Lore – Pagina 20 – MAMoiselle Blogt

Picture perfect: niet aan mij besteed

Soms (heel soms) heb ik het gevoel alsof ik alles keihard onder controle heb, en ik gracieus alle ballen in de lucht houd. De kindjes zijn flink, alles loopt vlot op het werk, de wasmanden zijn leeg, het huis ligt er spic en span bij, ik slaag erin om drie keer in de week te gaan lopen en ik ben best tevreden met mijn spiegelbeeld. Dan loop ik even op wolkjes: Supermom at work here! Miss Perfect at your service!

Alles onder controle? Bijna …

Jammer genoeg is dat gevoel meestal van korte duur. Heel even lijkt het alsof ik alles onder controle heb. Bijna… Maar helaas spreekt de realiteit me dan al snel tegen. Dan trek ik een kast open en valt de rommel er prompt uit, als een duveltje uit een doosje. Juist, ik had snel opgeruimd en had dan maar alles in een kast gegooid… Leve de kortetermijnoplossingen!

Ik kom binnen in de berging en zie dat de droogkast nog vol was zit die moet geplooid worden. Of ik merk dat de wasmachine nog vol natte was zit. Juist, ik had die was er de dag voordien tussen de soep en de patatten in gegooid en ben die helemaal uit het oog verloren… Ondertussen ligt het wasgoed te stinken in de machine, dus laat maar lekker opnieuw draaien moeder!

Ik zit met de kindjes in de tuin en merk plots op dat hun speelgoed van gisteren buiten is blijven staan. Oeps, hun bekertjes en bordjes staan ook nog op hun picknick-tafeltje (dat verscholen staat onder de klimtoren, ter mijner verdediging). En dat onkruid moet precies ook wel dringend worden gewied…

Niet picture perfect

Ik bekijk mezelf in de spiegel en net wanneer ik denk dat mijn outfit best geslaagd is, valt mijn oog op die wenkbrauwen die dringend eens moeten geplukt worden, op mijn benen die ik beter eerst nog eens had geschoren, of op die vlek op mijn broek die ik niet had opgemerkt. Die afbladderende nagellak is vast ook niet echt fashionable, en mijn haar dat alle kanten uit springt is ook maar dubieus. (En als we dan toch bezig zijn: mijn onderbroek matcht totaal niet met mijn beha, en de rekker ervan heeft als ik eerlijk ben ook al betere tijden gekend.)

Of die keer dat ik boodschappen ging doen toen mijn oudste nog een baby was… Vlotjes boodschappen doen met een brave baby. Boodschappen en MaxiCosi met baby in de auto laden. Handtas in de auto leggen. Winkelkar wegzetten. Makkie, alles onder controle! Om dan terug aan de auto te komen en te merken dat ik per ongeluk de auto heb gesloten, en de sleutel in mijn handtas (in de auto!!) zit. Baby bleitend in de auto, moeder in paniek ernaast. Ondertussen kan ik ermee lachen, maar toen stond ik te shaken op mijn benen van de stress.

Bijna perfect: veel meer fun!

Oppervlakkig en van veraf lijkt het dus misschien wel alsof ik (soms) alles onder controle heb en ik alles zonder enige moeite weet te combineren. En soms slaag ik er dus zelfs in om dat zelfs mezelf wijs te maken. Maar niets is minder waar. Als je onder die oppervlakte kijkt, dan zie je dat deze moeder ook maar iets doet.

Perfectie en ik, wij zijn gewoon niet voor elkaar gemaakt. Geen match made in heaven. Ach ja, zolang mijn imperfecties geen levensbedreigende situaties opleveren, is er niets aan de hand, toch? Perfectie is trouwens vaak maar saai als je ’t mij vraagt. Geef mij maar ‘bijna perfect’ of ‘bijna alles onder controle’: dat staat garant voor veel meer fun! Yep, ik draag de titel ‘mevrouwtje bijna’ met trots ;-).

PS: En als ik de keuze moet maken tussen een halfuurtje in de zon zitten of de perfectie nastreven, dan is mijn keuze trouwens snel gemaakt. #sorrynotsorry

3 mei 201812 november 2018

Lore1 reactie

10 Olympische disciplines voor mama’s en papa’s

Ik probeer een paar keer per week te gaan lopen, maar dat lukt niet altijd. Werk, twee kindjes, het huishouden, je kent het wel. Maar zelfs als ik mijn looptrainingen moet skippen, doe ik nog aan sport. Wat zeg ik: sporten op Olympisch niveau! Want dat is nu eenmaal wat ouders doen, toch? Als we uitgaan van de definitie dat je aan sport doet wanneer je hartslag verhoogd is en je lichtjes zweet, dan sporten wij toch allemaal behoorlijk wat af, niet? En daarom pleit ik ervoor om volgende Olympische disciplines voor mama’s (en papa’s) in het leven te roepen:

De 100 meter ochtendrush
Je kinderen op tijd uit bed krijgen, hen aanmanen om hun ontbijt te eten in plaats van te dagdromen, proberen je geduld niet te verliezen terwijl de klok genadeloos verder tikt… Daar hoort nogal dikwijls gehijg, een verhoogde hartslag en een klein beetje (veel) zweet bij.
De worstelsessie je kind aankleden
Is dat alleen hier zo, dat mijn zoontje de zin “kom, we gaan je kleren aandoen” op één of andere manier hoort als “Spring maar vrolijk rond, draai je zoveel je kan, doe een dansje, schop met je beentjes en zit of sta vooral NIET stil”? Waardoor ik maar wat achter hem aanhol en hem uiteindelijk in een kleine houdgreep moet nemen, wil ik hem kunnen aankleden. Deze discipline komt trouwens twee keer per dag aan bod, want hem uitkleden en in zijn pyjama krijgen, levert gelijkaardige taferelen op.
De 400 meter horden je kind in de autostoel zetten
Je kind omhoog heffen, opletten dat zijn hoofdje niet tegen de deur stoot, hem in die stoel wringen, die verdomde gordels vastklikken terwijl je kind zich opspant als een plank, … Nope, dat gaat niet bepaald vanzelf!
De steeplechase trappenlopen met een baby/peuter/kleuter op de arm
Natuurlijk kunnen mijn jongens vlotjes zelf de trap op en af. Maar ’s morgens gaat het meestal vlotter als we de jongste op de arm pakken: minder tijdverlies. En ’s avonds is hij vaak doodmoe van een dag school, waardoor we ook dan weer plooien. Hop met die knietjes!
De ploegentijdrit je baby troosten
Deze ligt al eventjes achter ons, maar ik herinner me nog heel goed hoe ik kilometers heb afgelegd met een baby op mijn arm om die te kunnen troosten. De living of onze slaapkamer op en af: duizenden keren heb ik dat gedaan.
De tienkamp spelen met je kind
Achter je kind hollen, de schommel duwen, door de living dansen, samen op Pokémons jagen, voetballen of Twister spelen: je conditie vaart er wel bij.
De marathon een driftbui van je kind ondergaan
Het kan een ware uitputtingsslag zijn, om rustig en kalm te blijven en je geduld te bewaren als dat kleine schatje zich in de schoenwinkel op de grond gooit. Om de starende blikken van voorbijgangers te negeren. Om hem op één of andere manier te troosten. Uithouding: check!
Het gewichtheffen op uitstap
Op uitstap met kinderen, dat betekent een heuse volksverhuizing. En dus sleur je een volledige uitzet mee: reservekleertjes, een lekker hapje en drankje, vochtige doekjes, pampers, entertainment, … you name it. Mama of papa zal wel voor muilezel spelen!
De hink-stap-oefen je reflexen
Je kleintje dat bijna uit de zetel valt. Het glas dat vervaarlijk dicht bij de rand van de tafel staat. Je kind die tomatensoep begint te eten terwijl hij nog geen slabbetje aanheeft. Je reflexen kunnen maar beter goed getraind zijn, want er wordt meer dan eens beroep op gedaan…
De 4×100 meter estafette achter je kind hollen om het in bed te steken
Kwestie van ook ’s avonds nog wat aan je conditie te werken, en om er zeker van te zijn dat je je 10.000 stappen wel gehaald hebt die dag, maken die kindertjes het ons niet altijd gemakkelijk. Eigenlijk best lief van hen, dat ze zo bezorgd zijn om onze gezondheid dat ze ons meer laten sporten!

23 maart 201812 november 2018

Lore2 reacties

10 redenen waarom alleenstaande ouders echte superhelden zijn

Af en toe moet mijn man naar het buitenland voor het werk. Dan sta ik er een paar dagen tot een (werk)week alleen voor. En toegegeven, hoe groter de kindjes worden, hoe vlotter dat gaat. Maar toch blijven dat altijd heavy weken. En keer op keer bedenk ik me hoeveel respect ik heb voor alle vrouwen en mannen die er altijd alleen voor staan, week in week uit. Ik zou zelfs nog een stapje verder durven gaan: alleenstaande mama’s en papa’s zijn in mijn ogen echte superhelden. Want:

In hun eentje vervullen ze 1.001 rollen. De rol van mama, van papa, van kok, van poetsvrouw, van verpleegster, van boekhouder, van taxichauffeur, van tuinman: you name it. Alles komt op hun nek terecht, zonder dat ze de taken kunnen verdelen of voor een beurtrol kunnen kiezen. Heavy!
Ze staan bovendien constant zelf in voor de zorg van hun kindjes. Hier is het al eens: de ene kookt, terwijl de andere met de kindjes bezig is. Of de ene kan een uurtje langer slapen terwijl de andere al opstaat met de kabouters. Maar als single ouder is dat geen optie…
Een carrière en een gezin combineren als je er alleen voor staat, daarvoor moet je trouwens echt al acrobatische toeren uithalen. De kindjes ’s morgens op school afzetten, zelf gaan werken, er ’s avonds na school opnieuw op tijd staan, het lijkt me absoluut niet evident. Niet de luxe hebben om de ochtend- en de avondshift te verdelen waardoor je of wat vroeger kan beginnen zodat je ‘s avonds op tijd kan stoppen om ze op te halen of wat later kan beginnen zodat je ze ’s morgens nog kan wegbrengen… Doe het maar eens!
Ook financieel lijkt het me niet altijd evident. Met één loon de huishuur of lening betalen, alle vaste kosten, de schoolrekeningen, de boodschappen, … Ik kan me inbeelden dat er vaak weinig overblijft op het einde van de maand. En dat mama (of papa) zich dan maar al te vaak moet wegcijferen, om de kindjes toch alles te kunnen geven wat ze nodig hebben.
Hoe alleenstaande ouders alles trouwens gepland krijgen, daar ben ik toch serieus van onder de indruk. Als ik al het gevoel heb constant achter de feiten aan te hollen en voortdurend 10 ballen tegelijk in de lucht te moeten houden, terwijl ik het geluk heb te kunnen rekenen op een wederhelft die ook de handen uit de mouwen steekt, hoe moet het dan niet zijn als single mama of papa?!
Me-time, dat is wellicht ook een ongekend of schaars goed voor veel alleenstaande ouders. Als de kindjes ’s avonds in bed zitten, dan ligt er nog zoveel werk te wachten dat er weinig tijd overblijft voor henzelf. En als ze willen investeren in sociale contacten, dan moeten ze al meteen een babysit engageren. Waardoor het er maar al te vaak niet van komt.
En ook een off-day zit er niet in. Zelfs niet als ze ziek zijn. Want mama of papa moet altijd paraat staan, no matter what. Als ik me ziek voel, dan ben ik maar wat blij dat ik de zorg van de kindertjes even aan mijn man kan overlaten. Maar als je die optie niet hebt…
Plus, als single mama of papa moet je veel beslissingen zelf nemen, zonder even met je partner te kunnen aftoetsen. Van leuke beslissingen als wat brengt Sinterklaas tot zware opvoedingskwesties: de verantwoordelijkheid rust altijd op hun schouders.
Ook niet gemakkelijk: geen andere ouder om die onvoorwaardelijke en diepe liefde mee te delen, en om samen trots mee aan de zijlijn te denken: hé, dat hebben wij goed gedaan samen! En ook niemand om tegen te ventileren als ze het weer eens hebben uitgehangen… Natuurlijk kan je dat ook bij vrienden en familie, maar dat lijkt me toch nog iets anders dan “Wacht maar tot ik dat aan jullie papa vertel!” ;-).
Maar in hun eentje zorgen ze wel voor een warme thuis. Zetten ze hun kindjes op de eerste plaats. En geven ze het beste van zichzelf, dag in dag uit. Ze mogen ongelooflijk trots zijn op zichzelf: als dat allerliefste schatje uitgroeit tot een fantastisch kind, dan hebben ze dat enkel en alleen aan zichzelf te denken. Self five!

Je ziet het, mijn bewondering voor alleenstaande ouders is groot. R.E.S.P.E.C.T. en hoedje af.
Echt waar, let’s hear it voor alle single mama’s en papa’s. Een kus van de juf en een bank vooruit!

21 maart 201812 november 2018

LorePlaats een reactie