Auteur: Lore


Hey! Ik ben MAMoiselle, oftewel Lore.  Mama van Leon (°2012) en Louis (°2014), vrouw van Vic, thirtysomething en freelance schrijfster, onder andere voor Mama Baas. Geboren in Brugge, en uitgeweken naar Gent. 
Hoe ik mezelf zou omschrijven? Een enthousiaste levensgenieter met een zwak voor shoppen, chocolade en lezen en verslaafd aan reizen. 
Ik schrijf over mijn leven als werkende mama, als vrouw, als dertiger. Anekdotes, mijmeringen, bekommernissen, gebeurtenissen; kortom het leven zoals het is!

Bedankt lieve juf (of meester)

Ik weet niet of wij nu heel veel geluk hebben gehad, of dat het simpelweg veelzeggend is voor het gros van de leerkrachten, maar onze kindjes hebben hun juffen tot nu toe altijd op handen gedragen.  En als ouder kan ik alleen maar mijn hoedje afnemen voor alles wat die superhelden oftewel leerkrachten presteren. Daarom een briefje!

Lieve juf, lieve meester

Ik weet wel dat je ons ’s morgens ziet, als we met onze neus tegen het raam geplakt staan, om toch nog even een glimp van ons kleintje op te vangen. En ik weet wel dat je ons ’s avonds ziet, als we staan te popelen om te horen hoe het is geweest. Sorry, we kunnen onze nieuwsgierigheid niet altijd even goed bedwingen.

Maar weet dat wij jou ook zien. Dat wij zien met hoeveel liefde je die kleine rakkers omringt, als waren het je eigen kindjes. Dat we zien met hoeveel geduld (serieus, waar halen jullie dat eeuwige geduld?!) je met hen omgaat. Hoe je je volle aandacht op elk en ieder kind richt. Hoe je luistert naar elk verhaal, ook al slaat het helemaal nergens op of hoor je het al voor de tigste keer. Bedankt daarvoor.

Bedankt …

Bedankt om mijn kind een stem te geven, om naar hem te luisteren. Bedankt voor alle verhaaltjes in de kring.

Bedankt om hem zachtjes en liefdevol van mij af te trekken op een mindere dag. Om hem aan het lachen te maken en voor jou te winnen.

Bedankt om hem een plekje te geven waar hij zich helemaal thuisvoelt. Om hem de kans te geven zich te ontplooien en zijn talenten te ontdekken, meer zelfvertrouwen te krijgen. Bedankt om hem te helpen uitgroeien tot de jongen die hij nu is en die hij nog zal worden.

Bedankt voor alle versjes, alle liedjes en alle knutselwerkjes waarmee hij trots thuiskomt. Bedankt om ons te laten meegenieten van al dat moois, om ons te verbazen over hoe snel ze bijleren.

Bedankt voor alle keren dat je zijn veters strikte, zijn neus snoot of zijn poep afveegde. Bedankt voor de keren dat je hem troostte. Bedankt voor elke pleister op de wonde. Bedankt voor de verse broek na een ongelukje.

Bedankt voor je tonnen geduld, je stalen zenuwen, je eeuwige glimlach en je nooit aflatende enthousiasme. Zit dat ingebakken, of leren jullie dat in jullie opleiding, vraag ik me dan af, om altijd jullie goede humeur te bewaren?

Bedankt voor je tomeloze inzet, om er elke dag opnieuw te staan. Want als juf of meester kan je niet zomaar zeggen “sorry kindjes, het is vandaag mijn dag niet, laat mij met rust”.

Bedankt voor alles wat je hen leert, voor de discipline die je hen bijbrengt.

Bedankt voor alle liefde die je hen geeft.

… en sorry

Sorry voor de keren dat we bij het belsignaal nog snel komen aangehold, en we voor vertraging zorgen in jullie planning. We proberen écht op tijd te komen, maar je weet waarschijnlijk wel hoe de ochtendspits er soms aan toegaat …

Sorry voor de keren dat we te laat hadden gezien dat hij laarsjes moest aanhebben, of een zwarte vuilniszak of een gezelschapsspelletje moest bij hebben. We willen heus wel extra materiaal bieden voor jullie klas, maar soms ontglipt zoiets onze aandacht. We willen zeker niet van slechte wil zijn, dat snap je vast wel.

Sorry als we ’s avonds nog even willen horen hoe het is geweest. We weten het wel, die andere 20 ouders willen ook nog een woordje met je wisselen, maar die nieuwsgierigheid wint het toch, sorry daarvoor.

Sorry als we je soms lastigvallen met kleine bekommernissen. We willen echt niet de overbezorgde moeder uithangen. We willen gewoon het beste voor onze kinderen. Ik weet dat jij hetzelfde wilt, dus gaan we er samen voor?

We vertrouwen je onze kostbaarste schat toe. Beloof je er goed zorg voor te dragen?

Veel liefs,

Lore

PS: Aangezien die twee van mij nogal grote babbelkousen zijn, kom je waarschijnlijk veel over ons te weten. Oeps… Beloof je die gênante verhalen niet tegen ons te gebruiken? 😉

LorePlaats een reactie

Krak, zei mijn moederhart

Het was deze week geen topweek voor mij als mama. Ten eerste waren mijn twee mannetjes de laatste dagen eerder bengeltjes dan engeltjes. Niet luisteren, voortdurend ruzie maken, over alles beginnen zeuren, je kent het wel. Nu ja, elke doorwinterde mama weet dat de bengeltjes- en de engeltjesfases elkaar afwisselen, dus ik wist: this too shall pass! 

Maar maandag deed (vooral) mijn oudste er nog een schepje bovenop. Sinds begin dit schooljaar staat maandagavond hier gelijk aan zwemavond. De oudste leert zwemmen, en omdat de jongste daar nog te klein voor is, zwem ik ondertussen met hem in het kinderbad. 

Ik had een idyllisch beeld in mijn hoofd: genieten van wat qualitytime met mijn jongste, ondertussen trots kijken naar wat de oudste allemaal presteert, en achteraf met zijn drietjes nog wat nagenieten in het water. 

In de praktijk komt het hier echter op neer: We haasten ons van school naar huis (geen evidentie als je weet dat nummertje twee moe is van een dag school, regelmatig weigert verder te fietsen en boos wordt van godweetwatallemaal). Ik prop de kindertjes in de auto, waarna we naar het zwembad rijden, waar ik – uiteraard – geen parking vind. Nadat ik mijn auto toch ergens tussen geplooid heb, haasten we ons naar binnen, zodat de pret helemaal kan beginnen: mezelf én twee kindertjes in recordtempo klaarstomen voor het zwembad, in een veel te klein en veel te warm hokje. Dat deel had ik precies over het hoofd gezien in mijn idyllische plan, maar je begrijpt vast wel dat het niet mijn favoriete onderdeel is van de avond 🙈. 

Over de zwemles zelf kan ik alleen maar positief zijn. Ongelooflijk hoe snel een kind op die leeftijd vorderingen maakt!  Maar na de zwemles zijn de mannetjes uiteraard nog een tikkeltje meer moe, beginnen ze nog een tikkeltje sneller ruzie te maken en een tikkeltje meer te zeuren. Mama probeert geduldig te blijven en iedereen al zwetend en zuchtend toonbaar te maken, maar, hoe kan het ook anders, het loopt een beetje fout. 

“Waarom komt papa eigenlijk niet mee zwemmen? Ik zou liever met papa gaan!” Tja, we zijn duidelijk in de ‘papa-is-mijn-held-en-hij-moet-dus-alles-doen’-fase beland. Maar… krak, zegt mijn moederhart. 

Als ik hem een beetje boos zeg dat hij wel een beetje dankbaar mag zijn, slingert hij er nog achter “dat ik nooit iets voor hem doe”. Dubbele krak…

Ik weet het wel, het zal heus niet de laatste keer zijn dat ze zich tegen me afzetten (hoeraaa puberteit). En ik weet het wel, ook dit gaat voorbij (hetiseenfasehetiseenfasehetiseenfase). En ik weet echt wel dat ik me misschien een beetje aanstel, maar ik was eigenlijk best wel gekwetst… En het voelde toch een beetje als een klap in mijn gezicht. 

Als freelancer heb ik het voordeel dat ik mijn agenda zo kan inplannen dat ik aanwezig kan zijn bij zwemlessen, spelletjesuurtjes met de ouders op school, verjaardagen op school, you name it. Dat mama dan ’s avonds die uurtjes moet inhalen, dat ontgaat die lieve schatjes volledig. Maar als ze dan niet zo subtiel laten weten dat ze liever papa zouden willen en dat mama niet voldoet, dan vraag ik me toch even af waarom ik al die moeite doe. 

Toen de jongste vanmorgen eiste dat papa zijn kleertjes aandeed en niet ik, had ik dus veel zin om te zeggen dat ze allemaal hun plan konden trekken. Maar kijk, toen hij vanavond doodmoe was, was alleen zijn mamatje goed genoeg. En dat vond ik voor een keer helemaal niet erg 😉

En over een week kom ik waarschijnlijk klagen omdat ze toch wel heel erg in hun mama-fase zitten 😜

LorePlaats een reactie

Waarom ik zelden op tijd ga slapen

Ik ben altijd al meer een avondmens geweest dan een ochtendmens. Hoe moe ik ook ben, ’s avonds krijg ik een hernieuwde portie energie en kan ik er weer helemaal tegenaan. Waardoor ik steevast mijn goede intenties uit het oog verlies en alweer te laat ga slapen.

Sinds ik vijf jaar geleden mama werd, ben ik quasi altijd moe. Nu de kindjes vijf en drie zijn is het al wat beter gesteld met die vermoeidheid, maar toch blijft er altijd een zweem ‘ik zou nog wel wat slaap kunnen gebruiken’ hangen. Ik heb ondertussen ook al begrepen dat die vermoeidheid er gewoon bij hoort. Ik was gisteren moe, ik ben vandaag moe, en morgen zal ik waarschijnlijk nog altijd moe zijn. En een halfuurtje of een uurtje vroeger gaan slapen, dat maakt heus niet zoveel verschil. Want moe ben ik dan nog altijd.

Dus als we ’s avonds naar Netflix kijken, dan zetten we soms nog een extra aflevering op als we eigenlijk beter zouden gaan slapen. Eentje nog, en dan nog een allerlaatste, je kent het wel.

Maar ook als manlief besluit eens vroeg in zijn bed te kruipen, nestel ik me nog eens lekker onder mijn fleecedekentje in de zetel.

En dan negeer ik dat stemmetje “je zou beter gaan slapen” als ik ’s avonds naar een spannende film zit te kijken. Ik wijs dat stemmetje kordaat de deur als ik me helemaal verlies in een zalig boek en ik het écht nog niet kan wegleggen. Ik negeer de klok als ik ’s avonds nog wat ronddwaal op één of andere webshop, of als ik nog geanimeerde conversaties voer met vriendinnen via Messenger of Whatsapp. Ik weet dat ik het me de volgende ochtend misschien zal beklagen, en toch …

Toch kan dat uurtje extra slaap niet op tegen dat moment voor mezelf. Dat moment waarop niemand iets van me verlangt. Waarop mijn gedachten niet 100 keer worden onderbroken en waarop er voor de verandering eens niemand aan mijn mouw staat te trekken. Ik kan zo genieten van de stilte en rust die op zo’n moment in huis hangt. En het voelt als een stiekeme daad van rebellie, als een ultiem gevoel van vrijheid, om ’s avonds laat tegen beter weten in dat heerlijke gevoel van stilte en tijd voor mezelf nog even vast te houden.

Toen ik kindjes kreeg wist ik natuurlijk wel dat ik als mama ‘nodig’ zou zijn. Maar hoe dat precies zou aanvoelen om continu ter beschikking te moeten staan, daar had ik het raden naar. En ik zou liegen als ik zou beweren dat het me soms niet zwaar valt. Pas op, ik doe dat natuurlijk met heel veel liefde, laat daar geen twijfel over bestaan. Ik geef mezelf met heel mijn hart aan mijn kindjes, en ik hou van het feit dat zij me nodig hebben, dat ik hun mama mag zijn. Maar soms heb ik gewoon zoveel nood aan vijf minuutjes voor mezelf. En daarom voelt zo’n avondje echt als de hemel op aarde.

Dat uurtje extra slaap, het zou misschien deugd doen. Maar dat uurtje voor mezelf, dat laadt de batterijen pas écht op.

Lore2 reacties
Blog op WordPress.com.