Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Leve de vakantie!

Vakantie is leven zonder klok. Opstaan wanneer je wakker bent (of wanneer de kindjes wakker zijn), eten wanneer je honger hebt, en bedtijd wanneer het uitkomt. Geen race tegen de klok maar rust, relaxen en leuke dingen doen. Vakantie betekent dat zelfs de jongens uitslapen, vaak zelfs tot 9u! (Vorig jaar was dat nog maar een vage droom, dus nu hebben we er extra van genoten 😎) Chill!

Vakantie is heel hard genieten van tijd met elkaar. Tijd om samen te ontbijten, om te babbelen met elkaar, om leuke dingen te doen. Tijd om te reizen, om uitstapjes te maken en om te luisteren naar elkaar. (En soms ook tijd om ruzie te maken met elkaar, om de zeurpietjes, verwende nestjes of peuterpubertjes uit te hangen en om vervelend te doen, maar ssssst, dat heb je niet van mij!) Na ruim drie weken wordt het afkicken van al die kwali-tijd. Het kan zo’n deugd doen om gezinsvitamientjes bij te tanken, voor alle partijen!

Vakantie is op reis gaan. Het is de grens oversteken en aankondigen dat we in Frankrijk zijn, om vervolgens de jongste tien keer te horen zeggen “Maar mama, ik zie Frankrijk helemaal niet?!” 😜
Het is nieuwe plaatsen ontdekken, het is verwonderd zijn over prachtige natuur, pittoreske dorpjes en prachtige steden. Het is puffen van de warmte, plonzen in het zwembad of in een riviertje. Vakantie is die verwondering kunnen delen met elkaar, want dat maakt het allemaal nog veel mooier. ❤

Vakantie is lekker eten. Genieten van een dagelijks aperitiefje met een heerlijk fris wijntje. Het is vingers en duimen aflikken bij plaatselijke lekkernijen. (Waarom heb ik trouwens die lekkere tapenade niet meegenomen naar huis, verdorie toch!) Vakantie betekent ijsjes eten voor de kindjes, bijna elke dag. En een fruitsapje drinken of frietjes eten, veel vaker dan thuis. Ach ja, het is vakantie, dan zijn we wat minder streng!

Vakantie is de geur van lavendel. (Hoera, die heb ik stiekem wel in mijn valies gesmokkeld. Hoera voor de geur van lavendel en de geur van vakantie in heel het huis!)

Vakantie is thuiskomen van reis en uitstapjes doen met het gezin. Plopsaland, Planckendael, maar ook gewoon gaan fietsen en even rondwandelen in de stad. En een poging doen om naar de Zandsculpturen te gaan, maar terug huiswaarts keren wegens een uur later nog geen parking gevonden…

Vakantie is eventjes de tijd stopzetten. Eventjes weg van het jachtige leven en tijd om in slow motion te leven. Héérlijk!

Mag de vakantie nog even blijven duren, pretty please?
(Ik ben vandaag opnieuw beginnen werken, en boy, wat hou ik toch van mijn job! Maar dat leven in slow motion en zonder horloge, het zou ook wel wennen 😉)

 

LorePlaats een reactie

Dat het soms een beetje dubbel is

Zelden zoveel tegenstrijdige gevoelens gehad als in mijn leven als mama. Het is zo mooi, maar ook zo zwaar. De lastige periodes gaan zo traag, maar tegelijk vliegt het ook voorbij. Ik ben zo trots om mijn zoontjes te zien groeien en ontwikkelen, maar ik vind het ook zo lastig om ze los te laten. En zo kan ik nog wel even doorgaan …

Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen, een periode vol mijlpalen, maar ik word er behoorlijk melancholisch van. En trots, dat dus ook ;-). 

Neem nu de jongste. Sinds vrijdag is hij geen peuter meer. Begrijp me niet verkeerd, ik ben supertrots om te zien hoe hij groeit en vooruitgaat, hoe hij ontwikkelt en hoeveel hij bijleert. Hij is helemaal klaar voor de eerste kleuterklas. Maar toch … 

Sinds zaterdag slaapt hij ook  in een groot bed. Geen babybed meer voor mijn klein meneertje. Slik … Dat babybedje, dat was echt het allerlaatste stukje baby dat me nog restte. Nu is het officieel gedaan. Dag babytijd … En meteen ook: dag peutertijd, hallo kleutertijd!

En dan de oudste … Die gaat in september al naar de derde kleuterklas. Bij hem nemen we volgend jaar dus zelfs al afscheid van de kleutertijd. En hoe trots ik ook ben, hoezeer ik er ook oprecht van geniet om te zien hoe groot en zelfstandig hij wordt en hoeveel hij bijleert … toch vind ik het ook behoorlijk confronterend.

Want eerlijk? Dat kan toch helemaal niet?! Het lijkt alsof we hem gisteren pas op de wereld verwelkomden. Dat het een fractie van een seconde geleden is dat hij een kleine hulpeloze baby was. Het lijkt alsof we gewoon even met onze ogen knipperden en dat hij ondertussen zijn eerste stapjes zette, zijn eerste woordjes sprak en quasi ongemerkt evolueerde naar de vijfjarige die hij bijna is. Onvoorstelbaar! 

Iedereen had me ervoor gewaarschuwd, maar toch slaat de realiteit me in het gezicht. Nooit had ik kunnen denken dat het zó snel zou gaan allemaal. Ik ben er helemaal nog niet klaar voor, om afscheid te nemen van de babytijd, de peutertijd of godbetert de kleutertijd. Ik heb gelukkig nog een jaar de tijd om aan dat idee te wennen. Maar toch … 

Deze mama moet geregeld eens serieus slikken …

Lore1 reactie

Nobelprijsjuffen- en meesters

Morgen is het weer zover: de bel rinkelt voor de laatste keer, de schoolgangen lopen leeg, het kindergejoel sterft uit, en de schoolpoort valt in het slot. Tijd voor vakantie! Ik kan het nauwelijks geloven: mijn oudste zoon is ondertussen al klaar voor de derde kleuterklas, en mijn jongste is ook alweer peuter af. Ongelooflijk…

Ik voel aan mijn mannetjes dat het echt tijd is voor vakantie, en voor rust. Ze lopen op de toppen van hun tenen, en het zal hen deugd doen om even energie bij te tanken. Lees: de avonden gaan hier de jongste weken maar al te vaak gepaard met drama. Je weet wel, zo van die gigantische drama’s waarbij elk greintje rationaliteit onbestaande lijkt. Vermoeidheid, het doet wat met een kleuter ;-).

De oudste kwam vandaag al thuis met een afscheidskaartje met een mooie foto en een ontroerend tekstje. Hop, daar was de krop in de keel alweer. (Yep, ik beken, ik ben een grote bleitsmoel, en dat zal nooit veranderen waarschijnlijk 😉)

Het is op scharniermomenten als deze dat we nog eens extra geconfronteerd worden met hoe akelig snel het allemaal wel gaat. Het lijkt alsof ze gisteren pas allebei voor het eerst naar school gingen. En nu zit het eerste schooljaar van de jongste er alweer op en gaat de oudste al naar de derde kleuterklas. En voor ik het weet … Nee, daar wil ik zelfs nog niet aan denken!

De voorbije maanden heb ik mijn kleintjes zien groeien en openbloeien. Elke dag stonden ze allebei enthousiast klaar om naar hun vriendjes op school en naar hun lieve juffen te gaan. Ze vertelden honderduit, en ik stond vaak versteld van de praat die uit die kindermondjes kwam. Dankzij school veranderden ze in sociale diertjes die uitbundig babbelen tegen iedereen die ze tegenkomen. De ene kwam thuis met zijn eerste knutselwerkjes, en bij de andere evolueerden onherkenbare kriebels en krabbels quasi ongemerkt in herkenbare figuurtjes. Straf vind ik dat, om die evolutie te zien.

Ik vermoed dat ze morgen allebei met pijn in het hart afscheid zullen nemen van hun juffen. Ze konden het dan ook niet beter getroffen hebben. Zouden (kleuter)juffen (of meesters) beseffen welke impact ze hebben op die jonge leventjes? Goeie juffen, zoals die van mijn zoontjes, zorgen voor een vliegende start in hun schoolcarrière. En je weet wat ze zeggen: goed begonnen…

Die goeie juffen leren hun kindjes niet alleen hoe ze zelf hun jasje kunnen aandoen, hoe ze een ventje kunnen tekenen of hoe ze hun naam moeten schrijven, ze leren hen niet alleen liedjes of gedichtjes aan. Ze geven hen ook het nodige zelfvertrouwen. Ze stimuleren hun creativiteit en hun sociale vaardigheden. Ze luisteren vol interesse naar alles wat hun kleutertjes te vertellen hebben, zin én onzin. Ze staan klaar voor hen, elke dag opnieuw. En als ik mijn geduld al eens durf te verliezen met mijn twee kleutertjes, dan verdient een kleuterjuf die dag in dag uit rustig en geduldig omringd wordt door pakweg 25 exemplaartjes gewoon de Nobelprijs 😉

Daarom een welgemeende merci aan alle gepassioneerde juffen, meesters, leerkrachten, … Geniet van jullie verdiende vakantie! Tot in september, vol hernieuwde energie. Er zullen er alvast twee staan trappelen van ongeduld 🙂

LorePlaats een reactie
Blog op WordPress.com.