Lieve kleinste vriend van me,
Morgen is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in je jonge leventje. Naar school. Je bent er helemaal klaar voor, denk ik. Je hebt met zorg je boekentas en je knuffel uitgekozen om mee te nemen en je praat enthousiast over je juf en school.
Het wordt ongetwijfeld een boeiende (en vermoeiende) tijd voor je. Er zal een hele nieuwe wereld voor je opengaan. Je zal ontzettend veel bijleren, je zal nog zelfstandiger worden, je zal vriendjes maken, je zal plezier maken maar ook ruzie, je zal blij zijn, boos, verdrietig, en je zal een eigen leventje uitbouwen, eentje waar mama nauwelijks iets van weet.
Aan de ene kant kijk ik ernaar uit. Je bent er klaar voor, en ik vind het een zalig idee dat je samen met je grote broer die nieuwe wereld tegemoet kan stappen. Het wordt ongetwijfeld fascinerend om je de komende maanden te zien groeien, evolueren en hopelijk bloeien. Het wordt ook wat makkelijker voor ons: we kunnen jullie nu allebei op dezelfde plaats afzetten ’s morgens, en dat is mooi meegenomen. En ook financieel zal het een serieuze slok op de borrel schelen.
Het is trouwens net iets makkelijker dan toen je broer voor het eerst naar school ging. We kennen de school, en we zijn er gerust in dat er goed voor je zal gezorgd worden. Er zijn veel bekende gezichten, en dat scheelt toch met twee jaar geleden toen we licht onwennig tussen al die onbekenden stonden te wachten aan de schoolpoort. Maar vooral, je grote broer is daar om een oogje in het zeil te houden. Ik weet nu al zeker dat hij in de speeltijd meteen op zoek zal gaan naar jou, dat hij tegen iedereen die het horen wil zal vertellen dat jij zijn broertje bent, en dat hij je tegen alles en iedereen zal beschermen zoals alleen een grote broer dat kan. Bof jij even, met zo’n lieve broer. Lucky you! ❤️
En toch… toch zal het ook serieus slikken worden. Bij het idee dat jij daar morgen als klein patatje een beetje verloren zal lopen in die veel te grote school wordt mijn keel een beetje dichtgeknepen. Het zal allemaal nieuw zijn voor je, je weet niet wat je te wachten staat en plots zal je weer de kleinste van de hoop zijn, terwijl je in de crèche ondertussen gewoon was aan je status van oudste. Mijn hart breekt bij het idee dat je bang of verdrietig zou zijn; of dat je je zou afvragen waarom wij je achterlaten.
Bovendien wordt er ook voor ons een hoofdstuk afgesloten. Zolang jij naar de crèche ging kon ik mezelf wijsmaken dat je nog een baby was. Maar nu is het echt gedaan. Geen baby’s meer in huis. Het lijkt alsof het gisteren was dat je in ons leven kwam. Even met onze ogen knipperen en hop, je staat aan het begin van je schoolcarrière. Confronterend… Best pijnlijk zelfs, om dat hoofdstuk van baby’tjes definitief af te sluiten, en ik doe het dan ook met een brok in de keel.
In elk geval, ik wens je een vlotte start toe, kleine kabouter van me. Ik wens je veel boeiende verhalen en belevenissen toe. Dat je snel je eigen plekje verovert en je helemaal thuisvoelt op school. Op naar nieuwe avonturen!
Dikke kus,
Mama x
MAMoiselle Blogt 