Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Sinterklaas kapoentje…

Hoera, een van de leukste dagen van het jaar komt er weer aan: Sinterklaas is in het land! Zowel voor kindjes als voor ouders is 6 december elk jaar weer een hoogdag. De kinderen kijken vol spanning uit naar wat ze in hun schoentje zullen vinden, de mama’s (en wellicht ook papa’s) vinden het al even spannend om de reactie van zoon- of dochterlief te zien bij het aanschouwen van al dat leuks en lekkers.

Al maanden op voorhand houdt deze Sinterklaas van dienst haar ogen goed open. Uitverkoop in de speelgoedwinkel hier, promotie op het speelgoed daar, en op het juiste moment sla ik mijn slag. Ook Sinterklaas shopt verstandig 😊

Resultaat is dat de zolder tegen half november al bijna uit zijn voegen barst van al dat speelgoed. Nochtans heeft de Sint geen decadente bedragen gespendeerd. Ik kon aan een spotprijsje een heel uitgebreide set Megabloks op de kop tikken voor de jongste. En dan bedoel ik ook echt een spotprijsje: voor 20€ kocht ik een bouwtafeltje, blokken, een boerderij met dieren, een trein met sporen, een bus, verschillende mannetjes, … En ik kwam met zakken vol kleine spulletjes terug van een uitverkoop, ideaal om de tafel te vullen.

Handig natuurlijk om goed voorbereid te zijn. Als de Sint-folders in de brievenbus vallen, staat er op die manier niet veel meer op het boodschappenlijstje: wat kleine extraatjes voor de kleine man, die toch al bedolven zal worden onder de Megabloks, en 1 hoofd-cadeau voor de iets grotere man, op wie er al heel wat kleine extraatjes liggen te wachten.

Daarbij is het dan natuurlijk wel essentieel om tijdelijk oogkleppen op te zetten bij al die leuke speelgoedfolders en -acties. Anders zouden we op den duur mogen bijbouwen voor al dat speelgoed. Ik moet me dus zien te focussen op wat we nog nodig hebben. Nu ja, nodig, dat is voor interpretatie vatbaar…

Wat ook noodzakelijk is bij dergelijke goeie voorbereidingen, is om zoonlief vakkundig in de juiste richting te begeleiden bij het opstellen van zijn brief naar de Sint.  Hij wijst met grote ogen naar een Duplo-trein. Aangezien ik dat ook al in gedachten had, help ik hem meteen om deze uit te knippen. En er is net een actie op Duplo, ideaal dus. (Ja, ik ben een gewillig marketing-slachtoffer. Als je het woord promotie laat vallen heb je meteen mijn aandacht 😳).

Omdat kleine broer nog te klein is, neemt grote broer ook die brief voor zijn rekening. Onwetend knikt hij enthousiast: “ja, Megabloks! Dat zal broer wel leuk vinden!” Missie geslaagd 😃

Ik moet wel zeggen dat ik al mijn wilskracht nodig heb om me aan “het lijstje” te houden. Maar het lukt! (Ok, ongeveer toch. Of misschien niet helemaal. Ik beken… Ik heb ook nog een doos basisblokken van Duplo gekocht, want toen we vorige week een huis wilden bouwen waren de blokken op na verdiep 1, en dat vond ik … eh … dat vond de zoon niet leuk).

En dan komen er nóg Sinterklazen raad vragen. Via oma, via bonnie, via het werk. Het kost me toch wat moeite om nog voldoende inspiratie te geven aan al die Sinterklazen. Zeker voor de jongste, die dankzij broerlief al over hopen speelgoed beschikt. En net wanneer ik denk mijn hersenen voldoende te hebben gepijnigd, komt ook de kerstman op de proppen om advies te vragen. Help! Alle tips voor een 1- en 3-jarige zijn dus nog meer dan welkom, lieve lezers 😉

Rest er mij voorlopig alleen nog alles mooi uit te stallen op tafel vrijdagavond. En de volgende ochtend te genieten van die fonkelende oogjes en het enthousiaste geroep “Sinterklaas is geweest!!!” En hopelijk ook te genieten van veel rust, dankzij twee kindjes die het veel te druk hebben met spelen om aandacht op te eisen. Hoop doet leven nietwaar. Geniet ervan allemaal!

LorePlaats een reactie

Zou hij het weten?

Mama worden, het doet iets met een mens. Niet alleen begin je jezelf constant in vraag te stellen, je begint je ook de vreemdste dingen af te vragen. Wanneer ik naar een van mijn kindjes kijk, dan schieten me soms allerlei overpeinzingen door het hoofd.

Zoals:

Als ik mijn geduld verlies en uitvlieg tegen mijn zoon, zou hij dan weten dat ik er 2 minuten later al spijt van heb? Dat ik me schuldig voel, en oprecht wou dat ik meer geduld had?

Zou hij weten dat ik elke avond nog eens aan zijn bedje sta, en met verliefde blik naar zijn slapende lijfje sta te kijken? Zou hij weten dat ik zijn dekentje dan nog eens herschik, zodat hij het zeker niet koud zou krijgen? En dat ik soms heimelijk moet lachen, omdat ik hem weer in een vreemde houding aantref – met zijn hoofd op het nachtkastje bijvoorbeeld, of met zijn beentjes opgetrokken en zijn poep in de lucht. 

Zou hij weten dat ik zelf soms ook liever met hem zou meespelen dan weer te moeten staan strijken of was op te plooien? En zou hij weten dat ik er meestal heel erg van geniet om samen met hem te spelen of boekjes te lezen, maar dat ik soms ook liever op mijn gemak in de zetel zou willen zitten? 

Zou hij weten hoe vermoeiend hij soms kan zijn? Met zijn snaveltje dat geen seconde stilstaat, zijn energie waarmee hij rond dribbelt, zijn 1001 vragen, de strijd om alles en om niets de hele dag door. Zou hij weten dat dat allemaal heel erg leuk is, maar ook dodelijk vermoeiend?

Zou hij weten dat mama en papa ook slapen ’s nachts, en dat we niet gewoon zitten te wachten tot hij wakker is?

Zou hij beseffen dat ik als mama veel dingen tegen mijn zin moet doen, voor zijn eigen bestwil? Dat ik dat maskertje van de aërosol echt niet op zijn snoet zet om hem te pesten, maar omdat dat nu eenmaal moet voor zijn gezondheid? Dat hij zijn tanden elke dag moet poetsen omdat dat nodig is, en niet omdat ik hem wil ambeteren? Dat het uit bezorgdheid is omdat hij zou vallen dat ik hem voor de honderdste keer zeg dat hij niet in de zetel mag springen, en niet om vervelend te doen?

Zou hij ons echt geloven, als we zeggen dat hij nu niet naar Plop kan kijken op televisie, omdat die nu ook moet gaan slapen? Zou hij ons geloven als we zeggen dat het nochtans een Bumba-burger is, wanneer hij zijn vleesje niet lekker vindt? Zou hij ons geloven als we zeggen dat hij goed zijn tanden moet poetsen, omdat er anders allerlei diertjes in zijn mond achterblijven, en dat we hier nog een eekhoorn zien, en daar een kangoeroe? 

Zou hij beseffen hoezeer mijn geduld soms op de proef wordt gesteld? Zoals ’s morgens, wanneer zijn boterham eerst in kleine stukjes moet, waarna hij heel boos wordt omdat we die stukjes niet weer aan elkaar kunnen plakken. Of zoals wanneer hij maar niet wil luisteren en ons staat uit te dagen, zou hij beseffen dat we dan echt tot tien moeten tellen om rustig te blijven?

Zou hij weten dat ik soms heel hard op mijn tong moet bijten om niet te lachen en om boos te kunnen kijken, als hij iets ondeugends heeft gedaan? Dat ik me soms moet omdraaien als papa hem een uitbrander geeft, omdat ik het stiekem wel grappig vind wat hij heeft uitgespookt?

Zou hij weten hoe grappig ik sommige van zijn uitspraken vind? Ik probeer ook dan mijn lach in te houden, want ik zou niet willen dat hij denkt dat ik hem uitlach, maar het is moeilijk om een poker-face op te zetten als hij spreekt over het flapond of over zo’n vogel, een takoen. 

Zou hij het in mijn ogen zien, dat ik soms smelt, en hem bijna zou opeten in al zijn schattigheid? Zoals wanneer ik zijn mutsje opzet, dat heerlijke drakenmutsje dat net iets te groot is, en dat vijf minuten later lichtjes over zijn oogjes valt waardoor hij er wat hulpeloos bij zit. 

Zou hij weten hoe trots ik op hem ben? Wellicht wel, aangezien ik het hem vaak genoeg vertel. Maar zou hij het ten volle beseffen, dat mijn hart soms overloopt en bijna ontploft als ik naar hem kijk, dat ik zo verschrikkelijk trots ben op wie hij is en wat hij doet?

Zou hij weten dat mijn liefde voor hem alles overstijgt? Dat mijn dag begint en eindigt met de gedachte aan hem? Dat alles wat ik doe, geïnspireerd wordt door die liefde? Dat hij me vleugels geeft, dat ik veel sterker in mijn schoenen sta sinds hij er is? 

Zou hij weten dat ik voor hem door het vuur ga? 

Waarschijnlijk weten mijn zoontjes sommige van die dingen wel, maar beseffen ze geen enkel puntje voor de volle 100%. Ach ja,  dat deden wij indertijd ook niet. Misschien komt dat nog, over een jaar of 20-30, als ze zelf aan de andere kant staan 🙂

Lore2 reacties

Het RSV-monster

Je oogjes staan dof, je wangetjes branden van de koorts. Je lijfje hangt slap als een lappenpop tegen me aan. Eten wil je niet, drinken alleen met een paar slokjes tegelijk. Je slaapt dubbel zo veel als anders. Waar ik een week geleden had getekend voor rust, maakt het teveel eraan me nu alleen maar onge-rust. 

Heimelijk geniet ik er nochtans van, om je weer als een kleine baby tegen me aan te kunnen leggen. Ik geniet ervan dat je voor een keer op mijn buik blijft liggen en er niet meteen vandoor gaat omdat je iets interessanters hebt gezien. Dat we een paar dagen ongestoord kunnen knuffelen en bij elkaar kunnen liggen, zoals een jaar geleden. Dat jij mama-vitamientjes kan tanken, en ik Bere-vitamientjes.

Maar dat weegt niet op tegen mijn moederhart dat breekt van je daar zo lusteloos te zien liggen. Het kan niet op tegen het gevoel dat ik graag met je van plaats zou ruilen, en met veel liefde ziek zou zijn in jouw plaats. Het neemt de ongerustheid niet weg.  De thermometer klimt telkens wat hoger, ik hou je pampers nauwlettend in het oog om te zien of je toch niet uitdroogt, ik luister angstig naar je piepende adem. Als mama zie ik je niet graag zo lusteloos, mijn zieke zoontje…

Ik voel me een monster, omdat ik je in een soort van judo-houdgreep moet knellen om toch dat aërosol-masker maar op je gezicht te kunnen houden. Je bent nog te klein om er een verhaaltje rond te kunnen ophangen, over de stoomboot van Sinterklaas waarvan je de stoom moet inademen, dus moet ik je wel met met heel mijn lijf vastklemmen zodat je niet kan ontsnappen. Maar het is dik tegen mijn goesting, dat ik je zo moet ambeteren. 

Ik onderga met veel liefde ellenlange sessies Bumba – als je ziek bent geldt de regel ‘geen tv overdag’ natuurlijk niet. Als ik je maar even kan afleiden, ben ik al lang tevreden. En als de poepsnoepjes (wat zeggen ze dat toch mooi he, alsof het een beloning is voor goed gedrag, die snoepjes), als die poepsnoepjes hun werk doen en je eventjes een opflakkering van je gekende energie hebt, dan onderga ik met veel plezier je klautersessies, als ware jij een aapje en ik een boom. Als jij zo ziek bent, dan kan ik echt niet streng zijn…

Ach, het zal er wel gewoon bij horen, kleine kindjes zijn nu eenmaal vaak ziek. Zorg nu maar gewoon dat je genoeg drinkt, mijn kleine vriend, zodat je niet in het ziekenhuis belandt. En word maar snel beter – dan kan ik volgende week lekker zuchten dat ik wel wat meer rust in huis zou kunnen gebruiken! 

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.