Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

De woestijn der vermoeidheid…

Dan heb ik eindelijk nog eens even tijd om te bloggen, weet ik niet meteen waarover geschreven… Misschien kan ik vertellen hoe moe ik de laatste weken rondloop? Maar ik heb het al zo vaak over die vermoeidheid gehad, bijna tot in den treurnis… Anderzijds, die vermoeidheid hoort er gewoon bij voor jonge ouders, ook tot in den treurnis, en dat zal allicht niet alleen hier zo zijn. Of wel misschien? 

Ik denk dat er nu toch al een anderhalf jaar sprake is van een steeds terugkerend patroon. Dodelijk vermoeiende avonden/nachten of veel te vroege ochtenden, door uiteenlopende redenen. Kindje ziek, kindje in lastige fase, kindje maakt broertje wakker, you name it. Gevolgd door een paar deftige nachten waarbij we enigszins recupereren. En waarbij we hoop koesteren dat de dag eindelijk is gekomen, de dag waarop we weer helemaal mens zijn, helemaal fris en monter, 100% uitgeslapen. Ijdele hoop, dat zie je van hier. 

Ik kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die in een woestijn ronddwaalt. Een woestijn vol droogte, waar af en toe een paar druppels water vallen. Water dat zo verrukkelijk smaakt dat je er alleen meer dorst van krijgt. En die aanlokkelijke oase in de verte, die blijkt een fata morgana te zijn, uiteraard. In ons geval is het eerder een woestijn van vermoeidheid, waarin we af en toe een paar druppels slaap toebedeeld krijgen. En die oase is er eentje van een uitgeslapen gevoel, maar is evenzeer een fata morgana. 

De hindernissen van de voorbije weken? De griep, hoofdstukken 1 en 2. De windpokken, hoofdstukken 1 en 2. Een kleuter die elke avond wel een reden vindt om uit zijn bed te komen (dorst, te donker, een vuile neus, élke reden is goed). Een kleuter die 5h30 wel een mooi uur vindt om op te staan. Een peuter die ’s avonds/’s nachts/’s morgens staat te feesten in zijn bed (en dat mag je gerust letterlijk nemen: alles wat binnen handbereik ligt of staat vliegt door de lucht, inclusief tutjes, knuffelberen en dekens, terwijl meneertje vrolijk op en neer springt in zijn bed. Aangemoedigd door grote broer). Komt daarbij dat de ene regelmatig de andere wakker maakt, waardoor we met een nukkige (vermoeide) kleuter of peuter zitten. Feest…

Ondertussen is ook overdag de rust ver te zoeken. We zijn vollenbak in gang geschoten om de zolder onder handen te nemen. Zo kunnen wij binnenkort naar de zolder verhuizen, en verhuist de jongste naar wat nu onze kamer is. Verbouwen, daar wordt een mens nu ook niet meteen frisser van. Mijn hoofd bonkt nog een klein beetje van het geklop en geboor van de afgelopen dagen ;-). 

Maar we leven op hoop. Als de boys elk hun eigen kamer hebben, dan kunnen ze elkaar alvast niet meer wakker maken. En dan wordt ons huis een oase van rust. Sowieso. Toch? (En dat er nu geen mens het tegendeel durft te beweren!) 

LorePlaats een reactie

Mama’s zijn niet langer de regisseur van hun leven

Vermoeidheid, het doet wat met een mens… Ik had het al helemaal voor ogen, hoe dat lang weekend zou verlopen. Vier dagen genieten van de zon. Zwembadje in de tuin, kindjes die de tijd van hun leven hadden, en tijd voor mama om eindelijk die vermoeidheid wat weg te werken en te genieten van de lente. 

Voor de zoveelste keer moest ik echter vaststellen dat je als mama niet langer de regisseur van je eigen leven bent. Donderdag, net toen dat lange en zonnige weekend van start ging, bleek dat de windpokken dit een ideaal moment vonden om langs te komen. Ik wou de oudste in zijn zwembroek helpen, toen ik zag dat zijn buik en rug vol vlekjes stonden. 

Ocharme het ventje, daar gingen mijn beloftes om het zwembadje buiten te zetten. In de plaats daarvan moest ik hem de hele tijd naar de schaduw of naar binnen loodsen. Ik vond het zo zielig om te zien dat hij hij niet wist waar gekropen van de jeuk. Dat hij overdag rilde van de kou en ’s nachts plakte van het zweet. Dat hij op een goed moment niet eens in het zonnetje mocht spelen. 

En eerlijk is eerlijk, ik vond het ook best zielig voor mezelf. Ik durf wel eens last te hebben van zelfmedelijden als ik moe ben 😉 Daar ging mijn voornemen om van het zonnetje te genieten. Daar ging mijn voornemen om lekker uitgerust te zijn na het weekend. Met een zoontje dat om de paar uur huilend wakker werd en dat tussendoor kermde en weende in zijn slaap kwam er van bijslapen niet veel in huis, helaas. Na twee korte nachten met pakweg 4u slaap stond het huilen me zaterdag nader dan het lachen. Ik had sowieso al nood aan een weekendje rust, maar nu had ik nauwelijks nog energie over. Mijn e-peil stond behoorlijk laag, en op ecologisch  vlak mag dat dan positief zijn, zo voelde het toch niet echt aan 😉 

Het voordeel van zo’n vermoeidheidsdipje? De oplossing ligt voor de hand. Dus stelde ik mijn prioriteiten bij, en tijdens de middagdutjes van de kindjes stond er maar 1 iets op de agenda: een middagdutje voor mij, in het zonnetje. Twee vliegen in een klap 😉

En zo werd het toch nog een weekend vol zon. Gek wat zo’n moment van rust kan doen. Mijn e-peil swingt ondertussen weer de pan uit, de batterijtjes zijn helemaal opgeladen. De zoon is intussen al aan de beterhand,  en nu is het afwachten of de andere zoon zal volgen. We konden nog genieten van een heerlijke barbecue ’s avonds, toen de kindjes al sliepen. En vanmorgen werd ik zoals alle mama’s in de bloemetjes gezet door twee enthousiaste kindjes. Zalig gewoon! En dat geeft uiteraard ook tonnen energie. Dus huppel ik na mijn mini-dipje opnieuw door het leven. Op pumps en sandalen dan nog, in plaats van op winterbotten. Dat het leven mooi is, zeg ik je! 

Een weekend als dit symboliseert volgens mij gewoon het moederschap. Het verloopt niet meer allemaal zoals je het zelf had gepland. Maar mits wat improvisatie en het bijstellen van je prioriteiten komt dat allemaal dik in orde 😉  

LorePlaats een reactie

Dat het leuk is, maar ook wel druk…

Sinds een maand of twee ben ik weer fulltime aan het werk. Hoe ik mijn ‘nieuwe leven’ ervaar? Kort samengevat: druk, maar leuk. Leuk, maar druk.

Laat er geen twijfel over bestaan: ik doe mij nieuwe job supergraag. Ik moet mezelf nog regelmatig even knijpen om te zien of ik niet droom. Ik heb m’n draai helemaal gevonden, en het is net zo leuk als ik altijd gehoopt had. Heerlijk, om helemaal op te gaan in mijn job, en ’s avonds te denken “oei, het is alweer 20 uur, ik zou beter stoppen voor vandaag”.

Het voltijds werken gaat me echter iets minder goed af. Akkoord, uiteindelijk lukt het wel om alles te combineren, maar dat is gewoon omdat het moet, er zijn uiteindelijk zoveel mama’s die voltijds werken. Dat neemt echter niet weg dat het drukker dan druk is.

Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanhol. Dan sta ik ’s avonds laat nog was op te vouwen, en zitten de wasmanden ondertussen alweer vol met vuile was. De koelkast is sneller leeggegeten dan ik die kan aanvullen. De strijkmand puilt uit. En aan iets extra’s in het huishouden kom ik al helemaal niet meer toe.

Het voelt alsof ik continu verschillende ballen tegelijk in de lucht moet zien te houden. De kindjes, mijn man, twee jobs, het huishouden, familie en vrienden, … Alles en iedereen lijkt wel iets van mij te verwachten, en ik ben de hele tijd in de weer om ze allemaal tevreden en in balans te houden, zo goed en zo kwaad dat lukt. En af en toe verlies ik mijn evenwicht. Maar tijd om me daardoor uit het lood te laten slaan is er niet.

Het is wennen, om opnieuw te merken dat er geen ademruimte is als werkende mama. En om af en toe in ademnood te raken daardoor. ’s Morgens vroeg opstaan, kindjes klaarmaken en afzetten op school of in de crèche, naar het werk rijden. Me naar huis haasten om meteen weer achter de computer te gaan zitten, met de boterhammetjes aan mijn bureau. Mij naar de school of de crèche haasten om de kindjes af te halen. De kindjes entertainen en ondertussen in het huishouden wat aanmodderen. De kindjes in bed steken en verder werken. Ergens tussendoor naar de winkel vliegen. En rond 20 uur doodmoe in de zetel ploffen, om tijdens de reclame nog een was in te steken, kleertjes klaar te leggen  of de boekentas klaar te zetten voor de volgende dag. Work, eat, sleep, repeat ;-).

Toch wil ik niet klagen, verre van. Waarom zou ik ook? Ik heb de luxe om twee jobs te combineren die ik graag doe, met leuke collega’s. Om daar mijn brood mee te verdienen.
Ik heb de luxe om flexibel mijn uren te kunnen invullen, waardoor ik meestal tegen het belsignaal op school sta. Ik heb dus veel tijd met de kindjes, en dat terwijl ik fulltime werk. Ik heb de luxe dat mijn man een nieuwe man is, en niet vies is van een potje koken of een helpende hand bij de was en de plas.

Waarom zou ik dus klagen? Ik wil alleen zeggen tegen andere werkende mama’s: I feel you! (Dat wil ik trouwens ook zeggen tegen niet-werkende mama’s, want hun job als thuisblijfmama wordt zwaar onderschat, maar dat is voer voor een andere blog :p)

En ik wil alleen maar zeggen: kiezen is verliezen. Ik kies ervoor voltijds te werken, en toch veel tijd te hebben voor de kindjes. Het is logisch dat ik dan op een ander vlak moet inboeten. Me-time is opnieuw een schaars goed geworden. Lunchpauze, wasda? Quality-time met de wederhelft moet zorgvuldig ingepland worden. En het huishouden … Tja, laten we het erop houden dat ik momenteel andere prioriteiten heb ;-). Een mens kan niet alles willen, nietwaar?

Conclusie? Ik amuseer me te pletter. Maar tegelijk is het ook verpletterend druk :-).

Lore1 reactie
Blog op WordPress.com.