Ik wou altijd een jonge mama zijn. Zo rond mijn 24ste mama worden, dat leek me wel wat. Uiteindelijk is het anders uitgedraaid, waren we op die leeftijd nog niet klaar voor kinderen. Ik was 28 toen ik mama werd.
Achteraf gezien ben ik daar eigenlijk wel blij om. We stonden toch net iets steviger in onze schoenen ondertussen. En we hadden echt de tijd genomen om te genieten van het leven en van elkaar.
We waren 6 jaar samen toen ik zwanger werd. En in die 6 jaar hebben we hard genoten van onze vrijheid. Avondjes uit, weekendjes weg, verre reizen, zelfs een half jaar rondtrekken door Zuid-Amerika met onze rugzak, we hebben het allemaal gedaan. We woonden in het centrum van de stad, konden te voet uitgaan, shoppen, gaan eten, … Het jonge leven zoals het zou moeten zijn.
Financieel hadden we het niet echt breed, wat soms tot kopzorgen leidde. We hadden geen auto, maar hadden die ook niet nodig.
Spontane weekendjes weg en verre reizen staan tegenwoordig niet meer op de agenda. Vrijheid is nu eenmaal de prijs die je betaalt voor het ouderschap. Maar net daarom ben ik blij dat we die periode wel gehad hebben.
Ondertussen ziet ons leven er helemaal anders uit dan toen, maar anders is daarom niet slechter.
We ontdekten dat er ook in het weekend zoiets bestaat als een voormiddag. Niet meer slapen tot de noen, maar om 7u je bed uit met de kinderen. Ongelooflijk hoeveel langer je dag plots is, en hoeveel je gedaan krijgt. Het begrip vermoeidheid heeft dan ook een andere invulling gekregen.
Het romantisch weekendje weg werd vervangen door een weekendje CenterParcs. Dolle pret, ook voor ons, als we ons weer even mogen gedragen als een kind.
In de auto zingen we enthousiast mee met het volledige repertoire van Studio 100. Best aanstekelijk, die liedjes. Het gebeurt dat we kinderloos in de auto zitten, en niet eens doorhebben dat die cd nog opstaat…
De zondagnamiddag hangen we niet meer zomaar wat rond, maar gaan we nu gaan wandelen in de Bourgoyen. Heerlijk ontspannend.
In de plaats van op zaterdagavond te dansen in de Culture Club, dansen we nu de zaterdagnamiddag door de living met de kindjes (op liedjes van Studio 100, je raadt het al).
We gaan zelden nog met ons tweetjes op restaurant, maar maken het nu gezellig in de zetel met een flesje bubbels en hapjes, of bekijken samen een filmpje wanneer de kindjes in bed liggen (of met de jongste op de arm, gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen).
We wonen niet langer in het centrum, maar kunnen nu wel zalig relaxen in onze tuin.
Financieel gaat het ons beter voor de wind, maar nu hebben we meer verantwoordelijkheden wat op zijn beurt weer soms tot kopzorgen leidt.
Ons leven nu is misschien minder hip. We schuimen geen discotheken meer af tot in de vroege uurtjes, al zijn er sporadisch nog avondjes waarop we ons die jonge twintigers van weleer wanen. Af en toe vragen we ons af wat we in godsnaam deden, vroeger, met al die vrije tijd.
Maar er zijn evenveel ups en downs als toen. Alleen andere ups en andere downs.
Wel heeft ons leven er een extra dimensie bij gekregen, onze kindjes. En dat is op zichzelf al de grootste “up” mogelijk.
En die vrijheid, die komt vroeg of laat ook wel weer terug 😉
MAMoiselle Blogt 