Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Schatten op zolder

Kleine kindjes worden groot. Onze jongste is ondertussen 14 maand en kan dus bezwaarlijk nog een baby genoemd worden. Hij werd deze week zelfs al ingeschreven op school!
Zoals iedereen blijkbaar wel weet, komen er hier geen kindjes meer bij – als je dat zwart op wit schrijft in je blog moet je niet schrikken dat de hele wereld op de hoogte lijkt, mental note to myself 😉
Enfin, een mens weet nooit wat de toekomst brengt, maar een kindje staat hier momenteel niet meer op de planning. Het baby-tijdperk wordt hierbij definitief afgesloten ten huize van – slik – wat betekent dat die zolder vol baby-gerief stilaan mag leeggeruimd worden. Dus stond ik onlangs op een tweedehandsbeurs en spamde ik Kapaza  met buggy’s en consoorten.
Wat een dubbel gevoel…

Aan de ene kant voelt het heerlijk om voor een stuk ‘ons huis’ terug te krijgen. Geen park meer in het midden van onze leefruimte, waardoor die wel in twee gesplitst leek en maar half zo groot voelde, maar ruimte om te ademen. Geen speeltapijt vol speelgoed meer, maar ruimte om vlot te passeren. Geen wieg of relax meer, geen puzzeltegels meer, geen baby-gym meer. Ons huis lijkt plots dubbel zo ruim, onze living is weer van ons, en als je die 700 stuks speelgoed buiten beschouwing laat, zou je nooit door hebben dat hier kindjes wonen (ahum). Toch een verademing… Die herwonnen ruimte staat bovendien symbool voor onze deels herwonnen vrijheid. Want een peuter of een pasgeboren baby, het is toch een aanzienlijk verschil. Onze jongste kan zichzelf meestal prima bezighouden, dus ook op dat vlak krijgen we wat meer ademruimte. Al maken we ons geen illusies, die peuterpuberteit loert wellicht alweer om de hoek 😉

Tegelijk was het toch serieus slikken. Toen ik de draagmand van zolder haalde zodat ik de buggy te koop kon zetten, leek het wel alsof ons huis werd klaar gemaakt voor een kleine baby. Wat natuurlijk niet zo was, het was ‘alleen maar’ het einde van een tijdperk. Bij elk broekje, pakje en t-shirtje kon ik me zo voor de geest halen hoe mijn kleine jongens eruit hadden gezien, op welke gelegenheid ze het kledingstuk hadden gedragen, dat we toen die foto hadden getrokken, dat een van hen er zijn eerste stapjes mee had gezet, etc. Ik moest letterlijk een paar traantjes wegslikken.

Een klein jaar geleden schreef ik dit:
“Kon ik die mooie momenten maar in een kostbaar doosje steken, met een strikje errond, en heel af en toe eens bovenhalen. Die mooie momenten waarbij ik met mijn neus in zijn baby-haartjes snuif, of waarbij hij vrolijk kraait en lacht als ik voor hem zing, of waarbij hij in mijn armen ligt te slapen.”

Nu besef ik dat ik dat kostbare doosje helemaal niet nodig heb, om me die mooie en waardevolle momenten te herinneren. Ze zitten stuk voor stuk in mijn hart, al dan niet met een strikje errond. Het enige wat ik moet doen om ze boven te halen, is een doos met kleertjes uithalen. Foto’s van toen herbekijken. Een vleugje van de parfum ruiken die ik gebruikte in de kraamkliniek, of de baby-producten van Galenco. Het melodietje horen van de parkmobiel. En dan word ik helemaal terug gekatapulteerd in de tijd. Met een zweem van een glimlach op mijn gezicht en met een krop in de keel, vol nostalgie. Maar stiekem ook een beetje blij met de herwonnen vrijheid – want laten die herinneringen er altijd net iets rooskleuriger uitzien dan de realiteit 😉

LorePlaats een reactie

Leve de millennials, hoera voor #teamsiska

De afgelopen week stonden de kranten en de sociale media er bol van. De millennials (ook gekend als de 25- tot 35-jarigen) doorbreken het taboe van het perfecte ouderschap en de altijd donzige roze wolk. In de plaats daarvan willen ze een realistisch beeld ophangen, en daarbij kan en mag best eens vermeld worden dat het ook heavy kan zijn, dat ouderschap.
Aanleiding van dit alles? Het beruchte interview met Siska Schoeters in De Morgen, waarbij ze in niet mis te verstane woorden te kennen gaf dat het toch hard werken is, mama zijn, en dat ze daar soms schoon genoeg van heeft.

Ook ik ben een millennial, en ik kan trots zeggen dat ik deel uitmaak van team Siska. Want ja, ook ik vind het nodig om een realistisch beeld te schetsen. Weg met de schone schijn – mama zijn is geweldig, natuurlijk, maar soms willen we die lieve kindertjes nu eenmaal liefst achter het behang plakken. Daar is niets mis mee, en het kan geweldig deugd doen om te merken dat andere ouders er net zo over denken.

Waren de harde woorden nodig? Moeten we daadwerkelijk verwijzen naar onze kinderen als kleine fuckertjes? Wellicht niet. Anderzijds, had het interview dezelfde aandacht gekregen als het allemaal liefjes was verwoord? Wellicht ook niet. Much ado about nothing zou ik zo zeggen. Het interview deed veel stof opwaaien. Nochtans verwoordde Siska alleen maar wat we allemaal wel eens durven te denken.  Laat ons eerlijk zijn, ik ben niet de eerste en ik zal ook niet de laatste zijn die wel eens denkt “freeeeeeedom, de kindjes zitten in bed, laat dat glas wijn maar aanrukken”! Ok, ze deed dat met omstreden woorden, maar de boodschap blijft dezelfde. 

Waar ik me persoonlijk al meer aan stoorde, is dat er her en der geopperd werd dat het om een hype zou gaan. Dat het tegenwoordig bon ton is  om te zuchten over het moederschap. Dat wil ik hoogstpersoonlijk tegenspreken.
Het feit dat zoveel mama’s de nood voelen om eerlijk hun verhaal te doen, dat komt recht vanuit het hart. Vanuit een gevoel dat er al te vaak een rozengeur-en-maneschijn-sfeertje wordt opgehangen over het leven als mama of papa. Vanuit het idee dat veel vrouwen onrealistische verwachtingen koesteren over het ouderschap, en vanuit het idee die verwachtingen wat bij te stellen. 

Toen mijn oudste zoontje geboren werd, was ik op voorhand graag wakker geschud uit mijn rozewolkendroom. Ik zou het fijn hebben gevonden als iemand me met de neus op de feiten had gedrukt en me had verteld wat er me te wachten stond. De eerste weken zou ik dan misschien minder het gevoel hebben gehad dat er net een orkaan voorbij was getrokken en dat mijn hele wereld door elkaar was geschud. Maar het leek wel een taboe, en niemand had mij op voorhand gezegd hoe het écht zou zijn, die eerste weken. 
Anderzijds, als ik eerlijk ben, misschien stond ik toen niet helemaal open voor die boodschap. Misschien dacht ik toen “Watjes”, als ik iemand hoorde klagen over het slaapgebrek, of peuters die graag nee zeggen. Ondertussen zijn mijn ogen open gegaan, moet ik zeggen 🙂 Dus laat het nu mijn missie zijn om een volledig beeld te schetsen. Zowel van het zalige genieten als mama, als van de momenten waarop we die kindertjes achter het behang zouden plakken. Want mama zijn, dat is van allebei een beetje.

Het feit dat zoveel mama’s die verhalen lezen, is omdat ze blij zijn met de (h)erkenning. Niet omdat ze hip willen zijn of willen meedoen met een hype. Alstublieft zeg, mama’s verdienen wel een béétje meer krediet dan dat. Het is een opluchting te merken dat je niet alleen staat met bepaalde angsten, onzekerheden, ergernissen, en natuurlijk ook vreugdes. Met een hype heeft dat weinig tot niets te maken. Het betekent alleen dat het al lang tijd werd dat de roze wolken eens doorprikt zouden worden. En nu de bal aan het rollen is gegaan, horen we steeds meer eerlijke verhalen. Zo gaat dat met taboes die doorprikt worden. 

 Mochten we alleen maar negatief zijn over het moederschap, we zouden niet massaal een gezin stichten, toch? Laat staan dat iemand het in zijn hoofd zou halen meer dan 1 kindje te willen 😉 

LorePlaats een reactie

Ochtendstond…

In navolging van de campagne #boostyourpositivity wordt er in blogland druk geschreven over hoe de ochtendspits verloopt. En dus smijten we ons ertussen – dat ik een trein achter kom en een weekje later mijn verhaal doe, mag de pret niet bederven.

In het keuzemenu der ochtendspitsen zijn er natuurlijk twee opties: “Voor de ochtendspits tijdens de week, druk 1. Voor de ochtendspits in het weekend, druk 2”.
We beginnen met een doordeweekse ochtend, 7u. De wekker gaat, ik lag nog heerlijk te slapen.
Eh, stop, keerdekiwere! Correctie, onze wekker geniet momenteel van een welverdiende loopbaanonderbreking, en wordt vervangen door twee kindjes die hun taak met verve volbrengen. Ons overslapen zit er bijgevolg niet meer in, wel zo gemakkelijk.

Manlief en ik haasten ons naar de badkamer, waar we onszelf een kwartiertje / halfuurtje de tijd gunnen om onze wallen weg te wassen en ons toonbaar te maken. Als het geluk aan onze kant staat, kunnen we dat doen in alle rust, en krijgen we nog even de tijd om echt wakker te worden. In het andere geval voel ik me opgejaagd omdat er een van de kindjes uit zijn bed wil. En liefst nu. En dat op luide toon kenbaar maakt. Dan haast ik me te pletter, wat dan bijvoorbeeld resulteert in een mascara die in mijn oog belandt, in plaats van op mijn wimpers. Wie ooit beweerde dat ochtendstond goud in de mond heeft, had duidelijk geen kleine kinderen 😉

Als onze gevelwerken erop zitten, is het tijd om de kindjes uit hun bed te halen. Het vervolg van onze ochtendroutine en hoe vlot die verloopt, hangt dan volledig af van het humeur van deze laatstgenoemden. De ene dag worden we vergast op twee big smiles, de andere dag staat hun gezicht op onweer en wordt er vanaf seconde 1 heel wat ongenoegen geuit. In theorie worden de jongens aangekleed, krijgen ze hun melk en hun ontbijt, en poetsen we daarna hun tanden, zodat ze proper, aangekleed en met volle maag naar school of crèche kunnen vertrekken. In de praktijk weerklinkt op die minder vlotte dagen hun ongenoegen, zoals “Ik-wil-melk-en-wel-nu-meteen!” “Mijn melk is te warm!” “Mijn melk is te koud!” “Ik wil geen groene kousen aan! Het is vandaag de gele dag, dan wil ik gele kousen aan!” “Ik wil een snoep als ontbijt!” We proberen rustig te blijven, want alleen kalmte kan ons redden, maar dat lukt de ene keer al vlotter dan de andere keer. En eerlijk is eerlijk, er zijn evenzeer ochtenden waarbij de jongste op tafel trommelt van enthousiasme, en de oudste ons vertelt dat we zijn beste vrienden zijn, en dat hij heel blij is op ons. 

Het is daarna altijd een gehaast om de oudste op tijd af te leveren op school. Hij durft wel eens te treuzelen (understatement), en vermits hij een echte man is, is multi-tasken niet zijn sterkste kant. Bijgevolg fietst hij 2m, wil hij vervolgens een uitgebreid verhaal vertellen, fiets hij daarna weer 5m, zingt dan een liedje, …. Ik probeer geïnteresseerd op alle vragen te antwoorden, terwijl ik hem ondertussen aanmaan om toch maar wat voort te maken 😉
Na een dikke knuffel aan de deur van de klas (want oh wee als hij niet én een knuffel én een zoen én een aai over zijn bol heeft gekregen!) en een korte wandeling terug naar huis, blijven er welgeteld vijf minuten over om opnieuw orde te scheppen in de chaos die is achtergebleven. Oef… de dag kan beginnen, tijd om naar het werk te vertrekken! 

In het weekend ziet het tafereel er uiteraard helemaal anders uit. Die natuurlijke wekkertjes doen ook dan hun werk. In scenario 1 sta ik dan op met de twee bandietjes, en nestelen we ons in de zetel onder een fleece-dekentje, gewapend met flesjes melk en de afstandsbediening. De kindjes kijken even naar televisie, terwijl mama rustig wakker wordt en geniet van de knuffels van haar zonen. Daarna kunnen we op het gemak ontbijten, en is het al bijna tijd voor de ochtenddut van de jongste. En ondertussen is er tijd voor wat quality time met de oudste: dan knutselen we, lezen we een boekje of spelen we een spelletje.
In het tweede scenario ben ik de gelukzak die zich nog even mag omdraaien, terwijl de wederhelft naar beneden trekt met de kroost. Nog zalig wat soezen en bijslapen; de boom in met die ochtendstond! 😉 Want ware liefde is… elkaar een keer per week laten uitslapen! 

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.