Terug van weggeweest… Misschien is het je opgevallen dat het hier behoorlijk stil was de afgelopen weken. Het was tijd voor een korte rustpauze, op verschillende fronten en dus ook hier. Maar ik ben terug, met opgeladen batterijen en de nodige energie om er terug in te vliegen!
Echte ‘rust’ kan je het natuurlijk niet noemen, zo’n kerstvakantie met dat jonge geweld in huis. Onze jongens zijn van het energieke soort, ze springen constant op en neer en heen en weer alsof ze op springveren door het leven gaan. De oudste loopt regelmatig gewoon toertjes rond de eettafel, ideaal om het teveel aan energie kwijt te raken. En nu de jongste vlotjes stapt, en vaak eerder loopt dan wandelt, doet hij gewoon mee met grote broer.
Het levert soms ontroerende plaatjes op, van grote broer die kleine broer bij de hand neemt om samen de wereld te gaan ontdekken. Of om gewoon samen rond de tafel te lopen, dat ook, maar in hun hoofd staat dat gelijk aan spannende avonturen beleven. Even vaak eindigt het in geruzie, zoals dat twee broers betaamt. Dan staan ze het ene moment enthousiast te knuffelen, en gaat dat geknuffel quasi onmerkbaar over in geruzie en geduw. Of dan heeft broer 1 nét dat ene autootje vast dat broer 2 ook wil. Dat dat autootje al 3 weken achteloos in een hoekje lag en broer 2 er geen greintje aandacht aan schonk zolang broer 1 het niet vast had, verbaast wellicht niemand.
Met al dat geknuffel, geruzie, gespring en getetter is vakantie dus niet helemaal rustgevend te noemen. Al viel dat deze keer best mee, in vergelijking met de herfstvakantie. Toen hadden we net te kampen met een behoorlijk opstandige kleuter, waarbij kleine broer zijn humeur feilloos wist aan te passen aan de grimmige sfeer in huis. En dus had ik het gevoel na die vakantie dat ik wel een weekje verlof kon gebruiken om even te bekomen :p Daarbij vergeleken viel deze vakantie dus reuze mee. Van rust in huis konden we misschien niet spreken, maar mentaal was het wel heerlijk rustgevend. We gingen uitwaaien aan zee, genoten op de kerstmarkt, vierden de feestdagen met familie en vrienden, testten al het nieuwe speelgoed uit dat de kerstman bracht, genoten van de eerste nieuwjaarsbrief van de oudste, en verder hoefde ik me nergens druk over te maken. Even de knop omdraaien naar sluimermodus: niet gaan werken, niet bloggen, het huishouden een beetje laten voor wat het was – welkom rust in het hoofd.
Bij de feestdagen horen natuurlijk ook nieuwjaarswensen. Op ons kerstkaartje wenste ik iedereen dit jaar “niets wat je in de winkel koopt, maar dat wat je stilletjes hoopt!” Een wens die iedereen op zijn manier kan invullen. De ene zal hopen op een baby, de ander op een carrièreswitch. De ene hoopt op het perfecte lief, nog een ander op een droomhuis.
Wat ik voor mezelf hoop? Allereerst een goeie gezondheid, want hoe cliché ook, daar begint en eindigt alles mee. Al de rest is niets waard, als die gezondheid het laat afweten… Dus wens ik voor mezelf en iedereen die ik graag zie een gezond 2016 🙂
Daarnaast wens ik mezelf tijd toe. Tijd om te dollen en te knuffelen met de kindjes. (Ik ben alvast goed begonnen, en heb daarnet een halfuur met de twee kleintjes zitten knuffelen in de zetel. Het eindigde in ruzie tussen de twee, maar dat zijn details nietwaar. Die ruzie is al vergeten, het geknuffel daarentegen zit met een strikje errond in mijn geheugen!) Tijd om te genieten met mijn wederhelft. (Binnenkort trekken we er een weekendje op uit, dus ook hier zijn we al goed bezig!). Tijd voor mezelf, om te genieten van een ontspannend bad of een geweldig boek. Tijd om te gieren van het lachen met vrienden, tijd om door te brengen met familie.
De derde wens voor mezelf is dat ik mijn schrijf-dromen kan waarmaken. Ik hoop teksten te kunnen schrijven die niemand onberoerd laten, blogjes waar jullie van kunnen smullen, artikels die jullie graag lezen en waarin jullie zich kunnen herkennen, en wie weet nog veel meer dan dat!
Mijn beste wensen voor 2016 – wat mag ik jou toewensen?
MAMoiselle Blogt 