Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Mijn kind eet groenten, maar hij weet het niet

Kindjes en groenten, dat is niet altijd de beste combinatie. Hier kunnen we meestal niet klagen, bij de oudste toch niet. Hij eet even vlot kerstomaatjes bij de aperitief als een chipje, eet kilo’s fruit en proeft (meestal) van alles wat er op zijn bordje ligt.

Maar het kan natuurlijk altijd beter. Bovendien weet ik dat sommige kindjes al wat kieskeuriger durven zijn (zoals onze jongste). Ideetjes om kinderen ongemerkt groenten te laten eten zijn dus altijd leuk.

Deze week ontdekte ik iets in de Albert Heijn. Geen idee of het nieuw is, voor mij was het dat alleszins wel: pizzabodems op basis van bloemkool (te vinden in het koelvak).  Dat moest natuurlijk getest worden, en jawel, ik ben fan!

Kinderen vinden het sowieso al leuk om te helpen in de keuken. Niets zo leuk als op woensdag thuiskomen van school en samen met mama je eigen pizza mogen beleggen, toch? Iets wat ze zelfgemaakt hebben gaat altijd net iets vlotter naar binnen. Als het dan ook nog eens gezond is en we zo ongemerkt wat extra groentjes naar binnen kunnen smokkelen, dan zeggen we daar geen nee tegen.

Woensdag gingen we dus aan de slag. We belegden samen onze pizza, de oudste met zijn schort aan en koksmuts op. Onnodig te zeggen dat hij volledig in zijn nopjes was zeker? Moedig zwierde hij zelfs paprika en ajuin op zijn pizza, alhoewel hij achteraf moest toegeven dat die toch niet helemaal zijn ding waren. Nu goed, een mens kan niet alles lusten zeker :-). Ook zonder paprika en ajuin had hij nog altijd meer dan genoeg groentjes binnen – waaronder dus de stiekeme bloemkool.

We waren het er unaniem over eens: je smaakt nauwelijks bloemkool, en als je niet weet dat er geen “normaal” deeg werd gebruikt, dan zou je het nooit doorhebben. Dikke duim dus voor Albert Heijn!

Hebben jullie nog zulke fijne ontdekkingen of ideetjes om ongemerkt meer groentjes binnen te smokkelen in een kinderdieet? Deel ze gerust!

PS: ondanks de goeie punten voor Albert Heijn, toch ook een werkpuntje…Voor die ene mevrouw aan de kassa: een glimlach kost geen geld. Een alsjeblieft en dankjewel ook niet. Meer nog, ik vind het zelfs maar elementaire beleefdheid. Als het je al te veel gevraagd is om mee te delen hoeveel de rekening bedraagt en je liever apathisch voor je uit blijft staren; als je de rekening liever in de klanten hun gezicht gooit dan het even vriendelijk te overhandigen, dan is het misschien tijd om een andere job te zoeken. Just saying… Gelukkig zijn ze niet allemaal zo, maar jij bent in hoogsteigen persoon een belediging voor je collega’s 😉

LorePlaats een reactie

Meisjes aan de macht 

Ik moet daar eerlijk in zijn, ik ben een feministe. Zo, het hoge woord is eruit. Ik weet trouwens niet wanneer dat woord een negatieve bijklank heeft gekregen – nee, ik sta niet te dansen rond het kampvuur waarin ik ritueel mijn bh’s verbrand terwijl ik vrolijk vlechtjes in mijn okselhaar leg. Jammer dat mensen automatisch dergelijke connotaties maken.

Feminisme strijdt voor gelijkwaardigheid tussen man en vrouw. Niet meer en niet minder. Dat geldt trouwens in twee richtingen. Toen ik mijn eerste date had met mijn man, wou hij de rekening van het restaurant betalen. Dat feestje ging mooi niet door, de rekening werd in twee gedeeld. Je kan bezwaarlijk beweren feministe te zijn, om vervolgens wat met je wimpers te knipperen en je een hele avond te laten trakteren, toch?

Maar toch, het is onbegrijpelijk dat er op de dag van vandaag een loonkloof bestaat tussen man en vrouw. En dan heb ik het niet over een verschil van loon tussen een mannelijke CEO en een vrouwelijke verkoopster; je kan nu eenmaal geen appelen met peren vergelijken. Als een man en een vrouw met gelijkwaardige achtergrond een gelijkwaardige functie uitoefenen, dan is het niet meer dan normaal dat ze daar een gelijk loon voor krijgen.

En hoe komt het dat het merendeel van de CEO’s nog steeds mannen is? Dat er slechts een handjevol vrouwen in de raden van bestuur van de grote bedrijven zetelen? Hoe komt het dat als een vrouw het wél zo ver schopt, ze keer op keer moet uitleggen hoe ze werk en gezin kan combineren, terwijl daar bij een man geen haan naar kraait?

Hoe komt het dat vrouwen anno 2016 nog steeds moeten opboksen tegen honderden vooroordelen? Gaat ze voluit voor haar carrière, ze zal wel een bitch zijn. Besteedt ze veel aandacht aan haar uiterlijk, dan zal het wel een slet zijn. Besteedt ze geen aandacht aan haar uiterlijk, dan is het een slons. Allemaal vooroordelen waar geen man ooit tegenaan loopt.

Maar hetzelfde geldt in de omgekeerde richting. Hoe komt het dat het in veel bedrijven nog steeds not done is voor een man om ouderschapsverlof op te nemen? Hoe komt het dat een huisman nog steeds de uitzondering op de regel is? Dat een mama sowieso bevoordeeld wordt in de strijd om de voogdij?

We kunnen alleen maar hopen dat we de maatschappij van binnenuit kunnen laten evolueren, naar een maatschappij waarbij man en vrouw gelijkwaardig zijn. Stap per stap. En dat begint al thuis. Door onze dochters op te voeden als zelfstandige, onafhankelijke vrouwen. Door onze zonen respect mee te geven voor het andere geslacht. Zodat de volgende generatie het vanzelfsprekend vindt, dat mannen én vrouwen aan de macht zijn. Dat ze evenveel verdienen. Dat ze evenveel rechten hebben.

En niet in het minste begint het door het goeie voorbeeld te geven. Als onze zonen en dochters zien dat mama ook probleemloos een kast van Ikea in elkaar kan vijzen of de vuilnis kan buiten zetten; en dat papa zijn hand er niet voor omdraait om te strijken of pampers te verversen, dan zijn we al een hele stap verder in het doorbreken van de klassieke rollenpatronen. Als ik hoor dat een man om 21h ’s avonds aan zijn vrouw vraagt “of zijn hemd voor morgen wel gestreken is”, dan verslik ik me bijna. Serieus?

Het heeft niet veel zin om allerlei feministische praat op te hangen, als we thuis niet het goeie voorbeeld kunnen geven, toch ;-).

LorePlaats een reactie

Dino’s en glitters 

Iedereen heeft er altijd de mond van vol: kinderen moeten gelijk of gelijkwaardig worden opgevoed. Toch blijkt het er in de praktijk maar al te vaak anders aan toe te gaan, jammer genoeg. Speelt een meisje met de auto’s, dan is het een stoere chick. Speelt een jongen met de barbies, dan hoor je al snel “ga je er een homo van maken misschien?!” Tot zover die gelijke opvoeding dus…

Ten eerste, is er iets mis mee dan, met homo’s? Of mijn zonen nu thuiskomen met een man of een vrouw later, zolang het een toffe(n) is zal ik er niet wakker van liggen. (De eerlijkheid gebiedt me hieraan toe te voegen dat ik misschien wel zou wakker liggen van het feit dat ze als homo een moeilijker pad voor zich hebben, omdat ze weleens met homohaat af te rekenen zouden kunnen krijgen; maar dat is naast de kwestie). 

Ten tweede, hoe kunnen we in godsnaam verwachten dat we openminded kinderen voortbrengen, als we al van in de wieg vertrekken vanuit honderden stereotypen? Blauw is voor jongens, roze is voor meisjes. Poppen, prinsessen en ballerina’s zijn voor meisjes, auto’s, ridders en voetballers voor jongens. Wijkt een kind daarvan af, dan laat de commentaar niet lang op zich wachten. Zeker bij een jongen, die moet wel homo zijn toch? Alsof elke homo van roze en prinsessen houdt. Alsof elke hetero man dol is op voetbal. 

En zelfs als we genderneutraal willen opvoeden, dan maakt de marketing het ons nog niet gemakkelijk. Stap maar eens een kinderwinkel binnen, en je ziet binnen de nano-seconde welke afdeling er voor jongens en welke voor meisjes is. En de eerste tv-reclame waarbij jongens met de poppen of barbies spelen moet ik ook nog tegenkomen. 

Mijn zoon is dol op auto’s, op voetballen en op dino’s. Maar hij houdt ook van roze en glitters. Als hij met de buurmeisjes speelt dan laat hij zich met veel plezier omtoveren in een prinses of een K3-meisje. Hij zal geen kans onbenut laten om zijn nageltjes te laten lakken, want als dat mooi is bij mama, waarom zou dat dan niet mooi zijn bij hem?

En toch… Toch krijgt hij nu soms al opmerkingen dat roze voor meisjes is. Toch verbetert hij zichzelf soms met spijt in het hart naar “geef toch maar de blauwe beker, want roze is voor meisjes he mama”. Toch haal ik de nagellak-remover boven voordat hij op kamp gaat, uit angst dat hij geplaagd zou worden. En dat vind ik jammer.

Laat hem nog maar even onbezorgd een kleine jongen zijn, die houdt van dino’s én van glitters. Die zich net zo graag in Spider-Man verkleedt als in prinses. En die net zoveel recht heeft om zijn nagels te lakken als elk ander kind, jongen of meisje. Als we onze kinderen effectief gelijk zouden opvoeden, dan zouden andere kinderen daar ook geen opmerkingen over geven, toch? 

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.