Het kan soms rapper gaan dan gedacht… Twee weken geleden nog wenste ik mezelf voor 2016, naast een goede gezondheid, vooral veel tijd toe, en hoopte ik mijn schrijfdromen te kunnen waarmaken. Meerbepaald “teksten die niemand onberoerd laten, blogjes waar jullie van kunnen smullen, en wie weet nog veel meer dan dat.”
Nauwelijks twee weken later kan ik jullie in primeur meegeven dat ik binnenkort weer fulltime aan de slag ga. Nee, ik ga mijn job niet terug fulltime opnemen; ik blijf er parttime werken, gecombineerd met een freelance job in de journalistiek. Het wordt dus inderdaad nog veel meer dan dat. 😃 Behoorlijk spannend allemaal!
Ik ga daar niet onnozel over doen, ik heb altijd al van schrijven mijn beroep willen maken. Toen ik dus het verlossende telefoontje kreeg, sprong ik een gat in de lucht. Om tien minuten later licht te panikeren. Vergelijk het met een positieve zwangerschapstest: euforie, gemengd met een gezonde portie koudwatervrees. Hoe zal het lopen? Zal ik dat wel goed doen? En vooral, hoe ga ik dat allemaal gecombineerd krijgen?
Het lijkt erop dat ik dé uitdaging voor 2016 al ken: mijn twee wensen – tijd en schrijven – zien te combineren. Opnieuw fulltime werken, met twee kleine pateekes in huis, het zal niet simpel worden. Ik zal me noodgedwongen (weer) bij de ploetermoeders moeten aansluiten. Maar het grote voordeel aan mijn tweede job is natuurlijk de flexibiliteit: ik zal van thuis uit werken, en kan daarbij zelf mijn uren kiezen. Ik kan dus in de namiddag werken, dan een paar uur tijd vrijhouden voor de kindjes, en daarna nog een paar uur achter de computer kruipen wanneer zij al slapen.
Het wordt druk, absoluut, maar het wordt ongetwijfeld ook heel erg boeiend. Ik sta dan ook te trappelen van enthousiasme om erin te vliegen. Zoals gezegd droom ik hier al jaren van. (En dan bedoel ik ook echt jaren – als klein meisje al schreef ik een brief naar de Droomfabriek. Mijn droom: een verhaal schrijven samen met Annie M.G.Schmidt. Ik werd jammer genoeg niet gekozen… Om maar te zeggen dat het dus geen bevlieging is, maar een levenslange droom!) Toen ik net afgestudeerd was in de journalistiek bleef ik lange tijd naïef geloven dat er vroeg of laat wel iets uit de hemel zou neervallen. Wat uiteraard niet gebeurde. Vorig jaar viel mijn euro dat het toch niet vanzelf zou gaan – eens de dertig gepasseerd, staat een mens al eens wat langer stil bij welke carrière-dromen hij nog heeft. En dus begon ik actief te werken aan mijn droom: ik begon te schrijven voor mijn blog met het idee “je weet nooit waar het toe leidt”, schreef mee voor mama baas, startte een Facebook-pagina voor de blog, en ging actief op zoek naar opportuniteiten. Et voilà! Ik weet dat ik me nog vollenbak moet bewijzen, maar ik grijp deze kans alvast met beide handen. En ik ben heel blij met waar ik nu sta in mijn carrière: ik heb een leuke job met toffe collega’s en financiële zekerheid enerzijds, en een freelance job met flexibiliteit en de mogelijkheid om van schrijven mijn beroep te maken anderzijds. Toppie!
Wat hebben we daar nu uit geleerd? Ten eerste, als je ergens van droomt, moet je er gewoon voor gaan. Ja, je kan jarenlang in je zetel zitten dromen, heel gezellig. Maar je kan ook de koe bij de horens vatten, en zien waar het je brengt. Zelfs al mislukt je plan, je zal niet de rest van je leven hoeven te denken “had ik maar…” Droom je ervan om een reis te maken rond de wereld? Gewoon doen! Voor alle praktische zaken bestaat een oplossing, dus maak een concreet plan, vul je rugzak en trek erop uit! Wil je het maken als zanger? Ga naar audities, schrijf je in voor The Voice, whatever, maar probéér in elk geval; wat heb je te verliezen? Tot op zekere hoogte ben je zélf verantwoordelijk voor je geluk!
Ten tweede, geloof in jezelf. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het voorbije jaar er eentje was van pieken en dalen: het ene moment kreeg mijn zelfvertrouwen een enorme boost door alle lovende reacties op mijn blog (waarvoor dank!), het volgende moment vroeg ik me oprecht af waar ik eigenlijk mee bezig was; het zou me toch nooit lukken om verder te raken dan die blog. Maar kijk, opgeven staat niet in mijn woordenboek, gelukkig. En wat jij zelf als je zwakte beschouwt, is voor een ander misschien net een pluspunt. Tijdens de sollicitatieprocedure vreesde ik bijvoorbeeld dat ik niet jong en hip genoeg zou zijn voor deze job. Bleek mijn leeftijd net in mijn voordeel te spelen! Of zullen we het gewoon houden op mijn maturiteit, mijn levenswijsheid en mijn ervaring? 😜 In elk geval, het is nog maar eens bewezen dat elk nadeel ook z’n voordeel heeft!
Ten derde, laat je niet van je stuk brengen door praktische beslommeringen. Natuurlijk heb ik erover nagedacht in hoeverre de combinatie te bolwerken valt. Het is echter zinloos om nu al tot in de puntjes te plannen hoe ik alles precies ga aanpakken. De toekomst en de ervaring zullen dat wel uitwijzen. Hoe dan ook, ik ben ervan overtuigd: moeilijk gaat ook! Je moet er iets voor over hebben om je dromen waar te maken. En druk bezig zijn is niet erg, zolang dat is met dingen die je graag doet, nietwaar?
Ik ben in elk geval benieuwd naar hoe het allemaal zal uitdraaien. En naar hoe vlot ik een goeie balans zal vinden tussen werk, gezin, huishouden, vrienden, mezelf, … Ik hou jullie alleszins op de hoogte vanuit ploetermoederland 😊 Maar eerst… nog een paar weken heel bewust genieten van de rust en de tijd!
MAMoiselle Blogt 