Tag: Corona

Saudade

Ik probeer er het beste van te maken. En soms lukt dat ook, dan geniet ik van gezellige, knusse winteravonden thuis en van de rust. Maar op andere momenten huilt mijn hart. Om wat was en wat hopelijk ooit weer zal zijn. Heimwee naar een tijd die hopelijk ooit terugkomt. De Portugezen hebben er een mooi woord voor: saudade.

Dan zie ik beelden van hoe kerst er écht hoort uit te zien, en dan moet ik toch even slikken. Ik zou zo graag gezellig aan tafel kunnen zitten als vanouds, omringd door familie en warmte.

Dan bedenk ik mij hoe lang het al geleden is dat ik mijn vrienden nog heb gezien. Ik mis het om samen eentje te drinken, om te lachen tot de tranen over onze wangen rollen, om honderduit te praten en te vertellen, om te dansen tot onze voeten pijn doen.

Dan hoor ik een liedje op de radio en voel ik een steekje in mijn hart omdat ik “knaldrang” ervaar maar er nergens mee terecht kan – behalve door een halfslachtig dansje in de living te placeren.

Dan zie ik foto’s of filmpjes van waanzinnig mooie plekken op de wereld, en dan mis ik het om te kunnen plannen en dromen. Oh wat mis ik het idee dat de wereld aan onze voeten ligt en dat we kunnen gaan en staan waar we willen.

Dan zijn we het beu om binnen te zitten, maar zuchten de kinderen “toch niet weer gaan wandelen?!” En dan wil ik uitbreken, eropuit kunnen trekken zoals voorheen.

Dan is er weer die afstand. Altijd weer die afstand. Hoe kan ik iemand nu troosten van op anderhalve meter? En dan breekt mijn hart, omdat ik er niet kan zijn op de manier waarop ik dat zou willen. 

Dan heb ik weer iemand nauwelijks herkend, zo achter dat mondmasker. En dan mis ik het om iemand écht te zien. Om mensen te zien glimlachen. Oh wat mis ik die big smiles!

Dan krijg ik het even benauwd, omdat we voortdurend op elkaars lip zitten. En dan snak ik naar wat ruimte, naar een moment voor mezelf. Want evident is het niet, dag in dag uit op elkaars gezicht kijken. Soms zou een ander gezicht ook weleens leuk zijn. Of eens simpelweg geen gezicht, en alleen me, myself and I rond me heen. Maar die momenten zijn heel schaars tegenwoordig.

Dan bedenk ik me dat ik de postbode vaker heb gezien dan mijn familie, mijn vrienden, mijn collega’s – dan eender wie. En dan wringt dat. Hoe zou dat nu niet kunnen wringen?

Dan maken we plannen die op het laatste nippertje in het water vallen omdat de maatregelen weer maar eens zijn veranderd. En dan zie ik nog maar eens die ontgoochelde snoetjes. En ik snap dan wel waarom, maar leuk is het niet. Waar is de tijd dat alleen regen of ziekte (in eigen gelederen) spelbreker kon zijn als je plannen maakte?

En natuurlijk zijn er ergere dingen in het leven. Er zijn mensen die ziek zijn, die iemand moeten missen, die hun werk verliezen. Er zijn mensen die twee oorlogen hebben meegemaakt. Dus ik wil niet klagen – maar ik kan niet ontkennen dat het er is, dat gemis. En dat is oké.

Maar we moeten verder. Nog even volhouden. Ik denk alvast aan wat er op ons ligt te wachten. Dan spring ik iedereen in de armen. Dan knuffelen we tot we erbij neervallen. We pakken elkaar vast om nooit meer los te laten. We dansen tot de zon opkomt, we lachen en we gieren, we eten en we drinken, we reizen en we dromen. SAMEN.

Maar eerst moeten we nog even volhouden …

Lore2 reacties

20 dingen die we begin 2020 nooit hadden kunnen voorspellen

Wat. Een. Jaar. Dat is zowat het enige wat ik kan bedenken als ik terugkijk op het afgelopen jaar. Of: wat een k*k-jaar. Dat ook wel. Het voelt nog altijd een beetje surreëel allemaal. Serieus, had ik in januari een blik in de toekomst kunnen werpen, het had me complete science fiction geleken. Echt, wie had al deze dingen kunnen voorspellen?

Wie had kunnen voorspellen …

  1. Dat homewear dé fashion trend van het jaar zou worden.
  2. Dat het een ‘trend’ zou zijn om een kapsel met uitgroei te hebben. Of noemen ze dat tegenwoordig een ombre?
  3. Dat we massaal zelf haar zouden beginnen te knippen, en er dus opvallend veel bloempotkapsels en scheef geknipte frou’s zouden gesignaleerd worden.
  4. Dat het gênanter zou zijn om in het openbaar te hoesten dan een scheetje te laten.
  5. Dat het woord ‘bubbels’ zo’n negatieve bijklank zou krijgen.
  6. Dat het überhaupt mogelijk zou zijn om wekenlang van thuis te werken mét kinderen. En dat mensen dat ook effectief zouden overleven (toegegeven, nipt weliswaar). Mind blowing!
  7. Dat geen kat raar zou opkijken als er tijdens een online meeting met collega’s een kind in onderbroek of pyjama door het beeld komt gewandeld. Of wanneer je tijdens een belangrijke call een kind op het toilet hoort roepen ‘Ik heb gedaaaaaaaan’.
  8. Dat onze kinderen zouden verlangen naar de dag dat de scholen terug opengingen. Of dat ze zouden zuchten: “seg, ze gaan die vakantie nu toch niet wéér verlengen zeker!”
  9. Dat skyperitieven een algemeen gekend fenomeen zou zijn.
  10. Dat er een compleet nieuwe woordenschat zou bestaan. Oké, er komen elk jaar wel een paar nieuwe woorden bij, maar wie had kunnen voorspellen dat ons woordenboek dit jaar zó rijkelijk zou worden aangevuld met woorden als ‘knuffelcontact’, ‘anderhalvemetersamenleving’ (levert volgens mij best veel punten op bij Scrabble!), zelfquarantaine, lockdown …?
  11. Dat de verkoop van de vuurkorven en -schalen zou boomen.
  12. Dat wandelen dé nationale sport zou worden.
  13. Dat zelfs de grootste sport-hater zou beginnen te joggen of fietsen. Alles om toch maar even buiten te komen!
  14. Dat we de postbode vaker zouden zien dan onze familie. En onze vrienden. En onze collega’s. Dan eender wie buiten ons gezin dus eigenlijk.
  15. Dat België de wereldpers zou halen met het nieuws dat er buiten je gezin maar één iemand je toilet mag gebruiken.
  16. Dat er massaal toiletpapier zou gehamsterd worden.
  17. Dat mondmaskers niet alleen iets zouden zijn voor Japanse toeristen. En dat er een markt zou zijn voor mondmaskers met leuke kleuren, tekeningen en opschriften.
  18. Dat het verdacht zou zijn om een grote hoeveelheid pizza’s te bestellen.
  19. Dat we Kerst en Nieuw alleen met ons gezin zouden kunnen vieren.
  20. Dat we het best wel ironisch zouden vinden om terug te denken aan hoe enthousiast we op Oudejaarsavond aftelden om aan 2020 te beginnen.

LorePlaats een reactie

15 vaststellingen na bijna 6 weken ‘in ons kot’

Het is ondertussen al bijna 6 weken dat we ‘in ons kot’ zitten. En in die weken is er ons toch één en ander opgevallen. Een paar vaststellingen:

  1. De kinderen hebben de hele dag door honger. Behalve als het etenstijd is, dan is die honger op miraculeuze wijze verdwenen, om een halfuur later toch weer op te duiken.
  2. De vaatwasser draait overuren. Het lijkt wel alsof dat ding de hele dag door moet staan draaien willen we de constante stroom aan vaat de baas kunnen.
  3. De ketchup-voorraad ging er nog nooit zo snel doorheen als nu. (Het zou eventueel kunnen dat dat ook geldt voor de wijnvoorraad, maar sssst, dat heb je niet van mij!)
  4. Het is nu wel heel duidelijk dat de quote ‘Schoonmaken met kinderen in huis is hetzelfde als je tanden poetsen terwijl je koekjes eet” echt 100% klopt. ECHT! Dweilen met de kraan open, dat is het.
  5. Ik blijk een strenge juf te zijn. Om niet te zeggen dat er eigenlijk geen juf aan mij verloren is gegaan. Meer uitleg moet ik daar niet aan geven. Of toch, om dan het beetje juf dat ik in mij heb naar boven te halen: Maak een zin waarin je de woorden ‘gebrek’ en ‘geduld’ correct gebruikt. Duidelijk? 🤪
  6. Normaal moeten de laatste paaseitjes nog snel worden opgegeten voordat Sinterklaas in het land is. Ik voorspel dat dat niet het geval zal zijn dit jaar, die voorraad slinkt precies rapper dan anders. Ik denk dat dat puur ligt aan het feit dat de paashaas niet bij de oma’s en opa’s kon langskomen. (Nee, niet omdat we meer chocolade eten, ben je gek. Je hebt zelf te veel chocolade gegeten!)
  7. Ik heb geen idee meer welke dag het vandaag is. Alle dagen lijken op elkaar en de ene week vloeit over in de andere zonder dat ik er nog een idee van heb.
  8. Ik trok nog nooit met zoveel plezier mijn loopschoenen aan. Echt, geen betere motivatie om te gaan lopen dan nu. Je mag BUITEN! En dat kan zelfs ZONDER KINDEREN! Marathon, here I come! (Bij wijze van spreken, voordat er hier verwachtingen worden gecreëerd 🙈)
  9. Ik ben sowieso fan van mooi weer, maar ik ben echt nog nóóit zo oprecht blij geweest met het zonnetje en het mooie weer als nu. Ik mag er niet aan denken dat het de voorbije weken hele dagen had geregend en gestormd – pure horror!
  10. Er zijn dagen waarop ik het allemaal niet meer zie. Dagen waarop ik stijf sta van de frustraties en stress, en waarop dat looptochtje pure noodzaak is om me toch even af te reageren. Dagen waarop ik baal als een stekker, omdat er geen leuke dingen zijn om naar uit te kijken. Omdat we geen perspectief hebben. Hoe lang moeten we nog in onze kot blijven? Wanneer mogen de kids weer naar school? Wanneer kunnen we weer leuke uitstapjes doen? Wanneer kunnen we weer op reis?
  11. En er zijn dagen waarop we er gewoon het beste van maken. Waarop we relativeren – we zijn tenslotte gezond, we hebben werk, … Dagen waarop we leuke dingen proberen in te plannen en ons optrekken aan de kleine dingetjes.
  12. Emoties zijn all over the place. Een echte rollercoaster is het. Een uitbarstingske hier of daar hoort er gewoon bij, heb ik me laten wijsmaken.
  13. Alles blijkt te wennen. Er kijkt bijna niemand nog raar op als er tijdens een videomeeting met collega’s plots een kind in pyjama komt binnengewandeld. Of als er een kinderstemmetje vanop het toilet roept “Ik heb gedaa-aa-aan!” tijdens die belangrijke call. Niks aan de hand, toch?
  14. Als we al dachten dat het een huzarenstukje was om al die ballen in de lucht te houden, dan kunnen we nu – groen lachend – aan den lijve ondervinden dat er altijd nog een paar ballen bij kunnen. In theorie althans.
  15. We hebben veel om dankbaar over te zijn. De mensen die het beste van zichzelf blijven geven in de zorg en veel andere sectoren. Het zonnetje dat schijnt. Onze gezondheid. Het feit dat we talloze digitale opties hebben om toch contact te houden met de buitenwereld. Onze familie en vrienden, ook al is het dan tijdelijk van op een afstandje. En daar moeten we ons aan optrekken …

Bon, en kunnen we dan nu doorspoelen naar après-corona tijden?

Lore5 reacties
Blog op WordPress.com.