukkig heb ik tijd, zal ik dan maar denken. En eigenlijk zorgt het er ook wel voor dat ik soms met een andere blik naar de wereld rond me kijk. Waar ik een vuil blikje fruitsap in de goot zie liggen, ziet de zoon alleen de papegaai op dat blikje, en roept de hij enthousiast “Oh, een mooie papegaai mama!” Tja, zo had ik het nog niet bekeken 🙂

En zo zijn er voorbeelden bij de vleet. Potjestraining, peuterpuberteit, baby’s die niet willen slapen, kindjes die niet willen eten of opruimen, of die gewoon niet willen luisteren… Soms is het nodig om even diep in en uit te ademen om zen te blijven. En het ironische is wel dat al dat geduld compleet eenrichtingsverkeer is. Want kinderen, die hebben zelf nog nooit gehoord van geduld, laat staan dat ze het hebben. Als ze iets willen, dan is dat hier en nu, stante pede. Wachten staat dan niet in hun woordenboek. De vraag, of eerder eis, wordt herhaald tot de wens ingewilligd wordt.

Als iemand me dus bij gelegenheid een extra portie geduld cadeau zou willen doen, dan zou dat zeer welgekomen zijn. En als je dan toch bezig bent, trakteer mijn zonen er dan ook maar meteen op…

LorePlaats een reactie

Spijbelmama

Het gebeurde voor mijn ogen. Ik zat er met mijn neus bovenop. En toch heb ik het gemist. Misschien knipperde ik net even met mijn ogen? Plots is mijn mannetje geen platte baby meer, en ik heb het niet zien gebeuren. De baby die maar gewoon wat lag te liggen, te kijken, te slapen of te wenen is verwisseld met een baby die vrolijk brabbelt, zit, speeltjes vast neemt en in het rond slaat, papjes eet, en giechelt met/naar grote broer. Hij kraait al zodra ik zijn kamer binnenkom, ook al is het nog donker en kan hij me niet zien. Ik wist dat het stond te gebeuren, en toch overvalt het besef me. 

Ondertussen is hij verhalfjaard, die kleinste man van me. En dat betekent niet alleen dat het een vrolijk ventje is geworden, maar ook dat mama weer aan de slag moet. Vandaag gaat Beremans alvast eventjes gaan wennen in de crèche. Slik. Boem patat, reality check! 

Niet alleen moet ik hem achterlaten bij vreemden (nu ja, vreemden… de oudste ging er twee jaar lang quasi dagelijks, dus echt vreemden kan ik hen niet meer noemen), maar vooral, het is een periode die wordt afgesloten. Een periode waarin we bijna onafgebroken bij elkaar waren, mijn kleinste en ik. Waarin alles rond hem draaide, we onze eigen routines hadden ontwikkeld, en dagelijks uitgebreide knuffelsessies konden houden. Mijn hart bloedt een beetje, want die periode is vanaf volgende week definitief voorbij, over en uit, voltooid verleden tijd. En ik weet dat er ons nog leuke tijden te wachten staan, maar aan deze periode zal ik alleen nog met heel veel nostalgie kunnen  terugdenken. Ook al waren het soms lastige maanden – gek hoe snel je dat aspect schijnt te vergeten. 

Desalniettemin kijk ik met een enthousiaste blik naar de toekomst. Ik heb beslist om halftijds te gaan werken. Toen ik die beslissing nam, voelde het alsof er een last van 1000kg van mijn schouders viel. 

We werden er de laatste tijd mee om de oren geslaan, met de discussies over ploetermama’s, thuisblijfmama’s, carrièremama’s etc. Ik ga me niet in de polemiek mengen; respect voor elke mama, of ze nu werkt of niet, bij haar kinderen blijft of niet.

Ik kan alleen voor mezelf spreken, en zeggen dat het voor mij persoonlijk niet ok voelde, om mijn zoontje in de voor-opvang te moeten droppen en hem ’s avonds na een lange dag weer in de opvang te moeten gaan oppikken. Doodmoe, klaar om in zijn bed te leggen. Alleen in het weekend tijd te hebben voor de kleintjes. Ik heb het zelf nooit anders geweten dan dat mama aan de schoolpoort op ons stond te wachten. En ik heb het altijd heel jammer gevonden dat ik dat niet zou kunnen doen voor mijn kindjes. Daarmee spreek ik geen veroordeling uit naar andere mama’s, laat dat duidelijk zijn. Maar voor mijzelf voelde het onnatuurlijk. 

Ik vind het dan ook zalig om het vooruitzicht te hebben om elke dag zelf mijn kindjes te kunnen gaan ophalen. De hele middag tijd voor hen te hebben. En toch ook een eigen leven te hebben, als werkende vrouw. Me nuttig te voelen (al voel ik me nu ook behoorlijk nuttig hoor) en niet alleen maar mama te zijn. Het beste van twee werelden! Ik kijk er naar uit om mijn collega’s terug te zien, en droom al luidop van picknicks en speelpleintjes op woensdagnamiddag, of de tuin onderhouden terwijl de boys buiten spelen, samen knutselen of een cake bakken. Jaja, daar gaan we nu allemaal tijd voor hebben, heerlijk. Benieuwd of de realiteit even rooskleurig zal blijken!

Maar voor het zover is, probeer ik nog even tijd te maken voor mezelf. Want met al die verschillende rollen die je als werkende mama moet opnemen, zou je nog die van gewoon jezelf vergeten. Dus terwijl baby gaat wennen in de crèche, laat ik me onder handen nemen bij de kapper. Meer nog, ik ga volgende week een beetje valsspelen, en even spijbelen. Beertje gaat een dagje eerder starten in de crèche, terwijl ik mezelf in de watten ga laten leggen in de wellness. Voor mijn verjaardag heb ik verschillende bonnen gekregen, zodat ik schaamteloos kan gaan relaxen in de sauna, met massage, manicure, alles erop en eraan. Eerlijk waar, de gedachte daaraan was soms een lichtpuntje tijdens die moeilijke dagen, toen ik uren met baby rondliep tot ik mijn armen en rug niet meer voelde. Het zal dan ook onnoemelijk veel deugd doen, en daarna kan ik als herboren terug aan het werk. Dinsdag ben ik dus even een spijbelmama. Nu alleen nog dat verdomde schuldgevoel van me afschudden 😉

LorePlaats een reactie

Ode aan…

Morgen zijn manlief en ik 9 jaar samen. Dat zijn we aan het vieren met een heerlijk weekendje onder ons twee. Lekker uit eten, gaan shoppen, relaxen in de sauna, … En vooral, een heel weekend tijd voor elkaar. Tijd om te babbelen zonder om de twee zinnen onderbroken te worden. Tijd voor een badje, om uit te slapen. Een weekend lang man en vrouw, en eens niet mama en papa. Een keer in het jaar kan dat toch eens geweldig deugd doen. Ook al gaat een kwart van onze gesprekken dan over die twee kleine kaboutertjes, maar dat terzijde.

Deze zomer zal het tien jaar geleden zijn, dat onze wegen elkaar voor het eerst kruisten. Zomer in de stad, gemeenschappelijke vrienden, Gentse Feesten, cocktails. Ziedaar het tafereel van toen. Een nobele onbekende die me binnen de 5 minuten ten huwelijk vroeg. Ikzelf die jong, onbezonnen en impulsief ja zei. Het is niets geworden, die avond, want ik kwam net uit een lange relatie en was niet klaar om meteen weer in het diepe te springen. Maar de eerste vlindertjes fladderden wel al rond, toen.

Het duurde een half jaar voor we elkaar terug zagen. Op mijn verjaardagsfeestje, een week voor mijn verjaardag, kwam hij mee met die gemeenschappelijke vrienden. Meer nog, het was die dag zijn eigen verjaardag. Prompt werd ik uitgenodigd om mee te vieren met zijn vrienden, twee dagen later. Daarna kwam den blok, maar ik kon me niet bijster goed concentreren. 😉

Pas twee maand later gingen we op date. En nog voor de eerste kus waren we al namen voor onze kindjes aan het verzinnen. Om maar te zeggen dat het meteen goed zat, vertrouwd aanvoelde.

Die allereerste avond in juli had hij me goed liggen gehad, trouwens. Want na dat huwelijksaanzoek is er geen meer gevolgd. Eens de buit binnen was, bleek dat meneer eigenlijk helemaal niet wilde trouwen. Maar kijk, ondertussen zijn we toch man en vrouw. Uit praktische overwegingen dan wel, maar ik ben toch blij dat ik hem officieel de mijne mag noemen. En dat ik niet meer puberaal over “mijn vriendje” moet spreken.

En zo zijn we ondertussen 9 jaar later.
Wat kan ik zeggen… Ik ben nog steeds blij dat ik toen impulsief ja heb gezegd. Nog elke keer ben ik blij als ik de sleutel in het slot hoor. We lachen samen wat af, wij tweetjes. Ook als ik boos ben, is hij zowat de enige die me aan het lachen krijgt. Hij motiveert me, geeft me soms net dat éne duwtje in de rug dat ik nog nodig had. We vullen elkaar aan. Hij is mijn maatje, mijn beste vriend, mijn lief, mijn klankbord, mijn steun en toeverlaat, mijn troostende schouder, mijn eigen stand-up comedian, mijn privé-kok. Hij heeft me met stip op 1 de allermooiste cadeau’s ter wereld gegeven: mijn twee zoontjes. En is de beste papa voor hen die ik me kan inbeelden.

Na al die tijd kennen we elkaar door en door. We hebben ook wel wat meegemaakt, samen. Zes maanden samen op reis bijvoorbeeld. Wat velen als een echte relatietest zagen, voelde voor ons geen moment zo aan. We maakten verre reizen, korte citytrips, reisjes met vrienden.
Ik ruilde mijn hometown in voor het exotische Gent. Samen verhuisden we nog twee keer. We bouwden samen een huis, met alle stress van dien. Maakten van dat huis een echte thuis.
Kregen een paar ontslagen te verwerken, veranderden een paar keer van werk.
We maakten samen vrienden, verloren andere mensen uit het oog en namen afscheid van enkele dierbaren. En als kers op de taart verwelkomden we natuurlijk onze twee zoontjes.

Uiteraard hebben ook wij onze ups en downs. Maar ook tijdens die downs is het leven nog steeds leuker met ons tweetjes. Hij heeft zijn minpuntjes, die vent van mij. Maar hij is perfect in zijn imperfectie. En perfect voor mij.

Over 60 jaar wil ik samen met hem op een bankje zitten. Lachend met onze eigen grapjes. Mijmerend over het schone leven dat we gekend hebben. Zuchtend over de jeugd van tegenwoordig, en dat het toch allemaal anders was in onzen tijd. Met een heel nest kinderen, kleinkinderen en misschien zelfs achterkleinkinderen.
Kunnen we dat zo afspreken?

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.