Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Shopaholic mama

Mijn naam is Lore en ik moet jullie iets bekennen, deel II. Ik ben lichtjes koopverslaafd… En waar ik vroeger vooral een uitpuilende kast vol schoenen en sjakossen had, situeert mijn verslaving zich nu eerder op het vlak van kinderkleertjes. Een kinderwinkel passeren zonder even binnen te gaan kijken? Promotie op een webshop zonder even rond te surfen? No way, onmogelijke opdracht…

Het is niet dat de boys geen kleren hebben, integendeel. Maar dat ene truitje, dat zou de jongste toch geweldig goed staan? En met die t-shirt daar zou ik de oudste ongetwijfeld een groot plezier doen. En dus ga ik telkens weer overstag. Mijn schoenenverslaving is tegenwoordig redelijk onder controle, maar de kinderkasten durven al eens uitpuilen vandaag.

En als ik vind dat ze nu eigenlijk wel genoeg kleren hebben (lees, overdreven veel), dan begin ik gewoon al de garderobe in de volgende maat aan te leggen. Ah ja, als je een koopje ziet in een toffe stijl, dan kan je dat toch niet laten liggen? Gevolg: mocht er morgen oorlog uitbreken, dan kunnen wij minstens een jaar of twee verder zonder nieuwe kleertjes te moeten kopen. Oeps…

En dan heb ik nog twee zwakke plekjes: alles met leeuwen en snorren moet ik gewoon hebben. Hoe komt ze daar nu bij, hoor ik je al denken. Wel, onze oudste zoon is een leeuwtje van horoscoop, en zijn naam betekent ook ‘leeuw’. Zijn geboortekaartje was er dan ook eentje met leeuwtjes. En dus vind ik het altijd leuk om leeuwenkleertjes voor hem te vinden. De jongste is trouwens ook een leeuwtje, dus die kan probleemloos al die leeuwenpakjes recycleren ;-). En om de traditie verder te zetten: de jongste had een geboortekaartje met een snor, dus ook kleertjes in dat thema moeten er telkens aan geloven. Zot zijn doet geen zeer zeker…

Ik geef evenwel geen astronomische bedragen uit en ben niet geruïneerd na een zoveelste uitspatting, voor alle duidelijkheid. Ik koop regelmatig tweedehands bijvoorbeeld, zeker in die kleinste maatjes heeft een kind de tijd niet om zijn kleren te verslijten vooraleer hij er is uitgegroeid. En dus scoor ik vaak leuke koopjes voor heel kleine prijsjes. Dubbel feest 🙂

Ik heb ook een zesde zintuig voor interessante promoties of voordelige webshops. En soms nemen vriendinnen die rol van mijn zesde zintuig gewoon over, en brengen ze me op het slechte pad door me op zulke promo’s te wijzen 😛. Ik ben dan ook een typisch slachtoffer van promotitis – als je het woord korting laat vallen begin ik spontaan in het rond te dansen en verlies ik elke vorm van zelfbeheersing. Dus als er een actie is op de website van H&M of jbc, dan mag je er van op aan dat de postbode die week minstens ene keer aan de deur staat.

Vergis je trouwens niet, een tweede kindje van hetzelfde geslacht betekent echt niet dat je geen kleertjes meer koopt voor de jongste. Dat schaapje verdient af en toe ook al eens iets nieuws, toch? En het is ook wel eens tof om de kleertjes van de broertjes op elkaar af te stemmen, dus dat betekent dan een nieuwe outfit voor allebei. Bovendien is het nog verleidelijker om dat ene dingetje voor grote broer ook te kopen, “want het wordt toch twee keer gedragen he!”

Natuurlijk voel ik me wel eens schuldig. En ik besef heus wel dat ze die stapels kleren eigenlijk niet écht nodig hebben. Maar ach, ik word er gewoon blij van als mijn kapoentjes tof gekleed gaan, zeker als het voor een klein prijsje is. En ik ben toch echt niet de enige mama met dat probleem, of wel misschien? 😉

LorePlaats een reactie

De fabel van de verwende jongste

Als we de volkspraatjes mogen geloven, dan zijn de jongste vaak de meest verwende kindjes. Het ligt misschien aan mij, maar ik snap niet helemaal in welk opzicht ze dan precies zo verwend zijn. En dan bedoel ik dat vanuit het standpunt van een mama, en niet als kind; ik ben zelf de jongste thuis en naar mijn gevoel waren we allebei even verwend 😉

Onze oudste was twee jaar lang enig kind, oftewel, de kleine prins in huis. Meer nog, aan beide kanten van de familie was hij het enige kleinkind. Licht uit, spots aan: alle aandacht was op hem gericht, en hij liet zich die, uiteraard, welgevallen. Deze onverdeelde aandacht viel (of valt) mijn jongste slechts zelden te beurt.

Tijdens mijn zwangerschapsverlof kon hij natuurlijk wel genieten van al mijn aandacht, terwijl grote broer in de crèche en later op school was; maar zelfs dan was hij slachtoffer van de rangorde binnen het gezin. Terwijl de kleine prins op zijn eentje het volledige dagritme had bepaald, zoals het een echte prins betaamt, werd kleine broer veel sneller in het keurslijf van het dagelijkse leven gedwongen, en werden zijn voedingen en dutjes netjes afgestemd op de schooluren van grote broer.
En terwijl ik bij die kleine prins nog een onzekere mama was die bij elke kik meteen opveerde (of snel terugkeerde van het toilet, terwijl ik mijn broek nog omhoog aan het hijsen was tijdens de korte sprint) en in no time bij die kleine baby stond, was ik bij de jongste al veel relaxter. En dus moest hij maar twee minuutjes geduld hebben, terwijl ik mij rustig fatsoeneerde in het toilet, of terwijl ik ook die laatste t-shirt nog opvouwde.

Voor de geboorte van de kleine prins werd er een uitgebreide baby-uitzet aangeschaft. Sommige dingen kochten we weliswaar tweedehands, maar alles was in prima staat. Toen numero 2 eraan kwam, zetten we een paar kleinigheden op de geboortelijst, maar verder kon het baby-gerief gerust nog een rondje mee. Ook al had broerlief hier al zijn tandjes eens in gezet en daar eens al te enthousiast mee in het rond geklopt.
Ook op het gebied van kleertjes, moet kleine broer zich maar al te vaak tevreden stellen met de afdankertjes van grote broer. Dat komt ervan, met twee jongens in huis. Al maak ik daar graag een uitzondering op, kleine broer mag ook al eens iets nieuws krijgen, toch?

Toen de kleine prins nog een kleine baby was, trokken we duizenden foto’s. Elke minuscule verandering werd met het grootste enthousiasme en de grootste be/verwondering onder de loep genomen en toegejuicht met toeters en bellen. Ook bij de jongste nam ik vrij veel foto’s (ik ben dan ook een echt foto-mens), maar het zullen er toch een pak minder geweest zijn. En al bleven we enthousiast bij elk stapje vooruit, we hadden gewoon minder tijd om er al te lang bij stil te staan. Eerlijk is eerlijk, de échte verwondering is toch net iets kleiner als het niet de eerste keer is. Al blijven we enthousiast en verwonderd over hoe snel zo’n klein wezentje verandert, al blijven die veranderingen magisch, de eerste keer lijkt het gewoon nóg spectaculairder.

Sorry, kleine schat. Sorry dat je je vaak tevreden moet stellen met de kleertjes en het speelgoed van je grote broer.  Dat je het woord delen al met de paplepel meekrijgt; aandacht, kleren, speelgoed, je weet niet beter dan dat je altijd alles moet delen. Je weet niet beter dan dat je dat autootje of dat boekje stevig in je kleine vuistje gekneld moet houden om te voorkomen dat grote broer ermee wegloopt.
Sorry lieve jongen, dat we misschien niet altijd tijd voor je hebben. Dat je je zo goed alleen kan bezig houden, omdat je nu eenmaal niet altijd onze volle aandacht hebt.
Sorry liefje, dat je de spotlights altijd moet delen met je broer. Dat je nooit zal weten hoe het voelt om dé prins in huis te zijn.
Nochtans ben je even uniek, ben je een even groot wonder, en zijn we even gek op jou. Je had alleen de “pech” als tweede op de wereld te komen. Je hebt misschien minder exclusieve aandacht gekregen, maar bent daarom niet minder exclusief. Jij bent net zozeer ons prinsje!

Maar natuurlijk is het niet allemaal kommer en kwel. Dat kleinste prinsje heeft bakken vol speelgoed: alles van zijn broer komt goed van pas, en daarbovenop krijgt hij ook al eens iets nieuws. Idem voor zijn kleerkast. En het allerbeste van al, bij elke grote stap heeft hij zijn grote broer die met hem mee stapt. Ik heb grote broer bijvoorbeeld ingeschreven voor een zomerkampje in de vakantie, waar hij waarschijnlijk niemand zal kennen. Het is met een klein hartje, en het is van moeten (ik heb écht geen 9 weken verlof, jammer genoeg), maar grote broer zal dus stoer moeten zijn en alleen zijn mannetje moeten staan. Terwijl kleine broer vanaf volgend jaar gewoon een handje kan geven aan die stoere grote broer, en niet alleen hoeft te vertrekken. Net zoals op zijn eerste schooldag, wanneer grote broer zonder twijfel een oogje in het zeil zal houden. Verwend zou ik hem er niet door noemen, maar een liefhebbende grote broer die je begeleidt bij elke stap op je weg, dat is toch goud waard ❤️

LorePlaats een reactie

Give it up voor alle single mama’s (en papa’s)!

Deze week ben ik eventjes een single mom. De papa is een weekje weg voor het werk, en dus moet ik de boel hier in mijn uppie draaiende houden. Eerlijk gezegd keek ik er niet naar uit…

De ervaring heeft me ondertussen geleerd dat hét sleutelwoord in zo’n week “organisatie” is. Het is allemaal een kwestie van georganiseerd te werk te gaan en voorbereid te zijn: ’s avonds wordt alles minutieus klaar gezet, van kleertjes tot boekentas. ’s Morgens worden de kindjes pas uit hun bed gehaald als ik zelf helemaal klaar ben, mijn tas voor het werk klaar staat, de ontbijttafel uitnodigend staat te wachten, en de fles melk opgewarmd is. Minpunt aan die planning: mama moet extra vroeg uit de veren… Geeuw!

Op die manier valt het wel allemaal beter mee dan gedacht. Ik voel me zelfs een klein beetje Superwoman, wanneer de kindjes op tijd op school of in de crèche geraken en mama op tijd op haar werk is, wanneer iedereen vers gewassen, gekleed en gevoed is, wanneer de kindjes ’s avonds op tijd in hun bed liggen, wanneer het huishouden draaiende wordt gehouden en het er hier niet uitziet alsof er een bom is ontploft… Schouderklopje voor mezelf 😉

Ik wil dan ook even mijn diepste respect betuigen aan alle alleenstaande ouders. Ik ga nederig op mijn knietjes zitten en maak een diepe buiging. Het mag deze week dan wel zijn meegevallen, het blijft toch een hele klus. Het is lastig om zo’n strakke planning te moeten aanhouden om alles onder controle te houden. Het is lastig om te moeten plannen wanneer je je haar kan wassen, want ’s morgens is daar geen tijd voor. Het is lastig om je ene zoontje uit het bad te halen en af te drogen, terwijl je je andere zoon uit het bad hoort roepen dat hij naar het toilet moet.  Het is lastig om rustig te blijven wanneer je in de keuken eten staat te maken en je ene zoon met uitdagende blik zijn fles melk op de grond zit uit te gieten terwijl je andere zoon zeurt om een boekje te lezen (en hij vervolgens doodserieus zegt dat hij dat van die melk wel een goed grapje vond van broerlief). Het is lastig als je je ene zoon in zijn pyjama helpt, en je vanuit je ooghoek ziet hoe je andere zoon de tandpasta met behulp van zijn tandenborstel vakkundig uitsmeert over de badrand. En ja, elke ouder heeft van die lastige momenten waarop hij of zij er alleen voor staat, maar het lijkt me toch net iets anders als je ALTIJD, op elk moment van elke dag, op jezelf aangewezen bent. 

En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat je niemand hebt om op terug te vallen als je ziek bent. Dat je ook op jezelf bent aangewezen wanneer je ’s nachts wakker wordt en water hoort stromen, en je met je voeten in het nat staat wanneer je beneden een kijkje gaat nemen, omdat de regenwaterfilter in de berging het heeft begeven, en het water er gewoon uit spuit (dat overkwam me twee jaar geleden, toen ik – zwanger en met een peuter – een weekje alleen zat. Om 3u ’s nachts water staan dweilen, er zijn leukere dingen!) Dat je niemand hebt om samen belangrijke knopen mee door te hakken, maar dat je alles zelf moet beslissen. Niemand om de mooie moment mee te delen. Dat het zo stil is in huis eens de kindjes slapen, en je niemand hebt om tegen te ventileren. Mijn diepste respect voor alleenstaande ouders, uit de grond van mijn hart. Tienduizend schouderklopjes voor jullie!

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik de papa deze week kon overstelpen met foto’s en filmpjes van de kindjes, zodat we samen konden genieten van hun fratsen. We maakten gretig gebruik van FaceTime, zodat de kindjes enthousiast konden zwaaien naar papa. En ondertussen vroeg papa hen nog eens om extra lief te zijn voor mama 🙂

Natuurlijk zijn er ook pluspunten aan een weekje vrijheid. Geen sokken die de weg naar de wasmand niet vonden, geen rondslingerende schoenen in de living. Een hele week mijn favoriete gerechten op het menu. Een hele week mijn favoriete programma’s op tv. Geen rekening houden met iemand anders dan mezelf (en de kindjes).  Heel leuk voor een weekje, maar ik zal toch blij zijn als hij terug is.

Voor hij terug is, staat er mij echter nog een extra uitdagende ochtendshift te wachten – morgen moet ik de kindjes niet zomaar klaarstomen voor school en crèche, maar moeten ze ook nog eens verkleed zijn voor carnaval. De generale repetitie liep niet van een leien dakje – de ene bleek water in zijn kelder te hebben (maar dat heb ik ondertussen vestimentair kunnen oplossen), de andere kreeg een driftbui omdat hij niet verkleed wou worden. Dat voorspelt niet veel goeds… Duim je mee dat het toch vlot verloopt, en ik de Leeuwenkoning en Bumba op tijd kan afleveren op respectievelijk de school en de crèche? 😉

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.