Tag: mama

En het werd zomer

Vakantie is…

… Met de voetjes in het zand zitten. Of het nu in de zandbak in de tuin is, op een speelpleintje in de buurt of op een zonnig strand, zand zorgt altijd voor een instant zomergevoel. Het plakt ook, en het kruipt overal tussen, maar we focussen op dat zomergevoel 😉

… Op reis vertrekken, op een zaterdag in juli. De auto volgeladen, niet alleen met bagage maar ook met een verrassingskoffertje om de zonen bezig te houden, en een complete collectie Studio100-cd’s. En dan 9 uur moeten rijden in plaats van de verwachte 4 uur. Met een peuter op de achterbank die net heeft overgegeven. En dus op de pechstrook van de autosnelweg je kind staan omkleden. Dat instant zomergevoel was hier niet meteen van toepassing, dat spreekt.

… IJsjes eten, veel ijsjes. Of frietjes. Ja, tijdens de vakantie versoepelen we onze anders vrij strenge eetgewoontes voor de kindjes. Al wil ik toch even meegeven aan horeca-uitbaters: een kindermenu hoeft zich heus niet altijd te beperken tot kippennuggets met frietjes en een ijsje toe… 😉

… Flexibiliteit in het algemeen. We zijn niet alleen losser op het vlak van eten, maar ook op het vlak van dutjes bijvoorbeeld. Een keertje slapen onderweg in de auto of in de buggy kan echt geen kwaad. De dag erna lassen we dan wel een rustige dag in met tijd voor een extra lange dut. De oudste mag al eens wat langer opblijven. Of wat meer naar televisie kijken. Lossere regels dus.

… Zwemmen. Beremans heeft er zijn eerste zwempartijtjes opzitten, in het openluchtzwembad in de buurt. En in Center Parcs. En in het zwembadje in onze tuin. Spetteren in het water, dat vinden de broertjes leuk. En wildwaterbanen of glijbanen, pret verzekerd.

… Taart eten. En cupcakes bakken en versieren. Want er moeten 2 verjaardagen gevierd worden. Daar horen natuurlijk ook cadeautjes bij. En omdat we al zoveel speelgoed hebben, en ik voor de jongste al helemaal geen inspiratie meer heb, wordt er morgen een schommel in onze tuin geïnstalleerd, met glijbaan en klimtouw en een piraten-telescoop en -stuurwiel, alles erop en eraan. Een pimped out chromed out schommel zeg maar. Dus binnenkort is vakantie ook schommel- en glijbaanpret!

… Niet weten waar gekropen van de hitte. Om twee weken later onder een fleece-dekentje naar een film te kijken, omdat het al de hele dag regent. Het blijft België natuurlijk.

… Naar de Gentse Feesten gaan. Voor het eerst in 4 jaar, moet ik tot mijn schande vaststellen. Tja, twee van de afgelopen drie jaar was ik hoogzwanger, dat lijkt me wel een goed excuus te zijn.

… Geen bal op tv. Waardoor ik ’s avonds een boek lees. Of buiten zit, met een lekker drankje erbij, gezellig te keuvelen met de echtgenoot. Geen bal op tv is zo slecht nog niet eigenlijk 🙂

… Teenslippers dragen, en zomerse, luchtige jumpsuits. Geen hemden moeten strijken, want de man loopt hele dagen in een T-shirt rond in plaats van in het obligate hemd.

… Uitstapjes doen, en tijd voor het gezin. Twee volle weken tijd met ons viertjes, heerlijk. Pairi Daiza, Plopsaland, een speelplein in de buurt, het zwembad, het tuincentrum (ik vermoed dat onze jongens groene vingers zullen hebben, want ze vinden het dus geweldig tof om tussen de plantjes te lopen), gaan fietsen, … Zo vliegen de dagen voorbij. Gemakkelijk entertainment, noem ik het ook wel eens.

… Gewoon thuisblijven. Niet alleen uitstapjes staan op het programma, er zijn ook dagen waarop we in de tuin spelen. Of binnen schilderen, of boetseren, of gezelschapsspelletjes spelen. Het moet niet altijd spectaculair zijn om leuk te zijn.

… Buiten eten. Wat is er zaliger dan op het terras onder de parasol te zitten eten, en te genieten van onze eigen tuin. Bijkomend voordeel: de kruimeltjes onder tafel worden opgesmikkeld door de vogeltjes in plaats van door de stofzuiger. Vogeltjes blij, wij blij.

… Een ingewikkelde vakantieregeling opstellen, dag per dag. Oma’s en bonnie’s, crèche, mama in verlof, papa in verlof, allemaal samen in verlof, zomerkampjes. Het is bijna hogere wiskunde om de hele vakantie te coveren, en om genoeg afwisseling te voorzien zodat de verveling niet meteen toeslaat. En al ben ik niet echt wiskundig aangelegd, de ingewikkelde vakantieplanning is er, en voorlopig zonder hiaten.

… Vermoeiend. Het kan contradictorisch klinken, maar andere ouders met kleine kindjes zullen het vast beamen: drie weken verlof met twee kleine spookjes is behoorlijk vermoeiend. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat ter beschikking staan, entertainen, moeilijke vragen beantwoorden, het huishouden beredderen, leuke activiteiten bedenken, je zou er op den duur minstens even moe van worden als van gaan werken 🙂

LorePlaats een reactie

De rol van mijn leven 

Zondag is het drie jaar geleden dat mijn oudste zoon werd geboren en ik voor het eerst mama werd. Ik wist het toen nog niet, maar de rol van mama zou de rol van mijn leven worden. Ik had er al verschillende op mijn conto staan, de rol van dochter, zus, vriendin, lief,  vrouw, collega, … Die van mama was nieuw voor me.

Het werd een weg van vallen en opstaan. Van twijfels en onzekerheden. Ik heb een paar keer gedacht “waar ben ik aan begonnen”. Maar gaandeweg bleek de rol van mama me op het lijf geschreven. Ik weet best dat ik nog veel zal vallen, maar ook dat ik nog vaker zal opstaan. Ik weet dat er nog veel twijfels en onzekerheden zullen komen, maar ik weet nu ook dat die er gewoon bij horen. En dat die ook weer verdwijnen.

Mama zijn, het is het leukste wat me is overkomen. En tegelijk ook het moeilijkste, het zwaarste, het meest vermoeiende. Het meest uitdagende , het meest allesomvattende. Alles tegelijk. Ik haal er de grootste voldoening uit. Het is een rol die ik elke seconde van de dag vervul, wat ik verder ook aan het doen ben.

Ja, ik mis het soms om heerlijk te kunnen uitslapen in het weekend. Om (veel) tijd voor mezelf te hebben. Ja, ik moet opofferingen maken, er blijft minder tijd over voor mijn man of voor vriendinnen. Geen exotische verre reis dit jaar, maar een korte reis naar een dierenpark en subtropisch zwemparadijs in Normandië, volledig in functie van de kindjes. Ons huis ligt altijd vol speelgoed, om over die blijvende stroom aan brood- en koekjeskruimels nog te zwijgen. Mijn ambities zijn bijgesteld – maar eerlijk gezegd vind ik “zorgen voor het geluk van mijn twee kinderen” een behoorlijk ambitieuze uitdaging. Mama zijn is momenteel de belangrijkste rol in mijn leven (en ik heb een licht vermoeden dat dit levenslang zo zal zijn), en dus pas ik mijn leven aan in functie daarvan.

De liefde van mijn kinderen. De liefde voor mijn kinderen. De trots als ik naar hen kijk. Het onwezenlijke gevoel dat wij hen hebben voortgebracht – we hebben onszelf overtroffen :-). Meer heb ik niet nodig om die opofferingen met plezier te maken. Die lachende gezichtjes, die warme knuffels, die uitspraken als “mama is mijn beste vriend”, ’s avonds laat nog eens naar die slapende lijfjes gaan kijken, niets kan daar tegenop. Na drie jaar kan ik zeggen dat ik mijn weg heb gevonden en me goed voel in mijn rol als mama. Zonder mezelf er volledig in te verliezen, want uiteindelijk ben ik natuurlijk ook nog steeds een individu, een vrouw, een dochter, een vriendin en al de rest.

Een week voor de derde verjaardag van mijn oudste, kregen mijn kinderen ook een nieuwe rol toebedeeld. Die van grote neef. En ik werd meteen voor het eerst tante, en voor de tweede keer meter. Spannend was het, die laatste dagen mee aftellen en 100 keer per dag mijn gsm checken om te zien of het al zover was (die brave meid heeft wel flink gewacht tot we terug waren van reis, zoals we haar hadden gevraagd!). Magisch was het, om haar voor het eerst te zien. En om broer en schoonzus als papa en mama te zien. En nostalgisch, ongelooflijk nostalgisch, dat was het ook. Om nauwelijks een jaar na mijn tweede verblijf op de materniteit terug te zijn, verwonderd te zijn over een nieuw mini-mensje op de wereld. Een beetje weemoedig ook wel, dat die periode voorbij is. Maar dankzij mijn nieuwbakken nichtje mag ik het allemaal nog eens van nabij meemaken – hoera!

LorePlaats een reactie

Mommy knows best

We zijn met onze jongste alweer een hele tijd in een sukkelstraatje beland. Het begon met een zware keelontsteking en een beginnende oorontsteking. Maar toen de antibiotica-kuur was uitgenomen, bleef hij ’s nachts vaak wakker worden en huilen.

Terug naar de dokter dus, in de vrees dat zijn oortjes hem nog last bezorgden. Dat bleek niet het geval te zijn, waarschijnlijk had hij last van verschillende tandjes die zaten te duwen. En hij zat ook op een leeftijd waarop kindjes wel eens kuren durven te vertonen, wellicht liet hij het hem welgevallen dat mama of papa hem in slaap wiegde toen hij ’s nachts ziek en met pijn wakker werd en wou hij dat nu ook.

De dagen en weken gingen voorbij, en de nachtelijke kuren bleven aanhouden. Verschillende keren stonden we bij de dokter, en telkens werd er verwezen naar tandjes, verlatingsangst, of andere vage symptomen. Uiteindelijk kwamen er inderdaad tandjes, en wel 4 op een week tijd. Maar of hij daar nu effectief zoveel weken last van heeft gehad; ik heb er mijn twijfels bij. Want ook toen de tandjes waren doorgekomen verbeterde het niet. Ik voelde aan mijn kleine teen dat er iets scheelde.

Mijn zonnetje in huis veranderde soms in een donderwolkje, want echt uitgeslapen was hij natuurlijk niet. Toen hij maandag alweer anderhalf uur in zijn bedje lag te huilen, zelfs met pijnstilling, was de maat vol. Ik was moe, ik was het gehuil moe, maar ik was het vooral moe om me machteloos te voelen en mijn mannetje niet te kunnen helpen. Ik was het moe om telkens weer zo’n dubbel gevoel te hebben: enerzijds uit alle macht willen genieten van mijn kleintje, mijn laatste baby, en anderzijds mezelf betrappen op het feit dat ik soms aftel naar zijn eerste verjaardag, omdat de zwaarste maanden dan hopelijk achter de rug zijn…

En dus trok ik naar de spoeddienst. Vastbesloten om me deze keer niet met een kluitje in het riet te laten wegsturen. Gelukkig werd ik serieus genomen, ook al vond de kleine man het wel een leuk avontuur daar in het ziekenhuis en was hij een en al lach – je zal het nooit anders zien natuurlijk. De pediater volgde mijn idee: tandjes, verlatingsangst, het kan allemaal op deze leeftijd, maar het is vooral een gemakkelijke diagnose als er niet meteen iets anders wordt gevonden. We moesten eerst uitsluiten dat er iets anders aan de hand is.

Dus gingen zoonlief en mama gisteren “op hotel” in het ziekenhuis. Zoonlief werd binnenstebuiten gekeerd en aan allerlei onderzoeken onderworpen. Zijn bloed en urine werden gecheckt, er werd een echo van zijn buik genomen, en er werd een ph-metrie gedaan om de zuurtegraad in zijn slokdarm te meten om reflux op te sporen.  Op de resultaten van allergietesten is het nog even wachten, maar de echo van zijn buikje was alvast goed en er werden geen infecties gevonden. Uit de ph-metrie kwam er echter zware verborgen reflux naar voor. Terug aan de medicatie dus, want die hadden we een hele poos geleden afgebouwd. Stom misschien dat we zelf niet zover hadden gedacht, gezien zijn verleden, maar hij gedroeg zich helemaal anders dan een paar maanden geleden. Hij was niet meer continu aan het slikken, overstrekte zich niet meer, en dus legden we de link niet meteen.

Toen ik de diagnose hoorde, was ik opgelucht. Ik zou bijna durven zeggen blij zelfs. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk ben ik niet blij dat mijn zoon nog steeds reflux heeft. Maar ik ben wel blij dat ik hem nu kan helpen, en niet meer machteloos moet toekijken hoe hij “ergens” last van heeft. Blij dat mijn moedergevoel me niet heeft bedrogen, en ervoor gezorgd heeft dat ik terecht aan de alarmbel heb getrokken. Blij omdat mijn twijfels ongegrond bleken. Want ja, op den duur ga je twijfelen aan jezelf. Dramatiseren we de situatie? Zijn het misschien effectief tandjes waar hij enorm veel last van heeft? Vergelijken we te veel met grote broer die een goeie slaper is? Zwart op wit zien staan dat er echt iets scheelt is dus een opluchting. Ik ben geen overbezorgde mama, mijn gevoel zat juist, en ik moet niet langer machteloos aan de zijlijn staan toekijken.

Als ik één goeie raad mag geven aan kersverse en minder kersverse mama’s: volg je gevoel. Want mama weet het écht altijd beter. Dat is bij deze nog eens bewezen.

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.