Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Zij hebben wapens, maar wij hebben liefde

Dinsdag 22 maart 2016. Een zwarte bladzijde in de Belgische geschiedenis. Ik bekeek en beluisterde het nieuws met een keel die toegesnoerd zat.
De luchthaven?! De metro?! Daar had eender wie kunnen zijn, van mijn familie, van mijn vrienden.  Hoe kan dat nu?!
Diepbedroefd, dat het zo ver is kunnen komen.

Ik ben blij dat mijn kindjes nog te klein zijn om er iets van te beseffen. Te klein om zich vragen te stellen. Ik probeerde me op hen te focussen, en het nieuws uit mijn hoofd te zetten.

Deels lukte dat. Ik kreeg de slappe lach met mijn oudste, we kwamen niet meer bij nadat ik hem had doen schrikken door heel luid boe te roepen. Oppervlakkig in het licht van de gebeurtenissen, absoluut. En tegelijk, het enige wat er toe doet.

We bliezen bellen in de tuin, en de jongste stond met grote ogen en open mond te kijken. Hij riep iedere keer opnieuw WAAUW! Of toch iets dat daarop leek.
En de wereld leek weer een beetje menselijk, een beetje mooi.

Toch bleef het molentje draaien, op de achtergrond. Welke wereld laten wij achter voor onze kinderen? Eentje waar vrijheid een onbestaand goed is, waar we schrik moeten hebben om de metro of het vliegtuig te nemen? Eentje dat sterk gepolariseerd is, waarbij het ‘wij’ is tegen ‘zij’? Eentje waarbij alle moslims met de vinger worden gewezen, en van wie we verlangen dat ze zich openlijk distantiëren van wat er gebeurd is? Alsof dat niet evident en logisch is, dat ze zich distantiëren. Eentje waarbij aanslagen als deze gebruikt worden als propaganda in politieke programma’s? Slik.

Anderzijds zie ik ook de solidariteit. De golf van liefde in ons land. De mensen die benadrukken dat de meeste mensen heel erg gematigd zijn. Dat er voor elke terroristische moslim 10.000 vredelievende moslims zijn. Dat er voor elke racist 10 ruimdenkende Belgen zijn.

Ik zie de mensen die samenkomen op het Beursplein. De bloemen, de kaarsen, de boodschappen van liefde. Ik zie moslims die bloemen uitdelen aan het station. Ik zie hulpverleners die het beste van zichzelf gaven. Ik zie duizenden reacties vaan solidariteit.

Ik denk terug aan de papa die zijn zoontje uitleg gaf na de aanslagen in Parijs. “Zij hebben wapens, maar wij hebben bloemen.”

Wij hebben bloemen. Kaarsjes. We hebben lachende kindjes. We hebben solidariteit.
We hebben liefde.
En zolang we die liefde hebben, zullen ze niet winnen.

Nooit.

LorePlaats een reactie

Meneertje chagrijn

Eerlijk? Ik was het helemaal vergeten. Of misschien had ik het gewoon vakkundig verdrongen. In elk geval, ik wist het niet meer. Hoe nukkig peutertjes van dik anderhalf soms door het leven gaan. Hoe die pruillip maar al te vaak wordt boven gehaald, en hoe het woordje NEE hun woordenschat overschaduwt.

Het is er eentje met karakter, zoals ze dat dan zo mooi zeggen, ons eigen peutertje van dik anderhalf. Eentje met een eigen willetje. Wat er dus op neerkomt dat hij boos wordt zodra er iets tegen dat beruchte willetje in verloopt. Dan smijt hij zich theatraal op de grond, of draait hij zich koppig weg en roept hij nee. Het begint van ’s morgens vroeg, wanneer hij boos zijn tut uit bed gooit, en het daarna op een krijsen zet omdat hij zijn tut terug wil. En het duurt tot ’s avonds, wanneer hij zijn fles melk tegen de grond keilt als hij er genoeg van heeft.  En tussendoor deelt broer ook wel eens in de klappen, omdat hij te dicht in zijn buurt komt naar zijn goesting.

Anderzijds kan hij met zijn sterke wil ook verdraaid goed duidelijk maken wát hij precies wil, zonder dat hij over een uitgebreide woordenschat beschikt. Als hij honger heeft, neemt hij zijn slabbetje en gaat hij aan zijn stoel staan. Slim gezien, als je’t mij vraagt. Of als de koelkast opengaat, duikt hij op uit het niets en grist hij er zijn favoriete yoghurtje uit. Duidelijke communicatie, best handig.

Ondertussen zijn er ook een paar extra tandjes aan het doorkomen, wat zorgt voor slechtere nachten. Wat er op zijn beurt dan weer voor zorgt dat hij nog meer verandert in meneertje chagrijn. (En misschien zorgt dat er ook wel voor dat ík stiekem verander in mevrouwtje chagrijn, maar ssssst, vertel dat laatste vooral niet door! 😉 )

Maar soms … is hij ook gewoon om op te eten. Wanneer hij zijn mutsje op zijn hoofd heeft en een brede smile op zijn gezicht (tussen de kwade buien door dan 😉). Wanneer hij zijn mollige armpjes naar me uitsteekt en rond mijn nek slaat. Wanneer hij honderden keren oefent op het woordje MA-MA. Wanneer hij de tijd van zijn leven heeft op de kermis. Wanneer hij samen met zijn broer speelt en al lachend achter autootjes loopt of van de glijbaan glijdt. Wanneer hij ’s avonds in zijn bedje kiekeboe speelt onder zijn dekentje en het uitschatert van plezier. Wanneer ik ervan versteld sta hoe snel hij vooruitgaat, omdat hij al vlotjes met steekparels overweg kan bijvoorbeeld, of omdat hij enthousiast zit te stempelen of te tekenen.

En dan zijn die nukkige buien snel weer vergeten. Al moet ie nu ook niet overdrijven 😉

LorePlaats een reactie

Mommy wars?

De laatste tijd horen we steeds vaker de term mommy wars vallen. Mama’s worden voorgesteld als woeste krijgers die met getrokken messen tegenover elkaar staan, en die oorlogje voeren over welke opvoeding nu de beste is. Er gaan dan ook steeds meer stemmen op om een einde te maken aan deze zogenaamde mommy wars, en terecht natuurlijk.

Mama’s zouden elkaar moeten helpen, steunen en bijstaan, en niet in het minst zouden ze elkaar moeten respecteren. Elke mama heeft dan wel haar eigen mening, haar eigen persoonlijkheid en haar eigen stijl van opvoeden, maar uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: het beste voor onze kinderen. Wat dat beste dan precies is, dat is een persoonlijke invulling, maar ons uitgangspunt is hetzelfde. Laat ons dus maar een einde maken aan het veroordelen van elkaar, want samen staan we sterker, niet?
De volgende keer dat je een mama ziet wiens peuter zich driftbui-gewijs op de grond gooit, dan knipoog je dus maar eens begrijpend, want oh yeah, we herkennen het allemaal ;-).

Maar eerlijk? Ik heb niet het gevoel dat er een constante competitiedrang woedt tussen mama’s. Dat je ongewild in een continue strijd zou verzeild raken eens je mama wordt, dat voel ik niet zo aan. Naar mijn gevoel worden die mommy wars veel erger  voorgesteld dan ze eigenlijk zijn.
Ik kan natuurlijk alleen over mezelf spreken, maar in mijn omgeving zie ik toch vooral mama’s die elkaar bijstaan met raad en daad. Die in gesprek gaan met elkaar: “mijn zoon reageert zo, doet de jouwe dat ook?” of “mijn dochter is zo’n moeilijke eter, heb jij geen tips voor mij?” Mama’s die tips uitwisselen en elkaar bijstaan, zonder elkaar te veroordelen.

Natuurlijk denk ik soms in mezelf dat ik anders zou reageren op die of die situatie, maar ik ga er vanuit dat mama’s altijd het beste van zichzelf geven, dat ze hun kind het beste kennen en reageren zoals zij op dat moment denken dat ze best reageren.

Geen woeste krijgers tegenover elkaar dus, wel mama’s die misschien niet altijd op dezelfde lijn zitten over alle onderwerpen, maar die wel met respect luisteren naar elkaars visie.

Wat mij echter wel opvalt, is dat onze maatschappij tegenwoordig zo overgevoelig is geworden. Het lijkt wel alsof je niets meer kan zeggen of vertellen zonder dat er iemand zich aangesproken of veroordeeld voelt. Lees je iets in de kranten, dan komen er gegarandeerd reacties op van de tegenpartij die zich aangesproken en beledigd voelt, en vliegen de verwijten over en weer. Moeten we echt alles op onszelf betrekken, en zo snel op ons paard zitten?

Zou het niet kunnen dat we soms zélf reageren vanuit onze onzekerheden, twijfels of schuldgevoelens, en dat uitspraken zo ongewild ontaarden in mommy wars? Omdat we het gevoel krijgen dat iemand over ons oordeelt, terwijl dat meestal helemaal niet zo is?
Soms lijkt het alsof mensen meteen in het defensief schieten en zich beginnen te verdedigen, gewoon omdat ze iets niet op dezelfde manier aanpakken als hun gesprekspartner. Terwijl die gesprekspartner meestal helemaal niet bedoelde dat een andere keuze daarom een slechtere keuze is.  Mochten we allemaal wat minder defensief en gevoelig reageren, ik denk dat er al heel wat mommy wars zouden vermeden worden.

Ik geef een paar voorbeeldjes vanuit mijn situatie, maar iedereen zou zo wel een aantal voorbeelden kunnen geven.
Als ik zeg dat ik mijn kindjes niet elke avond naar de opvang wil laten gaan omdat ik een aanwezige mama wil zijn, dan bedoel ik daarmee niet dat ik ouders die het anders doen veroordeel. Ik zeg dat IK de keuze maak om het zo te doen, omdat ik nu eenmaal de luxe heb dat ik het kan, en omdat deze keuze voor MIJ als de beste keuze aanvoelt. En daar zit absoluut geen waardeoordeel in over gelijk welke andere keuze. Naar mijn gevoel heb ik het ideale evenwicht tussen de mama en de werkende vrouw in mezelf. Maar als jij het gevoel hebt dat je als thuisblijfmama het beste tot je recht komt, prima! Heb je het idee dat je een echte carrière-vrouw bent en dat je je het best kan ontplooien door hard te werken? Ook prima!

Als ik zeg dat ik sowieso borstvoeding wil geven aan mijn baby, dan zeg ik niet meer dan dat IK die keuze maak voor MIJN kindjes. Veroordeel ik daarmee iemand die het anders doet? Nee toch?
Als ik reacties lees op de Week van de borstvoeding, waarin mama’s zich afvragen of “het nu echt nodig is om dat zo prominent in het nieuws te brengen, want dat ze zich daardoor veroordeeld voelen omdat zij flesjes geven” dan sta ik toch even perplex. In de week van de borstvoeding wordt er promotie gemaakt voor borstvoeding, nogal logisch, en niets meer en niets minder. Het is mij een waar raadsel waarom mensen zich daardoor beledigd zouden voelen, eerlijk waar. Ik voel mij toch ook niet beledigd als ik een advertentie van Nutrilon zie op televisie? Je krijgt informatie, van verschillende kanten, en daaruit maak jij een keuze. Een keuze waar jij achter staat. Punt.

Als jij graag melkchocolade eet, ben je dan beledigd omdat iemand anders liever fondant eet? Neen toch? Ik zie het verschil niet met keuzes in opvoeding. Er zijn verschillende opties, allemaal evenwaardig, en iedereen maakt zelf zijn of haar keuzes. En zolang je die niet opdringt aan een ander, zie ik geen probleem.

Het is niet omdat iemand een bepaalde keuze maakt voor zichzelf, dat daarmee automatisch een oordeel wordt uitgesproken over elke andere keuze. De keuzes die ik maak, die zijn geïnspireerd op mijzelf, wie ik ben als mama, en op mijn kinderen. En die keuzes zijn dus niet van toepassing op andere mama’s en andere kinderen. Laat staan dat mijn keuzes (of die van een andere mama) een oordeel inhouden tegenover andere keuzes.

Een einde maken aan de mommy wars? Graag! Maar misschien kunnen we meteen ook een einde maken aan het langetenentijdperk?
En misschien moeten we wat meer uitgaan van onze eigen sterktes. Elk kind is anders, elke mama is anders, elk gezin is anders, en dus is “het beste” in elk situatie anders. En laat ons niet vergeten: Mommy knows best! Als we daar vanuit gaan, dan is het absoluut niet nodig om ons geïntimideerd te voelen omdat een andere mama het anders aanpakt. High five voor alle mama’s, want wij zijn állemaal goe bezig! 😉

 

 

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.