Lore – Pagina 10 – MAMoiselle Blogt

Lang zal ze leven

Hoera, vandaag wordt mijn mama 60 jaar! Hét moment om haar in de bloemetjes te zetten, want ik heb echt de allerbeste mama van de wereld. (Ik weet het, veel mensen beweren dat, maar in mijn geval is het gewoon echt waar! 😝)

Serieus, ik ben echt met mijn gat in de boter gevallen. Ik heb het geluk gehad te mogen opgroeien in een hele warme thuis. Mama was er altijd voor ons. Letterlijk en figuurlijk.

Ze is een aantal jaar huismama geweest en werkte daarna halftijds op de lagere school waar wij zelf zaten. Dat ze een aanwezige mama was is dus een understatement. We gingen over de middag gewoon thuis eten en na school stond mama aan de schoolpoort op ons te wachten. Een zegen vond ik dat.

Het is een voorbeeld dat ik in de mate van het mogelijke wil volgen voor mijn kinderen. Ook al moet ik me soms in 37 bochten wringen om alles gecombineerd te krijgen en al betekent het dat ik vaak ’s avonds nog zit te werken, ik probeer zo vaak als het kan aan de schoolpoort te staan en er gewoon te zíjn. Omdat ik uit ondervinding weet wat voor een ongelooflijke luxe dat is als kind.

Maar ook figuurlijk was ze er altijd. Om ons te steunen, aan te moedigen en te motiveren. Om naar ons te luisteren. Om ons te troosten. Om ons te laten lachen. Om te zorgen dat er vers eten op tafel stond en dat er propere kleren in de kast lagen. You name it, mama deed het.

Zonder te overdrijven, mijn mama is altijd één van mijn beste vriendinnen geweest. En dan het soort aan wie je alles kwijt kunt. Ja, echt, alles. Taboes hebben nooit bestaan tussen ons.

Toen ik een serieuze relatie kreeg en vertelde dat ik aan de pil wou, ging mama met mij naar de huisarts. Simpel. En toen ze hoorde dat mijn toenmalig lief regelmatig op mijn kot bleef slapen, vroeg ze zich alleen maar af of we dan wel warm genoeg hadden, en zorgde ze voor een tweede donsdeken.

Onlangs hoorde ik jongeren van 17-18 jaar over de relatie met hun ouders praten in het programma “100 dagen”, en over hoeveel taboes er nog bestaan, de dag van vandaag. Ik viel bijna achterover. Ouders die alleen maar zorgen voor druk en stress, mentale issues waarover niet gepraat kan worden, … Het deed me nog eens extra beseffen dat niet iedereen het geluk heeft om open-minded ouders te hebben.

Ook vandaag nog vertel ik zowat alles aan mama. De grote én de kleine dingen in mijn leven. Als er iets gebeurt denk ik vaak spontaan “Dat moet ik aan mama vertellen!” We hangen dan ook regelmatig aan telefoon of sturen elkaar whatsappjes – want jammer genoeg wonen we nu net iets te ver om zomaar eventjes snel binnen te springen.

We gaan graag samen op stap. Een tripje naar Barcelona of Madrid, samen naar een musical, gaan shoppen of op een terrasje naar mensen kijken: yes please! Nu ik zelf kindjes heb worden die momenten schaarser, maar dan gaan we gewoon allemaal samen op stap. Een weekendje naar zee of samen op reis naar de Provence, het is telkens weer genieten voor alle partijen.

Ook als het over mijn kindjes gaat is ze al vanaf het prille begin mijn informatiebron bij uitstek. Hoe pak ik dit het beste aan, moet ik daarmee naar de dokter, en hoe krijg ik die spaghettivlekken het best uit hun kleertjes? Oma weet altijd raad 🙂

En het valt me regelmatig op dat ik in de opvoeding dezelfde normen en waarden nastreef als mama. Streng maar rechtvaardig. Grenzen stellen, maar met ruimte voor open communicatie. En bovenal, elkaar graag zien. Ik kan alleen maar hopen dat mijn kindjes even hard het gevoel hebben dat ze in een warme thuis kunnen opgroeien, dat ze even hard aanvoelen dat ik er altijd zal zijn voor hen als ik het zelf heb mogen ervaren bij mijn mama.

Mama staat ons natuurlijk niet alleen bij met raad maar ook met daad. Opvang in de vakantie of als de kindjes ziek zijn: de oma’s staan paraat.

Bestaat er eigenlijk iets mooiers dan de wonderschone liefde tussen je mama en je kinderen te zien? Prachtig vind ik dat, om te zien hoe mijn kindjes zich vol enthousiasme in de warme armen van oma storten zodra ze haar zien. Taferelen om te koesteren.

Gelukkige verjaardag mama. Op naar de volgende 60 jaar? ❤

24 januari 202010 februari 2020

Lore1 reactie

Band of brothers

Broers (en zussen), dat blijft toch iets aparts. Niemand die zo goed een ander kan jennen, de kast kan opjagen of het bloed onder de nagels vandaan kan halen als diens broer of zus. Enfin, dat is hier thuis toch alleszins het geval.

De ene doet zijn mond nog maar open om iets te zeggen, en de ander heeft al een weerwoord klaar. Alles, werkelijk alles, is voer voor een hoogdravende of verhitte discussie. Dan menen ze allebei dat ze het toch net iets beter weten dan de ander, en willen ze dat duidelijk kenbaar maken ook. Doodmoe word ik ervan.

Dat gedoe begint eigenlijk al zodra er sprake is van een broertje of zusje: de jaloerse gevoelens steken de kop op, en de komst van een broer of zus is hét signaal om wat extra aandacht op te eisen van mama en papa. Als dat broertje of zusje dan een beetje groter wordt, dan kunnen de eerste ruzies beginnen. Heeft die kleine sloeber een speeltje vast, dan is dat uiteraard nét het speeltje dat de ander ‘toevallig’ ook net wou, met het nodige duw- en trekwerk en een hoop geblèr tot gevolg.

En wanneer die kleine sloebertjes groter worden, evolueren de ruzies mee. In het geval van onze Peppi en Kokki wil dat zeggen dat het er ondertussen behoorlijk verbaal aan toegaat. Als het echt tegenzit kan er al eens een heuse vechtpartij ontstaan, maar meestal blijft het bij verbale steekspelletjes. Ik ben nog dagelijks verwonderd waarover een mens zoal kan discussiëren. Over veel, zo blijkt. Zucht.

Nu ja, als ik heel eerlijk ben, dan moet ik toegeven dat het er vroeger tussen mijn broer en mij wellicht niet veel beter aan toeging. Niets van elkaar kunnen verdragen, elkaar op stang jagen en ruzie krijgen konden we als de beste. Gelukkig is het helemaal goed gekomen tussen ons. Bovendien maakten we natuurlijk niet de hele tijd ruzie: als het erop aan kwam stonden we altijd voor elkaar klaar.

Want dat is nu het speciale aan broers en zussen: ook al kan je elkaars gezicht met momenten niet zíen, tegelijk is er een speciale onvoorwaardelijke liefde. En daar als mama getuige van mogen zijn is zowat het mooiste wat er is.

Zo gingen we een paar weken geleden langs bij Sinterklaas in een speelgoedwinkel. Toen onze jongens aan de beurt waren, sloegen de zenuwen toch een beetje toe (de helden 😉 ). En dus zochten ze onmiddellijk steun bij elkaar door simultaan elkaars handje vast te grijpen. Smelt. Hetzelfde zag ik al gebeuren bij kampjes waar ze niemand kenden. Dat automatisme van steun bij elkaar vinden, is er iets mooiers dan dat? Mijn mamahartje wordt er helemaal warm van.

Ik hoorde de jongste onlangs met een spijtig stemmetje zeggen “Toch jammer dat jij nu in een ander gebouw zit hé, nu kunnen we niet meer met elkaar spelen over de middag!” Heerlijk om te horen.

En de oudste kreeg eens een Hatchimals tweeling cadeau. Het eerste wat hij deed was beslissen welke hij de mooiste vond, zodat hij wist welke hij dan aan zijn broer kon geven (wat eigenlijk helemaal de bedoeling niet was). Ik was stomverbaasd over die vanzelfsprekendheid om te delen.

Vorige week nog bedachten de jongens hun eigen challenge die ze wekelijks zouden houden. Met één of ander werpspelletje konden ze punten verdienen, en die punten konden ze dan inwisselen door spulletjes bij elkaar te gaan ‘kopen’. Dan gingen ze bij elkaar op de kamer gaan onderhandelen: ‘die knuffel, en die mag ik dan een week houden’ of ‘dat boek, voor altijd’. Zo belandden er een paar van Leons lievelingsboeken op de kamer van Louis, waarna Leon uitlegde: “Ik vind die boeken zó mooi, dat ik wil dat hij daar ook van kan genieten!” Smelt …

Dus nee, uiteraard is het niet allemaal kommer en kwel tussen broertjes. Al dat geruzie en gehakketak is op slag vergeten als ik weer eens getuige mag zijn van hun ijzersterke band. Mijn hart heeft al meer dan eens op ontploffen gestaan!

11 december 2019

LorePlaats een reactie

Onze 6 boekentips voor jonge lezers

Joepie, de boekenbeurs in Antwerpen is weer van start gegaan! Als boekenwurm telkens weer een hoogdag (’t is te zeggen, ‘hoogweek’) voor mij. En sinds vorig jaar geldt dat ook voor mijn oudste zoontje. Deze week trekken wij met ons tweetjes dus opnieuw richting Antwerpen om een hele dag te gaan snuffelen en snuisteren tussen al die boeken. Heerlijk!

Er zijn natuurlijk behoorlijk veel boeken (understatement), dus … zie je door de bomen het bos niet meer? Ben je op zoek naar leestips voor je eigen kleine boekenwurm, of wil je je zoontje of dochtertje net aan het lezen krijgen?

Wij zetten alvast onze favorietjes op een rij – om zelf te laten lezen, om voor te lezen of om gewoon gezellig samen te lezen en elkaar af te wisselen!

Geronimo Stilton

Met stip op nummer 1 staat Geronimo Stilton: die boeken worden hier zonder overdrijven in één ruk uitgelezen. Dan ga ik ’s avonds toevallig eens naar boven, en zie ik dat er eentje stiekem nog zit te lezen naast zijn nachtlampje 😉 En als de boeken uit zijn, worden ze gewoon nog eens gelezen, en nog eens …

Geronimo is een muis met een krantenuitgeverij, die uiteraard heel wat avonturen beleeft. De boeken staan garant voor spannende verhalen, maar zijn ook visueel heel aantrekkelijk: er staan mooie tekeningen in, en in de tekst worden verschillende lettertypes en kleurtjes gebruikt.

De reeks Fantasia is hier een schot in de roos, maar ook de herwerkte klassiekers zoals ‘De tovenaar van Oz’, ‘Moby Dick’ en ‘Twintigduizend mijlen onder zee’ vielen erg in de smaak. En de reeks ‘Reis door de tijd’ staat nog op het verlanglijstje. Om maar te zeggen, er is een uitgebreide collectie boeken van Geronimo, en voor elk wat wils.
Jommeke (Jef Nys)

Jommeke staat eigenlijk op een gedeelde eerste plaats met Geronimo. Wie kent onze blonde vriend Jommeke niet? Afgelopen zomer ontdekte Leon de strips tijdens een kampje, en sindsdien is hij helemaal verkocht.

Het zijn misschien geen boeken pur sang, maar lezen is lezen nietwaar, en hier worden ze met véél plezier gelezen en herlezen. Zodra we een iets langere autorit voor de boeg hebben, neemt Leon een stapeltje strips mee in de auto. En natuurlijk werden er al strategisch Jommekes toegevoegd aan de brief voor de Sint 😉.
De waanzinnige boomhut (Andy Griffiths & Terry Denton)

Een geweldige boekenreeks: de Waanzinnige Boomhut. In elk nieuw boek worden er 13 nieuwe verdiepingen bijgebouwd in de boomhut.

En of die boomhut waanzinnig is: met een bowlingbaan, een machine die snoepjes in je mond schiet als je honger hebt, een zwembad en een geheim laboratorium, waar Andy en Terry de dolste avonturen beleven. Fantastisch toch om de fantasie van kinderen te prikkelen?

Ook deze reeks is visueel heel aantrekkelijk, waarbij tekst en tekeningen elkaar afwisselen.
De Boeboeks (Marc de Bel)

Toegegeven, ik durf Leon al eens een klein beetje te pushen om boeken te proberen die vroeger tot mijn favorieten behoorden. Maar dat durft dan ook al eens succesvol te zijn, zoals bijvoorbeeld bij Marc de Bel, die toch één van mijn helden was als kind.

Zo ging Leon helemaal overstag voor de Boeboeks-reeks van Marc de Bel, een reeks over vreemde, kleine wezentjes die spannende avonturen beleven.

Kleine tip: via de site van mooimakers kan je het boek ‘De wraak van ridder Piepus’ gratis bestellen. In dat verhaal worden kinderen al lezend bewust gemaakt van de gevolgen van vervuiling, maar daarnaast is het gewoon ook een leuk en grappig verhaal.
Pech onderweg (Jozua Douglas & Tosca Menten)

Dit boek kreeg Leon cadeau voor zijn verjaardag, en het bleek een leuke ontdekking te zijn. Het gaat om een verzameling korte verhalen, en Leon zat er met momenten bij te gieren van het lachen. Zo reist een teletijdmachine onbedoeld naar de tijd van de dino’s waarbij die ten prooi valt aan een T-rex en neemt Floor deel aan de vlieg-naar-de-maan-finale voor kinderen.

Knotsgekke avonturen vol humor, daarmee scoor je natuurlijk bij kinderen.
Floddertje (Annie M.G. Schmidt)

Nog eentje dat ik misschien een klein beetje heb opgedrongen 😉. In de bib stonden de jongens niet te springen om dit boek mee te nemen, maar ik deed het toch. En na een paar bladzijden waren ze allebei al helemaal fan van het meisje dat zich altijd en overal vies en vuil weet te maken.

Floddertje die per ongeluk haar hele straat onder het badschuim heeft bedolven, het zorgde echt voor de slappe lach hier. En ondertussen kan Leon het dus ook zelf lezen en dat vindt-ie zalig!

Heb je zelf nog boekentips voor ons? Laat het ons dan zeker weten, dan kunnen we op de Boekenbeurs meteen op zoek!

Veel leesplezier alvast!

29 oktober 2019

Lore