Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Back to school

1 september. Een van die dagen waarop het dubbel zo hard opvalt hoe snel het allemaal wel gaat. Nauwelijks anderhalf jaar geleden zette hij zijn eerste aarzelende stapjes in zijn schoolcarrière, die oudste van mij. Het lijkt wel gisteren. En vandaag mocht ik hem gaan afzetten in de tweede kleuterklas. Slik! Dit schooljaar zal ook de jongste al volgen. Alweer slik! 

Hij had er wel zin in, weken geleden riep hij al “hoeraaa!” als het over die terugkeer naar school ging. Vollenbak spelen, dingen bijleren, en elke dag je vriendjes zien. What’s not to like? Ik kan alleen maar hopen dat dit enthousiasme ook de volgende 18 jaar aanhoudt (een mens mag optimistisch zijn, toch?) én dat het schoolvirus ook overslaat op zijn broer. Ze moeten lang genoeg naar school, dan kunnen ze er net zo goed een feestje van maken 😊 

Als het aan de jongste had gelegen, dan was hij ook meteen op school gebleven. Hij ondernam moedige pogingen om uit de buggy te ontsnappen, want dat speelgoed zag er toch wel heel tof uit allemaal. Hij moet nog 6 maanden wachten (het gaat al snel genoeg…), maar dan gaat er ook voor hem een nieuwe wereld open. Eentje waarbij hij het geluk heeft zijn grote broer aan zijn zij te hebben. 

Ik wens alle kindjes, mama’s en papa’s en juffen en meesters in elk geval een vlotte start. Hopelijk komen de kindjes elke dag naar huis met een boekentas vol boeiende verhalen. Hopelijk kunnen de mama’s en papa’s elke dag een enthousiaste zoon of dochter aan de schoolpoort afzetten. En hopelijk zijn de batterijtjes van de juffen en de meesters helemaal opgeladen om weer een heel schooljaar het beste van zichzelf te geven, en hun leerlingen verder te laten groeien en bloeien. We zullen jullie dankbaar zijn 😉. 

Op naar een boeiend nieuw jaar 👍.

LorePlaats een reactie

If social media were honest

Idyllische vakantiekiekjes. Van waterpret met de kindjes. Zomerse terrasjes. Prachtige uitzichten. Vrolijke kindjes die ijsjes eten. Heerlijke vakantieherinneringen. Zaaaalig! Alleen, die idyllische vakantiekiekjes, die vertellen niet het volledige verhaal. 

Alle ingrediënten waren er nochtans, voor een idyllische vakantie zoals de foto’s laten vermoeden. We trokken 10 dagen naar de Ardèche:  prachtig weer, mooie streek, leuke stadjes/marktjes, goed gezelschap (ons gezin, mijn ouders, mijn broer en zijn gezinnetje), lekker eten, lekkere wijntjes… Alleen vond onze jongste die reis het uitgelezen moment om heel hard dwars te liggen.

Was het het warme weer? Het was meestal wel boven de 30 graden, dus dat kan wel. Was het de vermoeidheid? Hij was meestal wakker rond 6u-6u30, en in plaats van een middagdutje stond hij liever te springen in zijn bed, dus dat kan ook best. Was het gewoon de leeftijd? Hij is over twee weken twee, ook een optie dus. In elk geval was meneertje behoorlijk opstandig en volgden de driftbuien elkaar in sneltempo op. 

Bij die mooie foto waarop mijn oudste dromerig geniet van een verfrissend drankje op een terrasje, zie je niet dat de jongste een paar seconden later in vol protest op de grond ging liggen, en het terras op stelten zette met zijn gekrijs. Er ging een golf van opluchting door dat terras toen wij er weggingen (met het schaamrood op de wangen). Op die foto’s van twee enthousiaste jongens in Planckendael zie je niet dat de jongeman een tikje boos werd omdat dat kindje in de buggy naast hem wél een tut had en hij niet, wat een schande! Die vakantiefoto’s op sociale media, die vertellen dus zelden de hele waarheid 😉 

Ondertussen zit mijn verlof er jammer genoeg bijna op. Uiteindelijk is het toch een ontspannen vakantie geworden (al geven we eerlijk toe dat we af en toe hebben zitten zuchten, want al dat gekrijs is behoorlijk vermoeiend en werkt niet zo ontspannend 😜). Ondanks het mindere humeur van onze bijna-tweejarige was het een deugddoende vakantie onder de Franse zon. De dagen voor onze reis genoten we al van het zonnige weer in eigen land, en had ik een paar geslaagde playdates gepland met vriendinnen met kindjes. En deze  week begon dan wel wat in mineur, omwille van de regen en een dreigende depressie bij mama en papa door klagende en zagende kindjes die bovendien hun oortjes in Frankrijk waren vergeten 😇, maar daarna genoten we van quality time met ons viertjes waarin we de batterijtjes volledig konden opladen. 

Ik heb de wijze raad van mijn papa namelijk altijd ter harte genomen: de leuke dingen onthouden, de minder leuke dingen gewoon vergeten. De mooie momenten, die van de idyllische vakantiekiekjes, die zijn dus mooie herinneringen geworden. En de mindere momenten daartussen zijn al vergeten, of hoogstens voer voor anekdotes over kleine monstertjes die Franse terrassen terroriseren. 

Bovendien is het zwaarste leed ondertussen gelukkig geleden: de kleine man is weer vrolijk, danst uitgelaten door het huis, en komt liefjes knuffelen met mama. Mijn zonnetje in huis, mijn knuffelbeertje is terug (meestal toch, je weet hoe dat gaat).  De mindere buien van vorige week zijn hem dus allang vergeven. Alleen mag hij wel wat aan zijn timing werken, het ware tof geweest als deze minder leuke fase niet perfect samenviel met mijn verlof 😉 Maar he, een mens kan niet alles willen!

LorePlaats een reactie

Nooit had ik het kunnen weten …

Wat ik altijd heb geweten, is dat ik graag kindjes wou. Ik zou de prins op het witte paard tegenkomen, we zouden in het huwelijksbootje stappen en daarna zouden we een paar lieftallige prinsjes en/of prinsesjes op de wereld zetten. En daarna zouden we nog lang en gelukkig leven op onze roze wolk. En zo ging het, min of meer toch, zo ongeveer …

Maar nooit had ik kunnen weten dat ik 9 maanden misselijk zou zijn, en zwanger zijn eigenlijk niet zo geweldig zou vinden. Nooit had ik kunnen weten dat ik niet vanaf dag 1 op een roze wolk zou zitten, maar dat ik toch wel eventjes zou moeten bekomen van al die heftige emoties.

Nooit had ik kunnen weten dat ik soms zo hard nood zou hebben aan een minuutje voor mezelf. Een minuutje om even rustig naar het toilet te gaan. Zonder dat er een klein mannetje aan de deur staat te bonzen en te roepen waar ik ben en wat ik aan het doen ben.
Of vijf minuutjes misschien zelfs (een mens mag ambitieus zijn, toch?), om rustig te douchen, in alle stilte.

Nooit had ik kunnen weten hoe geweldig ik de uitspraken en de fratsen van mijn kindjes zou vinden. Hoe ontroerd ik zou zijn als ik het zelfportret van mijn oudste zou zien, en zou merken dat hij zijn kleine broer ook op de tekening heeft gezet omdat die nu eenmaal bij hem hoort.

Nooit had ik kunnen denken dat ik na een dag met de kindjes uitgeput zou rondkijken, en me zou afvragen wat ik nu eigenlijk precies gedaan heb die dag. Het huis lijkt wel ontploft, we hebben niets speciaals gedaan, en toch staat daar nog een kop thee van die ochtend, omdat ik de kans niet kreeg die op te drinken terwijl die nog warm was.

Nooit had ik kunnen weten dat ik op een andere dag gelukzalig naar mijn kindjes zou kijken, dat ik ervan zou genieten om vroeg op te staan en tegen de middag al vanalles te hebben gedaan. Hoe ik ervan zou genieten om rustig te ontwaken in de zetel, samen met de kindjes onder een dekentje, terwijl de rest van de wereld nog ligt te slapen.

Nooit had ik kunnen vermoeden hoe intensief opvoeden is. Hoe moeilijk het soms is om consequent te zijn, en hoe lastig het soms is om je kindjes te proberen groot te brengen als respectvolle, beleefde jongens.
Nooit had ik kunnen denken hoe ongelooflijk trots ik zou zijn als ik te horen zou krijgen wat voor flinke kereltjes mijn mannetjes zijn, hoe ik letterlijk 10 cm zou groeien van zulke complimenten.

Nooit had ik kunnen denken dat het moederschap echt het mooiste is wat er is, maar dat ik  een fractie van een seconde later zou denken ‘maar ook het meest vermoeiende’.

Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik dankzij mijn kindjes en door mijn rol als mama sterker in mijn schoenen zou staan. Dat ik mezelf veel beter zou kunnen en durven ontplooien. 

Nooit had ik kunnen weten dat ik mijn kleintje met dichtgeknepen keel zou afzetten op een zomerkampje, en ik de tranen zou moeten wegslikken. Dat ik zo trots zou zijn op hoe moedig hij is om enthousiast te vertrekken naar een plek die hij niet kent en waar hij  niemand kent. Maar hoe moeilijk ik het ook zou vinden, om hem daar moederziel alleen achter te laten.

Nooit had ik kunnen weten dat het zo heerlijk is, om de slappe lach te krijgen met mijn kindjes. Om samen gekke gebouwen te maken in Duplo, of helemaal uit de bol te gaan op K3. Hoe ik ervan zou genieten om bellen te blazen in de tuin, en de verwondering op hun gezichtjes te zien.

Nooit had ik kunnen weten dat het zo vermoeiend is allemaal, en dat ik me soms afvraag of ik ooit nog bijgeslapen geraak. Hoe ik aan de ene kant de tijd wil doorspoelen naar een moment waarop mijn kindjes minder afhankelijk van mij zijn, en ik meer tijd voor mezelf heb; en ik aan de andere kant de tijd wanhopig wil tegenhouden.

Nooit had ik kunnen denken dat de tijd effectief zo ongelooflijk snel gaat. En dat ik het een verschrikkelijk idee vind dat mijn kleine jongens veel te snel groot worden. Dat ze nooit meer die kleine baby’s zullen zijn, dat ze binnenkort niet meer op mijn schoot zullen willen zitten en mijn hand niet meer zullen willen vasthouden als we op stap zijn.

Nooit had ik kunnen weten hoe dubbel het zou voelen allemaal. Dat ik geen genoeg kan krijgen van de baby-tijd, en het heel lastig heb met het afscheid van dat tijdperk. Maar hoe opgelucht ik me tegelijk voel, omdat het leven toch net iets makkelijker wordt naarmate ze ouder worden.

Nooit had ik kunnen weten hoe onmenselijk veel geduld een mama nodig heeft. Hoe intens en intensief het allemaal kan zijn.

Nooit had ik ooit kunnen weten dat ik zo verliefd zou worden op mijn boys, dat ik ze soms letterlijk zou willen opvreten. Dat mijn adem soms stokt van die overweldigende liefde die ik voel.

Ik wist het allemaal niet.  Maar ik weet wel dat ik het voor geen geld ter wereld had willen missen …

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.