Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

De wereld is om zeep

Een grijze novemberdag. De ideale dag om onder een fleece-dekentje te kruipen en met de kindjes naar de blijde intrede van Sinterklaas te kijken, met een kop warme chocolademelk in de hand.
Maar vandaag heeft die chocolademelk een bittere nasmaak, en dat ligt niet aan de chocolade. Het enthousiaste en onschuldige snoetje van mijn zoon staat in schril contrast met de gebeurtenissen in Parijs gisterenavond. Mijn hart bloedt, en ik kan niet anders dan me afvragen in wat voor wereld mijn kinderen zullen moeten opgroeien.

De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen… Trieste dingen, waar geen mens met zijn hoofd bij kan. Gruwelijke dingen. Geen dier zo wreed als een mens, zegt men wel eens. Ik begin te denken dat die uitspraak wel heel dicht bij de waarheid ligt… Het bezorgt me koude rillingen, het idee dat mensen zonder blikken of blozen koelbloedig tientallen onschuldige mensen kunnen neerknallen, alsof ze boven de mensheid staan. Het idee dat een leven van de ene seconde op de andere voorbij kan zijn, compleet onverwachts, compleet zinloos.

In de naam van de godsdienst, of zo beweren de terroristen althans. Dat het gros van de moslims het daar niet bepaald mee eens is, schijnen ze voor het gemak te vergeten, daar bij de IS. Dat ze de islam met hun daden in een slecht daglicht plaatsen, en het leven er voor hun moslim-‘broeders’ niet bepaald gemakkelijker op maken, evenzeer.

Maar de kortzichtige reacties, waarbij politici met de vinger worden gewezen, en waarbij menig burger claimt “zie je wel, hadden ze de grenzen maar moeten sluiten!”, bezorgen me al bijna evenveel koude rillingen, om eerlijk te zijn. Om nog te zwijgen over die beschuldigende vinger richting de moslim-gemeenschap. Want nee, niet elke moslim is een terrorist. Stel je voor! En ja, veel vluchtelingen zijn net voor die terreur op de vlucht, hoe zou je zelf zijn. Het alom tegenwoordige idee “als we zelf maar veilig zijn, en de rest moet ophoepelen en zijn plan trekken”, dat stemt me weinig hoopvol. Is dat de boodschap die we aan onze kinderen moeten meegeven? Gaan we onze kinderen grootbrengen in een sfeer van egoïsme en kortzichtige veralgemeningen? Gaan we hen leren bang te zijn van alles wat anders is, van iedereen die een ander kleurtje heeft of zich tot een andere god richt?  Dan hou ik mijn hart al vast voor wat nog komen moet, eerlijk waar.

En toch weiger ik mij te laten leiden door angst. Ik wil met een hoopvolle blik naar de toekomst kunnen kijken. En dus begin ik bij het begin, en heel klein: door mijn kinderen respect bij te brengen. Door van solidariteit geen loos begrip te maken. Door mijn kindjes zo goed en zo kwaad mogelijk af te schermen van die gruwelijke buitenwereld en hen nog even heerlijk kinderlijk naïef en enthousiast te laten zijn. Door hen teksten te laten meezingen over kindjes van Afrika tot in Amerika, in de hoop dat er misschien toch een paar woorden blijven hangen. Door mijn kinderen in hun beschermde wereldje op kindermaat te vertellen over de wereld, en hen te laten beseffen dat niet alle kindjes zoveel geluk hebben in het leven als zijzelf, en dat zoveel rijkdom niet vanzelfsprekend is.  Laat ik misschien eventjes net zo kinderlijk naïef zijn, en hopen dat er nog ouders zijn die dat doen, van Afrika tot in Amerika. Misschien kunnen we dan toch nog dromen van een betere toekomst? Misschien dat onze kindjes het dan beter doen dan wij?

En ondertussen hoop ik dat ik me volgend jaar en de jaren daarna gewoon oppervlakkig kan bezighouden met vraagstukken die niet bepaald van staatsbelang zijn – zoals de vraag of ik nu Playmobil of Duplo in de schoentjes van mijn kindjes zou leggen. Laat me nog maar eens kinderlijk naïef zijn, en ervan uit gaan dat we dan geen andere zorgen aan ons hoofd hebben.

Lore1 reactie

EHBWO (Eerste Hulp Bij Wanhopige Ouders)

Het afgelopen jaar kwamen we van dichtbij in aanraking met termen zoals reflux, voedselintoleranties, huilbaby’s etc. Zaken waarvan we eerlijk gezegd gehoopt hadden ze nooit aan den lijve te moeten ondervinden, laat staan dat je je kind zoiets toewenst. Ik heb hier al uitvoerig geschreven over hoe zwaar die periode was. Maar, zoals het gezegde gaat, alles wordt beter, en dat gezegde blijkt een waarheid als een koe. Toen beremans ruim en jaar was, schakelden we van speciale rijstmelk beetje bij beetje over op gewone groeimelk, en bouwden we de reflux-medicatie af. Met succes, dit keer (want dit was ondertussen de vijfde poging als ik goed geteld heb). Hij kan ondertussen alles eten en drinken, krijgt geen medicatie meer, en hoeft geen ingedikte melk meer te drinken. Hij is de vrolijkheid zelf nu, en niets wijst er nog op dat zijn eerste levensjaar net iets vlotter had kunnen lopen.

Toch is de afgelopen periode nog niet helemaal verteerd. Ik voel dat ik lichamelijk nog steeds recupereer van het slaaptekort dat ik toen heb opgebouwd, en de wanhoop van toen staat in mijn geheugen gegrift. Daarom een woordje van steun en troost naar ouders die op dit moment in hetzelfde schuitje zitten. Ik kan jullie geen medische raad geven, zal jullie niet zeggen welke medicatie je misschien eens kan proberen of welke specialist je best kan raadplegen, kan je niet vragen of je al aan die of die diagnose hebt gedacht – daarvoor ontbreekt mij de medische achtergrond. Maar ik kan je wel een hart onder de riem steken, ouders onder elkaar. 

Vanaf vandaag wordt je nieuwe motto: “het is een fase, het is een fase, het is een fase”. Ik kan je niet beloven wanneer, maar vroeg of laat wordt het beter. De situatie lijkt nu misschien uitzichtloos, je hebt misschien al vanalles geprobeerd en weet echt niet meer wat er nog moet gebeuren voor het beter wordt. En toch komt het moment waarop je de sleutel in handen krijgt naar beterschap. Dat er een juiste diagnose is, en een juiste behandeling. Er komt misschien een moment dat je baby eruit gegroeid is, en deze periode alleen nog een akelige droom lijkt. Misschien denk je nu “jaja, makkelijk gezegd. Heb ik al 100x gedacht, maar hier zitten we nog altijd schoon”. Heb ik ook gedacht. Maar kijk, toch kregen ze gelijk. Vroeg of laat is het jouw beurt, geloof me maar!

Wat je ook doet, voel je niet schuldig. Niet omdat je je kleintje niet kan helpen – ik weet zeker dat je alle truken uit de kast haalt. Je kan alle specialisten van het land aflopen, je heil zoeken bij alternatieve therapieën, maar uiteindelijk zal je moeten toegeven of inzien dat het lot van je kindje in hun handen ligt. En ondertussen kan jij alleen maar proberen om het zo comfortabel en gemakkelijk mogelijk te maken voor je kleintje. Door het bedje schuin te zetten, door de melk in te dikken, of door voor de 100.000ste keer door de living te wandelen en je baby in slaap te wiegen. Je voelt je misschien eenzaam, helemaal alleen terwijl de rest van de wereld geniet van een heerlijke nachtrust. Maar je bent niet alleen. Op dit eigenste moment probeert een mama die een straat verder woont haar kindje te troosten. Twee straten verder geeft een mama haar kleintje net de borst, voor de vierde keer die nacht, terwijl ze snakt naar slaap. Je bent echt niet alleen…

Voel je niet schuldig als het je allemaal even te veel wordt. Een kleine baby die volledig van jou afhankelijk is, het is sowieso niet niks. Als die baby dan ook nog eens meer dan gemiddeld huilt, krijst, en niet te troosten is; als twee uur slaap je al als muziek in de oren klinkt, tja, dan wordt de situatie gewoon loodzwaar, we moeten daar niet onnozel over doen. Als je “op” bent en in wanhoop uitvliegt tegen je kleintje, voel je niet schuldig. Je reactie is menselijk,  je wil helpen maar weet niet hoe, en je bent gefrustreerd. Doe alleen geen domme dingen, en ga desnoods even weg uit de kamer, terwijl je baby veilig in zijn of haar bedje ligt. Want ja, ik kan best begrijpen dat de stoppen op een bepaald moment doorslaan. 

Wees niet te trots om hulp in te roepen. Ik wilde alles zelf doen, voelde me gefaald als mama toen ik er uiteindelijk ei zo na onderdoor ging en uit pure wanhoop de hulp van mijn ouders inriep. Maar dat is onze redding geweest, want dankzij hun hulp en geduld dronk mijn zoontje de melk die uiteindelijk beterschap bracht. Al roep je hulp in om ‘gewoon’ eens een nachtje door te slapen, doe het maar. Je verdient sowieso al een medaille voor moed en volharding, die ene nacht maakt je écht geen slechte mama (of papa). 

Volg je gevoel. Mommy (of daddy) knows best. Als je het gevoel hebt dat er iets scheelt of dat er meer aan de hand is, sta dan op je strepen bij de dokter. Ga desnoods naar een andere dokter voor een tweede opinie, of ga eens langs op het spoed. Tenzij je natuurlijk geboekstaafd staat als een echte hypochonder, dan moet je het niet beter willen weten dan de dokter 😉 

En blijf erin geloven, dat het beter wordt. Dat je vroeg of laat kan genieten, met een grote G en vanop een grote donzige wolk. Dankzij het intensieve zorgen voor je kleintje, krijgen jullie een uitzonderlijke band. Als de zon uiteindelijk door de donderwolken breekt, is de hele zoektocht het meer dan waard geweest. Dan geniet je dubbel. En onthou: een perfect gezond kindje, dat blijft een wonder – ook al heeft dat kindje reflux, dat groeit er uiteindelijk wel uit. Dus count your blessings en probeer te relativeren.  Eind  goed, al goed, geloof me maar 🙂 

LorePlaats een reactie

Ze zijn zo lief meneer

Soms kunnen die kleine monstertjes (of moet ik zeggen fuckertjes? 😉) het echt wel uithangen.
Ik heb de indruk dat het altijd in periodes verloopt. De ene periode heb je een engeltje in huis, dat lief is, en beleefd. Een flinke kleuter die goed eet, en enthousiast speelt. Een toffe kerel, die luistert, en honderduit vertelt over zijn dag. Een braaf mannetje, op wie je trots bent, en met wie je overal kan komen. Een schattige kabouter, over wie je niets dan complimenten krijgt, net omdat hij zo schattig en lief is. Je hart zwelt van liefde en trots, en je kan er met je verstand niet bij dat je zoiets geweldigs hebt voortgebracht.
En dan plots, zonder enige aankondiging, zwelt er onheilspellende filmmuziek aan, en verschijnt er een dreigende schaduw over je huis. En dan verandert dat (b)engeltje in een duiveltje.

Dat duiveltje schijnt zijn oortjes te zijn verloren onderweg. Luisteren zit er niet meer in. Beleefdheid, dat is een onbekend begrip geworden. Mooi spelen? Broertje pesten, met speelgoed gooien of als een ongeleid projectiel in het rond springen, dat is veel leuker mama!
Bij alles wat je hem voorschotelt, klinkt het beslist: “Nee! Dat wil ik niet!” En bij alles wat je hem NIET voorschotelt klinkt het beslist: “Mamaaaaa! Ik wil WEL een snoepje/koekje/fruitsapje/chocolaatje/…”
De kleren die je had klaar gelegd worden sowieso afgekeurd. Liefst van al wil hij in zijn verkleedpakje als leeuw naar school. Of als Bumba, of als Minion.
En ook al leg je de cd op die hij wil horen, je laat gegarandeerd het verkeerde liedje horen. “Neeeeeeee!!!”
Dat bengeltje stelt geen vragen, hij stelt alleen eisen. En liefst twintig keer na elkaar.

Als dat duiveltje moe begint te worden, dan is het hek helemaal van de dam. Dan begint hij te hyperen, springt hij in het rond, roept hij (vaak in een zelfverzonnen taal, wat hij zelf hi-la-risch vindt) en gooit hij alles in het rond. Hij slaat, schopt, en als je je kwaad maakt, dan lacht hij je uit.
Wat je hem ook zegt of vraagt, zijn antwoord begint altijd met “ja, maar….!”
Je wordt wanhopig, en je kan er met je verstand niet bij dat je zoiets hebt voortgebracht. Dat moet ie van zijn papa hebben 😛

En net wanneer je denkt dat je een klein monstertje op de wereld hebt gezet, en dat je opvoeding jammerlijk heeft gefaald. Net als je je afvraagt waar je de mist bent in gegaan en waar het is fout gelopen. Net als je een permanente tuut in je oor begint te horen, als gevolg van het gejengel en het geroep. Net dan verschijnt er onder die wolfskleren een lief klein schaapje. Een schaapje dat je komt knuffelen, of dat een beetje bang is in het donker; een schaapje dat liefjes zucht dat het zo’n mooie dag was vandaag. Een schaapje dat zijn broer een zoentje geeft en je spontaan komt helpen.

En dan kan je niet anders dan hem stante pede al zijn gezaag en gejengel te vergeven. Dan wordt alles toegedekt onder de mantel der liefde. En ook al ga je daarna helemaal aan het eind van je Latijn in de zetel zitten met een groot glas wijn om te bekomen, toch heb je het gevoel een beetje te zweven. Want de draak is getemd, de donkere wolken zijn verdreven, en de lieve snoet van je kabouter is terug. En dus sta je even later verliefd aan zijn bedje naar dat slapende lijfje te kijken.
Want ze zijn toch zo lief meneer…

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.