Categorie: Mama

Food for my soul

Ik merk dat je groter wordt. Dat je niet meer helemaal op mijn schoot past, dat je benen te lang worden, je lijf te groot. Ik zie het met lede ogen gebeuren, hoe je zomaar ineens onder mijn neus groeit. 

Ik schrik soms, als ik ’s avonds nog even ga kijken hoe je ligt te slapen, en als ik zie dat het bed al zo ‘vol’ ligt met jou. En ik weet niet wanneer het is gebeurd, maar die zachte ronding van je wang lijkt wel verdwenen te zijn, als een dief in de nacht, quasi ongemerkt. Je ogen staan zoveel wijzer, je huppelt door het leven met een vanzelfsprekendheid waar ik nog iets van kan leren. 

Maar soms ben je toch nog altijd mijn kleine jongen. Dat kleine jongetje dat me met heel zijn hart liefheeft. Dat zich hartstochtelijk aan me vastklampt, dat zich dubbel plooit om toch nog op mijn schoot te passen. Dat me onzeker aankijkt, dat aanmoediging nodig heeft. 

En als we samen in de zetel onder een dekentje kruipen, dan past je hoofd precies in mijn armholte. Het lijkt wel alsof het zo bedoeld was, alsof we samen zo werden geboetseerd, als twee puzzelstukjes die perfect in elkaar passen. 

Als je zo tegen me aan kruipt, kan ik alleen maar denken: kan dit moment nog even blijven duren? 

Mag ik je nog wat langer vasthouden? Mag ik je kleine handje nog even in de mijne houden? Wil je nog wat langer tegen me aan kruipen? Wil je nog vaak op mijn schoot blijven zitten? Wil je nog veel knuffels van me vragen? Wil je me nog vaak enthousiast komen zoenen? Wil je nog niet ophouden met mij de liefste mama van de wereld te noemen? 

Kan ik de tijd even stopzetten, heel even maar? Net lang genoeg om die momenten met elke vezel van mijn lijf op te slaan, om ze gulzig op te slorpen tot in alle poriën, om te genieten met heel mijn zijn? Ik wil ze vasthouden, die momenten. Want ik besef dat ze niet eeuwig blijven duren. En ik wil ze meedragen in mijn hart, en terug bovenhalen als jij je van me losmaakt. Als ik jou moet loslaten. 

Ooit komt die dag, besef ik maar al te goed. Die momenten zullen steeds schaarser worden. Maar elke knuffel, elke zoen, en elk kostbaar moment met jou is een bonus. Het zijn allemaal gouden momentjes die in mijn hart zitten. Food for my soul. Net zoals jij. En dat kunnen ze nooit meer van me afpakken. 

LorePlaats een reactie

Bedankt lieve juf (of meester)

Ik weet niet of wij nu heel veel geluk hebben gehad, of dat het simpelweg veelzeggend is voor het gros van de leerkrachten, maar onze kindjes hebben hun juffen tot nu toe altijd op handen gedragen.  En als ouder kan ik alleen maar mijn hoedje afnemen voor alles wat die superhelden oftewel leerkrachten presteren. Daarom een briefje!

Lieve juf, lieve meester

Ik weet wel dat je ons ’s morgens ziet, als we met onze neus tegen het raam geplakt staan, om toch nog even een glimp van ons kleintje op te vangen. En ik weet wel dat je ons ’s avonds ziet, als we staan te popelen om te horen hoe het is geweest. Sorry, we kunnen onze nieuwsgierigheid niet altijd even goed bedwingen.

Maar weet dat wij jou ook zien. Dat wij zien met hoeveel liefde je die kleine rakkers omringt, als waren het je eigen kindjes. Dat we zien met hoeveel geduld (serieus, waar halen jullie dat eeuwige geduld?!) je met hen omgaat. Hoe je je volle aandacht op elk en ieder kind richt. Hoe je luistert naar elk verhaal, ook al slaat het helemaal nergens op of hoor je het al voor de tigste keer. Bedankt daarvoor.

Bedankt …

Bedankt om mijn kind een stem te geven, om naar hem te luisteren. Bedankt voor alle verhaaltjes in de kring.

Bedankt om hem zachtjes en liefdevol van mij af te trekken op een mindere dag. Om hem aan het lachen te maken en voor jou te winnen.

Bedankt om hem een plekje te geven waar hij zich helemaal thuisvoelt. Om hem de kans te geven zich te ontplooien en zijn talenten te ontdekken, meer zelfvertrouwen te krijgen. Bedankt om hem te helpen uitgroeien tot de jongen die hij nu is en die hij nog zal worden.

Bedankt voor alle versjes, alle liedjes en alle knutselwerkjes waarmee hij trots thuiskomt. Bedankt om ons te laten meegenieten van al dat moois, om ons te verbazen over hoe snel ze bijleren.

Bedankt voor alle keren dat je zijn veters strikte, zijn neus snoot of zijn poep afveegde. Bedankt voor de keren dat je hem troostte. Bedankt voor elke pleister op de wonde. Bedankt voor de verse broek na een ongelukje.

Bedankt voor je tonnen geduld, je stalen zenuwen, je eeuwige glimlach en je nooit aflatende enthousiasme. Zit dat ingebakken, of leren jullie dat in jullie opleiding, vraag ik me dan af, om altijd jullie goede humeur te bewaren?

Bedankt voor je tomeloze inzet, om er elke dag opnieuw te staan. Want als juf of meester kan je niet zomaar zeggen “sorry kindjes, het is vandaag mijn dag niet, laat mij met rust”.

Bedankt voor alles wat je hen leert, voor de discipline die je hen bijbrengt.

Bedankt voor alle liefde die je hen geeft.

… en sorry

Sorry voor de keren dat we bij het belsignaal nog snel komen aangehold, en we voor vertraging zorgen in jullie planning. We proberen écht op tijd te komen, maar je weet waarschijnlijk wel hoe de ochtendspits er soms aan toegaat …

Sorry voor de keren dat we te laat hadden gezien dat hij laarsjes moest aanhebben, of een zwarte vuilniszak of een gezelschapsspelletje moest bij hebben. We willen heus wel extra materiaal bieden voor jullie klas, maar soms ontglipt zoiets onze aandacht. We willen zeker niet van slechte wil zijn, dat snap je vast wel.

Sorry als we ’s avonds nog even willen horen hoe het is geweest. We weten het wel, die andere 20 ouders willen ook nog een woordje met je wisselen, maar die nieuwsgierigheid wint het toch, sorry daarvoor.

Sorry als we je soms lastigvallen met kleine bekommernissen. We willen echt niet de overbezorgde moeder uithangen. We willen gewoon het beste voor onze kinderen. Ik weet dat jij hetzelfde wilt, dus gaan we er samen voor?

We vertrouwen je onze kostbaarste schat toe. Beloof je er goed zorg voor te dragen?

Veel liefs,

Lore

PS: Aangezien die twee van mij nogal grote babbelkousen zijn, kom je waarschijnlijk veel over ons te weten. Oeps… Beloof je die gênante verhalen niet tegen ons te gebruiken? 😉

LorePlaats een reactie

Krak, zei mijn moederhart

Het was deze week geen topweek voor mij als mama. Ten eerste waren mijn twee mannetjes de laatste dagen eerder bengeltjes dan engeltjes. Niet luisteren, voortdurend ruzie maken, over alles beginnen zeuren, je kent het wel. Nu ja, elke doorwinterde mama weet dat de bengeltjes- en de engeltjesfases elkaar afwisselen, dus ik wist: this too shall pass! 

Maar maandag deed (vooral) mijn oudste er nog een schepje bovenop. Sinds begin dit schooljaar staat maandagavond hier gelijk aan zwemavond. De oudste leert zwemmen, en omdat de jongste daar nog te klein voor is, zwem ik ondertussen met hem in het kinderbad. 

Ik had een idyllisch beeld in mijn hoofd: genieten van wat qualitytime met mijn jongste, ondertussen trots kijken naar wat de oudste allemaal presteert, en achteraf met zijn drietjes nog wat nagenieten in het water. 

In de praktijk komt het hier echter op neer: We haasten ons van school naar huis (geen evidentie als je weet dat nummertje twee moe is van een dag school, regelmatig weigert verder te fietsen en boos wordt van godweetwatallemaal). Ik prop de kindertjes in de auto, waarna we naar het zwembad rijden, waar ik – uiteraard – geen parking vind. Nadat ik mijn auto toch ergens tussen geplooid heb, haasten we ons naar binnen, zodat de pret helemaal kan beginnen: mezelf én twee kindertjes in recordtempo klaarstomen voor het zwembad, in een veel te klein en veel te warm hokje. Dat deel had ik precies over het hoofd gezien in mijn idyllische plan, maar je begrijpt vast wel dat het niet mijn favoriete onderdeel is van de avond 🙈. 

Over de zwemles zelf kan ik alleen maar positief zijn. Ongelooflijk hoe snel een kind op die leeftijd vorderingen maakt!  Maar na de zwemles zijn de mannetjes uiteraard nog een tikkeltje meer moe, beginnen ze nog een tikkeltje sneller ruzie te maken en een tikkeltje meer te zeuren. Mama probeert geduldig te blijven en iedereen al zwetend en zuchtend toonbaar te maken, maar, hoe kan het ook anders, het loopt een beetje fout. 

“Waarom komt papa eigenlijk niet mee zwemmen? Ik zou liever met papa gaan!” Tja, we zijn duidelijk in de ‘papa-is-mijn-held-en-hij-moet-dus-alles-doen’-fase beland. Maar… krak, zegt mijn moederhart. 

Als ik hem een beetje boos zeg dat hij wel een beetje dankbaar mag zijn, slingert hij er nog achter “dat ik nooit iets voor hem doe”. Dubbele krak…

Ik weet het wel, het zal heus niet de laatste keer zijn dat ze zich tegen me afzetten (hoeraaa puberteit). En ik weet het wel, ook dit gaat voorbij (hetiseenfasehetiseenfasehetiseenfase). En ik weet echt wel dat ik me misschien een beetje aanstel, maar ik was eigenlijk best wel gekwetst… En het voelde toch een beetje als een klap in mijn gezicht. 

Als freelancer heb ik het voordeel dat ik mijn agenda zo kan inplannen dat ik aanwezig kan zijn bij zwemlessen, spelletjesuurtjes met de ouders op school, verjaardagen op school, you name it. Dat mama dan ’s avonds die uurtjes moet inhalen, dat ontgaat die lieve schatjes volledig. Maar als ze dan niet zo subtiel laten weten dat ze liever papa zouden willen en dat mama niet voldoet, dan vraag ik me toch even af waarom ik al die moeite doe. 

Toen de jongste vanmorgen eiste dat papa zijn kleertjes aandeed en niet ik, had ik dus veel zin om te zeggen dat ze allemaal hun plan konden trekken. Maar kijk, toen hij vanavond doodmoe was, was alleen zijn mamatje goed genoeg. En dat vond ik voor een keer helemaal niet erg 😉

En over een week kom ik waarschijnlijk klagen omdat ze toch wel heel erg in hun mama-fase zitten 😜

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.