Categorie: Mama

Zou hij het weten?

Mama worden, het doet iets met een mens. Niet alleen begin je jezelf constant in vraag te stellen, je begint je ook de vreemdste dingen af te vragen. Wanneer ik naar een van mijn kindjes kijk, dan schieten me soms allerlei overpeinzingen door het hoofd.

Zoals:

Als ik mijn geduld verlies en uitvlieg tegen mijn zoon, zou hij dan weten dat ik er 2 minuten later al spijt van heb? Dat ik me schuldig voel, en oprecht wou dat ik meer geduld had?

Zou hij weten dat ik elke avond nog eens aan zijn bedje sta, en met verliefde blik naar zijn slapende lijfje sta te kijken? Zou hij weten dat ik zijn dekentje dan nog eens herschik, zodat hij het zeker niet koud zou krijgen? En dat ik soms heimelijk moet lachen, omdat ik hem weer in een vreemde houding aantref – met zijn hoofd op het nachtkastje bijvoorbeeld, of met zijn beentjes opgetrokken en zijn poep in de lucht. 

Zou hij weten dat ik zelf soms ook liever met hem zou meespelen dan weer te moeten staan strijken of was op te plooien? En zou hij weten dat ik er meestal heel erg van geniet om samen met hem te spelen of boekjes te lezen, maar dat ik soms ook liever op mijn gemak in de zetel zou willen zitten? 

Zou hij weten hoe vermoeiend hij soms kan zijn? Met zijn snaveltje dat geen seconde stilstaat, zijn energie waarmee hij rond dribbelt, zijn 1001 vragen, de strijd om alles en om niets de hele dag door. Zou hij weten dat dat allemaal heel erg leuk is, maar ook dodelijk vermoeiend?

Zou hij weten dat mama en papa ook slapen ’s nachts, en dat we niet gewoon zitten te wachten tot hij wakker is?

Zou hij beseffen dat ik als mama veel dingen tegen mijn zin moet doen, voor zijn eigen bestwil? Dat ik dat maskertje van de aërosol echt niet op zijn snoet zet om hem te pesten, maar omdat dat nu eenmaal moet voor zijn gezondheid? Dat hij zijn tanden elke dag moet poetsen omdat dat nodig is, en niet omdat ik hem wil ambeteren? Dat het uit bezorgdheid is omdat hij zou vallen dat ik hem voor de honderdste keer zeg dat hij niet in de zetel mag springen, en niet om vervelend te doen?

Zou hij ons echt geloven, als we zeggen dat hij nu niet naar Plop kan kijken op televisie, omdat die nu ook moet gaan slapen? Zou hij ons geloven als we zeggen dat het nochtans een Bumba-burger is, wanneer hij zijn vleesje niet lekker vindt? Zou hij ons geloven als we zeggen dat hij goed zijn tanden moet poetsen, omdat er anders allerlei diertjes in zijn mond achterblijven, en dat we hier nog een eekhoorn zien, en daar een kangoeroe? 

Zou hij beseffen hoezeer mijn geduld soms op de proef wordt gesteld? Zoals ’s morgens, wanneer zijn boterham eerst in kleine stukjes moet, waarna hij heel boos wordt omdat we die stukjes niet weer aan elkaar kunnen plakken. Of zoals wanneer hij maar niet wil luisteren en ons staat uit te dagen, zou hij beseffen dat we dan echt tot tien moeten tellen om rustig te blijven?

Zou hij weten dat ik soms heel hard op mijn tong moet bijten om niet te lachen en om boos te kunnen kijken, als hij iets ondeugends heeft gedaan? Dat ik me soms moet omdraaien als papa hem een uitbrander geeft, omdat ik het stiekem wel grappig vind wat hij heeft uitgespookt?

Zou hij weten hoe grappig ik sommige van zijn uitspraken vind? Ik probeer ook dan mijn lach in te houden, want ik zou niet willen dat hij denkt dat ik hem uitlach, maar het is moeilijk om een poker-face op te zetten als hij spreekt over het flapond of over zo’n vogel, een takoen. 

Zou hij het in mijn ogen zien, dat ik soms smelt, en hem bijna zou opeten in al zijn schattigheid? Zoals wanneer ik zijn mutsje opzet, dat heerlijke drakenmutsje dat net iets te groot is, en dat vijf minuten later lichtjes over zijn oogjes valt waardoor hij er wat hulpeloos bij zit. 

Zou hij weten hoe trots ik op hem ben? Wellicht wel, aangezien ik het hem vaak genoeg vertel. Maar zou hij het ten volle beseffen, dat mijn hart soms overloopt en bijna ontploft als ik naar hem kijk, dat ik zo verschrikkelijk trots ben op wie hij is en wat hij doet?

Zou hij weten dat mijn liefde voor hem alles overstijgt? Dat mijn dag begint en eindigt met de gedachte aan hem? Dat alles wat ik doe, geïnspireerd wordt door die liefde? Dat hij me vleugels geeft, dat ik veel sterker in mijn schoenen sta sinds hij er is? 

Zou hij weten dat ik voor hem door het vuur ga? 

Waarschijnlijk weten mijn zoontjes sommige van die dingen wel, maar beseffen ze geen enkel puntje voor de volle 100%. Ach ja,  dat deden wij indertijd ook niet. Misschien komt dat nog, over een jaar of 20-30, als ze zelf aan de andere kant staan 🙂

Lore2 reacties

Het RSV-monster

Je oogjes staan dof, je wangetjes branden van de koorts. Je lijfje hangt slap als een lappenpop tegen me aan. Eten wil je niet, drinken alleen met een paar slokjes tegelijk. Je slaapt dubbel zo veel als anders. Waar ik een week geleden had getekend voor rust, maakt het teveel eraan me nu alleen maar onge-rust. 

Heimelijk geniet ik er nochtans van, om je weer als een kleine baby tegen me aan te kunnen leggen. Ik geniet ervan dat je voor een keer op mijn buik blijft liggen en er niet meteen vandoor gaat omdat je iets interessanters hebt gezien. Dat we een paar dagen ongestoord kunnen knuffelen en bij elkaar kunnen liggen, zoals een jaar geleden. Dat jij mama-vitamientjes kan tanken, en ik Bere-vitamientjes.

Maar dat weegt niet op tegen mijn moederhart dat breekt van je daar zo lusteloos te zien liggen. Het kan niet op tegen het gevoel dat ik graag met je van plaats zou ruilen, en met veel liefde ziek zou zijn in jouw plaats. Het neemt de ongerustheid niet weg.  De thermometer klimt telkens wat hoger, ik hou je pampers nauwlettend in het oog om te zien of je toch niet uitdroogt, ik luister angstig naar je piepende adem. Als mama zie ik je niet graag zo lusteloos, mijn zieke zoontje…

Ik voel me een monster, omdat ik je in een soort van judo-houdgreep moet knellen om toch dat aërosol-masker maar op je gezicht te kunnen houden. Je bent nog te klein om er een verhaaltje rond te kunnen ophangen, over de stoomboot van Sinterklaas waarvan je de stoom moet inademen, dus moet ik je wel met met heel mijn lijf vastklemmen zodat je niet kan ontsnappen. Maar het is dik tegen mijn goesting, dat ik je zo moet ambeteren. 

Ik onderga met veel liefde ellenlange sessies Bumba – als je ziek bent geldt de regel ‘geen tv overdag’ natuurlijk niet. Als ik je maar even kan afleiden, ben ik al lang tevreden. En als de poepsnoepjes (wat zeggen ze dat toch mooi he, alsof het een beloning is voor goed gedrag, die snoepjes), als die poepsnoepjes hun werk doen en je eventjes een opflakkering van je gekende energie hebt, dan onderga ik met veel plezier je klautersessies, als ware jij een aapje en ik een boom. Als jij zo ziek bent, dan kan ik echt niet streng zijn…

Ach, het zal er wel gewoon bij horen, kleine kindjes zijn nu eenmaal vaak ziek. Zorg nu maar gewoon dat je genoeg drinkt, mijn kleine vriend, zodat je niet in het ziekenhuis belandt. En word maar snel beter – dan kan ik volgende week lekker zuchten dat ik wel wat meer rust in huis zou kunnen gebruiken! 

Lore1 reactie

De wereld is om zeep

Een grijze novemberdag. De ideale dag om onder een fleece-dekentje te kruipen en met de kindjes naar de blijde intrede van Sinterklaas te kijken, met een kop warme chocolademelk in de hand.
Maar vandaag heeft die chocolademelk een bittere nasmaak, en dat ligt niet aan de chocolade. Het enthousiaste en onschuldige snoetje van mijn zoon staat in schril contrast met de gebeurtenissen in Parijs gisterenavond. Mijn hart bloedt, en ik kan niet anders dan me afvragen in wat voor wereld mijn kinderen zullen moeten opgroeien.

De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen… Trieste dingen, waar geen mens met zijn hoofd bij kan. Gruwelijke dingen. Geen dier zo wreed als een mens, zegt men wel eens. Ik begin te denken dat die uitspraak wel heel dicht bij de waarheid ligt… Het bezorgt me koude rillingen, het idee dat mensen zonder blikken of blozen koelbloedig tientallen onschuldige mensen kunnen neerknallen, alsof ze boven de mensheid staan. Het idee dat een leven van de ene seconde op de andere voorbij kan zijn, compleet onverwachts, compleet zinloos.

In de naam van de godsdienst, of zo beweren de terroristen althans. Dat het gros van de moslims het daar niet bepaald mee eens is, schijnen ze voor het gemak te vergeten, daar bij de IS. Dat ze de islam met hun daden in een slecht daglicht plaatsen, en het leven er voor hun moslim-‘broeders’ niet bepaald gemakkelijker op maken, evenzeer.

Maar de kortzichtige reacties, waarbij politici met de vinger worden gewezen, en waarbij menig burger claimt “zie je wel, hadden ze de grenzen maar moeten sluiten!”, bezorgen me al bijna evenveel koude rillingen, om eerlijk te zijn. Om nog te zwijgen over die beschuldigende vinger richting de moslim-gemeenschap. Want nee, niet elke moslim is een terrorist. Stel je voor! En ja, veel vluchtelingen zijn net voor die terreur op de vlucht, hoe zou je zelf zijn. Het alom tegenwoordige idee “als we zelf maar veilig zijn, en de rest moet ophoepelen en zijn plan trekken”, dat stemt me weinig hoopvol. Is dat de boodschap die we aan onze kinderen moeten meegeven? Gaan we onze kinderen grootbrengen in een sfeer van egoïsme en kortzichtige veralgemeningen? Gaan we hen leren bang te zijn van alles wat anders is, van iedereen die een ander kleurtje heeft of zich tot een andere god richt?  Dan hou ik mijn hart al vast voor wat nog komen moet, eerlijk waar.

En toch weiger ik mij te laten leiden door angst. Ik wil met een hoopvolle blik naar de toekomst kunnen kijken. En dus begin ik bij het begin, en heel klein: door mijn kinderen respect bij te brengen. Door van solidariteit geen loos begrip te maken. Door mijn kindjes zo goed en zo kwaad mogelijk af te schermen van die gruwelijke buitenwereld en hen nog even heerlijk kinderlijk naïef en enthousiast te laten zijn. Door hen teksten te laten meezingen over kindjes van Afrika tot in Amerika, in de hoop dat er misschien toch een paar woorden blijven hangen. Door mijn kinderen in hun beschermde wereldje op kindermaat te vertellen over de wereld, en hen te laten beseffen dat niet alle kindjes zoveel geluk hebben in het leven als zijzelf, en dat zoveel rijkdom niet vanzelfsprekend is.  Laat ik misschien eventjes net zo kinderlijk naïef zijn, en hopen dat er nog ouders zijn die dat doen, van Afrika tot in Amerika. Misschien kunnen we dan toch nog dromen van een betere toekomst? Misschien dat onze kindjes het dan beter doen dan wij?

En ondertussen hoop ik dat ik me volgend jaar en de jaren daarna gewoon oppervlakkig kan bezighouden met vraagstukken die niet bepaald van staatsbelang zijn – zoals de vraag of ik nu Playmobil of Duplo in de schoentjes van mijn kindjes zou leggen. Laat me nog maar eens kinderlijk naïef zijn, en ervan uit gaan dat we dan geen andere zorgen aan ons hoofd hebben.

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.